Taboe? Ben je gek, ik doe dat wel even

Standaard

taboe

Weet je wel zeker dat je dit wilt? Dit is niet niks hoor. Best heftig en ingrijpend.
Verbaasd kijken een aantal dames mij aan, ik weet eigenlijk niet of dit is omdat ik ze over mijn plannen vertel of omdat ik überhaupt dit plan wil uitvoeren.

Mensen die mij goed kennen, weten dat als ik iets in mijn hoofd heb, het ook in de meeste gevallen zal gebeuren. Ik maak dan ook vastbesloten een afspraak om alles in gang te zetten. Dit valt echter vies tegen, ik word naar huis gestuurd met een aantal folders en het advies om nog maar eens goed op internet naar meer informatie te zoeken en er nog maar eens goed over na te denken.

Na een aantal weken ga ik weer net zo vastbesloten terug en wordt er een afspraak gemaakt. Als ik ben goedgekeurd, is het wachten op een oproep.
De dagen voor mijn opname ben ik een beetje zenuwachtig, ik droom dat ik bijkom tijdens de operatie en het mes in mijn lichaam voel snijden. Er komt echter geen geluid uit mijn keel en de arts heeft niets in de gaten. Zwetend word ik wakker.
Toch is dit wat ik wil, geen “zooi” meer in mijn lichaam en wel het gevoel hebben van “veilig zijn”.

De dag voor mijn opname verdiep ik me nog eens in de voorbereidingen. Geen contactlenzen in, ojee dat betekent dus dat ik met mijn jampotglazen op mijn neus op pad moet. Geen make-up op en geen piercing in. Ik maak me iets drukker om deze zaken, dan om de ingreep zelf. Zonder bril zie ik namelijk zeer weinig en ik zie mezelf al als een blinde mol door de gangen van het ziekenhuis dwalen, niet in staat om de wegwijsbordjes te lezen. Of de arts die aan het voeteinde van mijn bed staat en die ik amper zie staan. Ze moeten maar zien, maar ik neem voor de zekerheid ook mijn lenzen mee.

Eindelijk is het zover, klokslag 7 uur stap ik het ziekenhuis binnen in mijn joggingbroek en op slippertjes. Dat lijkt mij wel zo praktisch, ik moet namelijk toch alles uit doen.
Al snel word ik naar een kamer gebracht, dit is je bed en je mag al je kleding uitdoen en dan dit aantrekken en in bed gaan liggen. Hierbij wijst ze naar een blauw schort en loopt daarna weg. Twijfelend sta ik met het schort in mijn handen. Wat is de voor- en wat is de achterkant? Ik heb geen flauw idee en beredeneer maar dat de opening van voren moet, omdat ze ook aan mijn voorkant moeten zijn. Dit blijkt een verkeerde gok te zijn. Lachend trek ik het schort weer uit, terwijl de verpleegster mij serieus blijft aankijken. Ben je niet zenuwachtig vraagt ze me? Je ligt zo relaxed in bed. Nee, eigenlijk ben ik niet zenuwachtig, bemerk ik nu zelf ook op.
Heb je kinderen? Vraagt ze me opeens. Nee, die heb ik niet. Het slaat nergens op, maar ik krijg opeens het gevoel dat ik me nu moet verantwoorden. Maar ik ben al 43 jaar hoor. Stomverbaasd kijkt ze me aan, echt ben je al 43? Het lijkt of ze me nu wel begrijpt. Ik probeer me maar gevleid te voelen en duw het andere gevoel resoluut naar de achtergrond.
Opeens ziet ze mijn nagels. Ojee, je hebt gelnagels, bereid je maar voor, dat gaan ze niet leuk vinden. Ik moet nl. een soort van knijper op mijn nagels om mijn hartslag te meten tijdens de operatie. Shit, ik maak me nu drukker om mijn nagels, dan om het mes wat ze straks in mij snijden. Gelukkig valt het mee en kunnen ze mijn hartslag meten dwars door mijn gelnagels heen. Even later staat er een verpleger aan mijn bed en rijden ze me richting de OK. Dit is toch wel een vreemde gewaarwording, daar lig je op een bed, in alleen een schort onder een warme deken en word je door de gangen van een ziekenhuis gereden. Een soort van schaamtegevoel overvalt mij. Geen idee hoe anderen dit ervaren, maar ik voel me net een circusattractie.

De OK blijkt nog bezet te zijn in verband met een spoedgeval en geduldig wacht ik alles af. Nieuwsgierig kijk ik om me heen en zie een mooie tekst boven de deur staan, die moet ik onthouden schiet door me heen, Life is simple, it’s just not easy. Hoeveel mensen zouden hier al gelegen hebben, vol onzekerheid, vol angst en deze tekst gelezen hebben. Wat is er door hun hoofd gegaan? Ik denk aan mijn nicht die pas is overleden. Heeft zij deze tekst ook gelezen?

Eindelijk is het zover. Ik mag de OK in. Weer kijk ik nieuwsgierig om me heen. De arts vraagt me of ik zenuwachtig ben. Ik vertel hem van mijn droom. Samen lachen we erom, je zwaait maar hoor als het zover is, zegt hij glimlachend. De dame die mijn bed wegrijdt, grapt dat ik nu niet meer mag bewegen. Ja, dat zal echt wat voor mij zijn, zeg ik, val ik met een grote klap op de grond in mijn blauwe schort.
Het is tijd om mijn mond te houden. Je krijgt nu een kapje op en de narcose gaat via je infuus. Eén keer diep inademen en dan val je in een diepe slaap. Als ik na twee keer diep inademen nog niets merk, begin ik weer spontaan te kletsen. Na een derde keer diep ademen hoest en proest ik als een gek, ik heb het gevoel dat ik stik. Dit benauwde gevoel duurt gelukkig maar even en dan ben ik weg.

Als ik wakker word, voel ik me raar en suf. Ik voel pijn in mijn lichaam, voor het eerst in mijn leven krijg ik morfine toegediend. Nu weet ik het zeker, geen drugs voor mij, schiet het later door me heen.
Na een tijd word ik weer wakker en krijg ik tot mijn verbazing een raket ijsje. Ik ben dol op ijsjes en lig genietend aan mijn ijsje te likken. Het is lang geleden dat ik zo bewust van een ijsje heb gegeten. Weer val ik in een diepe slaap.

Het heeft langer geduurd dan verwacht, de ingreep was ingrijpender dan ik dacht. Toch zou ik het zo weer doen.
Waarom rust hier een taboe op vraag ik me af. Waarom wordt er zo verbaasd over gedaan. Ik begrijp het niet.

In de auto naar huis, rollen de tranen over mijn wangen. Zijn het de hormonen, is het de morfine of de narcose? Opeens besef ik me dat ik nu echt geen kindje van mezelf zal krijgen. Het doet me toch meer dan ik ooit heb kunnen denken. Maar het leven loopt, zoals het loopt. Alles heeft een reden, ook al begrijpen we die vaak niet.

Ik zou het zo weer doen en nee het is niet raar of vreemd, ook een vrouw kan zich laten steriliseren. Toch begrijp ik nu dat een sterilisatie niet zomaar gedaan wordt, dat vrouwen van nog geen dertig jaar terug naar huis worden gestuurd en ze nog maar even moeten wachten.
Het is namelijk wel erg definitief!

condoom

Dag…

Standaard

verdriet

Zo niet te bevatten.
Zo oneerlijk.
Zo onwerkelijk.

Vanmiddag hebben we afscheid van je genomen. Nog maar 49 jaar jong.
Drie kinderen achterlatend. Kinderen die je alles waren, waarvoor je door het vuur zou gaan.

In mijn to-do-lijstje in mijn agenda staat nog een lunch gepland. Een lunch samen met onze twee moedertjes.
Een paar keer per jaar gingen we met z’n viertjes gezellig eten, met de lunch namen wij meestal de club sandwich. Allebei grote eters en lekkere snoepers. Met ons in de buurt bleven er echt geen bonbons op het schaaltje liggen.
Ook al was je vaak moe, je vond het zo gezellig om er even op uit te gaan.
Met mooi weer genoten we daarna nog van een wijntje op het terras. Eentje moet kunnen, zei je dan.
Samen lachten en mopperden we dan soms om en op onze lieve moedertjes. We vonden ze nieuwsgierig. Al die vragen over wat er zich afspeelden in ons leven. We keken elkaar dan maar eens “meelevend” aan.

Soms begrepen we allebei niets van mannen. We spraken over herkenbare dingen waar we wel eens mee te maken hadden.
Wat was en ben ik blij dat je toch weer het geluk in de liefde had gevonden. Je vertelde het me toen we een avondje met onze moeders uit waren, naar Night of the Proms. Uiteraard vroegen onze moeders waarover we aan het smoezen waren en waarom we zo aan het lachen waren. Wijselijk keken we elkaar aan en zwegen, dit hielden we tussen ons.

In je ogen zag ik vaak de tekenen van moeheid. Toen ik zelf niet goed in mijn vel zat, snapte ik pas echt hoe jij je moest voelen. Wat moet jij je soms gefrustreerd en machteloos hebben gevoeld.

Allebei hebben we veel steun gehad aan onze “Helpende Hand”. De adviezen die we kregen, volgden we braaf op. Een receptje hier en een pilletje daar. Je kastjes puilden uit, zei je. Maar als je je rot voelt, probeer je alles.
Toen we allebei ijzertekort hadden, zei jij me dat ik appelstroop moest eten, appelstroop met kaas. Ik gruwelde al bij de gedachte van deze combinatie. Haha, je moet er wat voor over hebben, stuurde je me terug.
Ook magnesium en vitamine D stond op ons lijstje. Je hoopte zo dat je weer fitter zou worden. Ik hoopte met je mee.

Weet je nog die keer dat we uit eten gingen in een eetcafé ergens in de Hoeksche Waard. Het bleek die avond een mannenavond met mannenbingo te zijn en wij waren de enige aanwezige vrouwen. Uiteraard zorgden jij en ik dat wij met onze gezichten richting publiek zaten. We gniffelden om onze moeders die zich regelmatig omdraaiden, omdat wij weer ergens om zaten te lachen.
Je moest ook nog zo lachen om mijn gevatte reacties op de opmerkingen die we kregen van de aanwezige heren. Dat brutale bewonderde je in mij.

Maar nu…
Onze lunch zal op mijn to-do-lijstje blijven staan. Hadden we nu maar eerder een datum gepland, schiet er door mijn gedachten.
Konden we nog maar lachen om en met onze moedertjes.
Jouw lieve moedertje, wat zal ze je missen.
Ik kan er écht niet bij met mijn verstand.
Waarom moet jou dit nu overkomen?
Het leven is zo oneerlijk.

Dag lieve Nicht, rust zacht…

 

Stel je niet aan “ouwe”

Standaard

oud

Maandagmorgen juli 2044, een nieuwe werkdag staat voor de deur. Elk moment kan ik opgehaald worden door het taxibusje. Mijn zicht is afgenomen en vorige maand heb ik om deze reden een auto geramd. Ik mag nu helaas niet meer zelf autorijden.

Als ik aankom op mijn werk, sleep ik mezelf de twee trappen op naar de verdieping waar mijn afdeling is. Na een voor mij behoorlijke klim, moet ik eerst tien minuten bijkomen. Mijn hart gaat tekeer als een malle en ik hijg alsof ik een marathon heb gelopen. Mijn conditie is helaas niet meer wat het is geweest. Maar ik weiger om met de lift te gaan.

Met gebogen rug loop ik naar mijn werkplek. Jarenlang 32 uren per week achter een bureau zitten, heeft mij niet soepeler gemaakt. Voor wandelen in de avonduren heb ik geen puf meer na een lange werkdag. Maar ach, met mijn inmiddels versleten heup en knieën lukt me dit toch niet.

Nadat ik mijn computer heb aangezet, zoek ik mijn wachtwoord op. Na het weekend ben ik vergeten welk wachtwoord ik moet hebben. Ik doe dit wel stiekem, want wachtwoorden mag je niet noteren. Met moeite ontcijfer ik mijn eens zo duidelijke handschrift.

Ik vraag geïnteresseerd aan mijn collega naast me hoe zijn weekend is geweest. Met nietszeggende blik kijkt hij mij aan. We kennen elkaar inmiddels al 50 jaar en ik weet meteen wat er aan de hand is. Grinnikend trek ik hem dan ook speels aan zijn oor. Die domoor is vergeten zijn gehoorapparaat aan te zetten. Hij vertelt over zijn bezoek aan onze demente collega waar wij onlangs afscheid van hebben genomen na 55 dienstjaren.

Na een paar uren werken, komt mijn andere collega zuchtend de afdeling opgelopen. We zijn destijds samen begonnen bij dit nog steeds groeiende bedrijf. Zij kan gelukkig nog wel sporten en loopt een stuk energieker door het kantoorpand als dat ik dat doe. Helaas werkt haar sluitspier niet meer optimaal en zie ik aan haar broek dat ze het toilet niet op tijd heeft gehaald. Ach, wat maakt het uit, die natte plek droogt vanzelf door de werking van de airco.

Geïrriteerd kijk ik naar een collega van mijn leeftijd. Ze heeft net een nieuw kunstgebit en het lukt haar niet om geluidloos haar boterham op te eten. Het geluid van haar gesmak vliegt me naar mijn strot. Ook haar constante gehoest en gekuch werkt me dagelijks op mijn zenuwen. Ik kan het haar echter niet kwalijk nemen, jarenlang werken in de airco heeft haar gevoelige longen naar de sodemieter geholpen.

De ene na de andere mail springt op mijn beeldscherm. Mijn hersenen maken overuren, hoe verder de dag vordert, hoe meer mijn geest opgebrand raakt. Met een ongelukkige blik trek ik mijn beeldscherm dichter naar me toe, het lijkt wel of de lettertjes met de dag kleiner worden.

Opeens hoor ik een grote klap, ik schrik me rot. Als ik door het raam kijk, zie ik een collega languit in de gang op de grond liggen. Zijn rollator ligt een meter verderop. Hij schreeuwt het uit van de pijn. Even vergeet ik mijn stramme spieren en wil ik opspringen om hem te helpen, mijn lichaam weigert echter dienst.
Mijn collega tegenover me laat van schrik een grote scheet. Dat heb je op onze leeftijd, je laat dan makkelijker iets glippen.

Om klokslag 17.00 uur zet ik mijn computer uit. Ik slaak een zucht van opluchting, deze dag heb ik ook weer overleefd. Een dag zonder spottende blikken en opmerkingen van de nieuwe generatie. Jonge collega’s die mij soms boos aankijken met een blik van “stel je niet aan ouwe”. Ook krijg ik geregeld te horen dat ik niet snel genoeg ben. Maar hoe kan ik deze schoolverlaters bijhouden. Zij zijn jong en energiek en ik ben de jongste niet meer. Ze beseffen niet hoe ongelukkig ik me dagelijks voel. Hoeveel pijn hun kwetsende opmerkingen mij doen.

Thuis gekomen stop ik een broodje in de oven, ik heb geen puf meer om te koken.
Hierna pak ik mijn studieboeken. Nog zoiets leuks wat ze daar in Den Haag hebben verzonnen, Permanente Educatie.
Hoe kan ik in vredesnaam op mijn 70e deze leerstof gaan onthouden.

Ik hoop het nog een jaar vol te houden. Nog één jaar en dan ben ik 71 jaar en mag ik hopelijk nog een paar jaartjes van mijn welverdiende pensioen gaan genieten.

Juli 2017, mijn schrikbeeld voor over tig jaar.
Ik probeer er niet teveel aan te denken.

Hoe verzinnen ze het, met pensioen op je 71ste.
Idioot!
pensioen

 

 

Ik kies, ik verlies

Standaard

kiezen

Soms sta je voor een dilemma, je moet een keuze maken waarbij je van tevoren al weet dat je, ongeacht wat je kiest, toch de verliezer bent.
Zulke keuzes geven stress, kosten veel kopzorgen en zijn daardoor een aanslag op je energie.
Energie die je toch al zo hard nodig hebt.

Je wilt die persoon niet uit je leven weren, maar in je leven is geen plaats meer voor hem of haar.
Blijven kan niet, want het maakt je ongelukkig en verdrietig.
Afscheid nemen gaat heel veel pijn doen en ondanks alle strubbelingen weet je dat je die persoon toch gaat missen.
Aan de ene kant de angst om alleen te zijn, maar aan de andere kant de opluchting om van alle ellende verlost te zijn.

Je wilt je baan niet kwijt, maar op deze manier kun je niet doorgaan. Het kost je teveel energie.
Het gaat ten koste van je gezondheid.
Je weet dat je in je recht staat, maar haal je dat recht dan weet je dat je alsnog op straat komt te staan.
Je weet dat als je niet wat minder gaat werken, je weer dichter bij die afgrond komt. Je wilt nooit meer zo diep vallen.
Je weet dat als je voor je gelijk gaat er nieuwe zorgen ontstaan. Een hypotheek die betaald moet worden. Je bent de kostwinner dus je “recht halen” is niet makkelijk.

Je weet dat je het niet gaat redden. De chemo’s verlengen je leven, maar beter worden kun je niet.
De resterende tijd die je hebt, wil je graag nog doorbrengen met je gezin.
Je zult zieker en zieker worden. De strijd zal heftiger worden.
Je bent langer bij je gezin, maar de lijdensweg die je te wachten staat als je je nogmaals laat behandelen is moeilijk en zwaar.
Maar je wilt zo graag blijven leven, het afscheid rekken.

Keuzes waartoe je gedwongen wordt.
Door mensen in je leven. Mensen die niet aan jouw welzijn denken, maar dwars door jouw gevoelens heen gaan.
Door je lichaam dat je in de steek laat.
Hoe frustrerend kan het zijn. Het machteloze gevoel. Het gevoel van wel willen, maar niet kunnen.
Het vreet aan je als een hongerige rat aan een stuk vlees.
Je wilt schelden, vloeken en slaan, maar je weet dat je hier niets mee bereikt. Het is de machteloosheid die je voelt. Het onrecht wat je aangedaan wordt.
Je kunt niet omgaan met de oneerlijkheid.
Je weet dat je een keuze moet maken.
Een keuze waarbij je uiteindelijk toch de verliezer zult zijn. Ongeacht wat je ook kiest.

Een gedwongen keuze is namelijk iets wat je niet persé wilt, maar iets of iemand “dwingt” je hiertoe.
Het zijn beslissingen die je moet maken, knopen die je moet doorhakken.
Niet van jezelf, maar door omstandigheden.

Kies je voor gezondheid of financiële zekerheid.
Voor eenzaamheid of ongelukkig samen zijn.
Voor financiële zekerheid of gelukkig alleen zijn.
Voor langer lijden, maar langer bij je gezin zijn of voor rust en sterven.
Voor onzekerheid of brood op de plank.
Alleen zijn en rust of samen zijn en stress.

Kiezen doet verliezen. Niet kiezen is verliezen.
Niet kiezen betekent piekeren. Wel kiezen betekent stress. Of betekent het toch opluchting.
Je kunt de gevolgen van je keuze niet overzien.
Als je eenmaal een keuze hebt gemaakt, is er vaak geen weg meer terug. Maar wil je die weg nog terug.
Beter wordt het soms niet, maar slechter kan het vaak wel.

Ik weet dat ik het verrot moeilijk vind om sommige keuzes te maken.
En jij?

spreuk5

Amper 15

Standaard

angst

Doeiiii Mam.
Lachend en vrolijk zwaai ik naar mijn moeder.
Ik voel me vrolijk en blij, want morgen is het zover. Na lang zeuren heb ik vorige week eindelijk toestemming gekregen om na schooltijd op de fiets naar een vriendin te gaan én daar gezellig te blijven slapen. Morgen is het weekend en gaan mijn vriendin en ik voor het eerst samen naar een festival. Ik heb er zoveel zin in.
De hele week contacten we al met elkaar over onze eerste keer. Welke kleding we aandoen, wat we met ons haar doen en dat we hopen dat de zon schijnt.
Wat onze ouders niet weten, is dat we hebben afgesproken met twee jongens. We kennen ze via Social Media en ze zijn leuk, zo leuk. Het wordt dus ook onze eerste keer dat we deze aantrekkelijke jongens in real life gaan ontmoeten. Spannend, zo spannend. Misschien wordt het ook wel onze eerste keer zoenen. Wie weet.
Vol verwachting fiets ik verder richting school.

Er staat een harde wind en ik moet flink doortrappen om op tijd te zijn. Mijn school ligt ongeveer 7,5 km van mijn geboortedorpje vandaan en soms baal ik ervan dat ik zo afgelegen woon. Als ik aan de rand van het bos kom, twijfel ik. Ik kan hier een flink stuk afsnijden, maar het stille afgelegen pad boezemt me enige angst in.
Gedreven door mijn enthousiaste stemming besluit ik dit keer toch voor de korte weg te kiezen en trap ik nog iets steviger op mijn pedalen. Op het getjilp van wat vogeltjes na is het stil op het pad. Plots klinkt er een hoop lawaai uit de bosjes en zit ik stijf van schrik op mijn zadel. Pff het is gelukkig maar een vogel. Ik lach om mijn eigen bangheid. Met bonzend hart fiets ik verder.
Na een minuut of vijf voel ik de aanwezigheid van iemand. Met een ruk kijk ik achterom en zie ik op ongeveer 30 meter afstand iemand achter mij fietsen. Het is een in het zwart geklede man, zijn gezicht is niet duidelijk te zien en hij draagt op zijn hoofd een zwarte muts. Hij komt steeds dichterbij. Toch niet helemaal gerust, probeer ik nog harder te fietsen.
Opeens voel ik een druk op mijn schouder, een behandschoende hand pakt mij stevig vast. Ik wil gillen, maar er komt geen geluid uit mijn keel.
Je hoeft niet zo te schrikken hoor, ik ben het maar. Met een donkere, doordringende blik kijkt hij me aan. Gelukkig, het is een jongen die ik van gezicht ken. Hij zit een paar klassen hoger als ik.
Opgelucht haal ik adem, ik ben veilig.
Of toch niet….

Het is zaterdagmorgen, opgetogen gaan mijn vriendin en ik richting metrostation. Ons eerste festival en we hebben er zin in. Om twaalf uur hebben we afgesproken met de jongens die we kennen via Social Media.
Vol verwachting staan we om tien voor twaalf bij de toiletten te wachten. Als de jongens om half één nog niet gearriveerd zijn, worden we ongeduldig. We kijken om ons heen, maar we zien niemand die op de ons toegezonden foto’s lijkt. Nergens de aantrekkelijke leeftijdgenoten, die wij verwachten te zien. Na nog een kwartiertje wachten, hebben we er genoeg van en besluiten te gaan feesten. Die gasten kunnen het mooi bekijken.
In onze sexy broekjes en korte topjes lopen we richting het veld waar het feest al in volle gang is.
Wat we echter niet hebben opgemerkt, is dat we al de hele tijd in de gaten worden gehouden door twee mannen van rond de dertig jaar. Zij volgen ons op enige afstand.
Geen aantrekkelijke jongens van onze eigen leeftijd, maar twee engerds die onder een vals profiel op Facebook veel van ons te weten zijn gekomen. Maar weten wij veel.
Na een paar glazen wijn voelen we ons behoorlijk aangeschoten, we zijn het namelijk niet gewend om zoveel te drinken. Ook al mogen we wettelijk gezien geen alcohol, er zijn altijd mensen die het voor je willen halen. Gelukkig zijn we wel zo verstandig dat we de xtc die ons aangeboden wordt niet aannemen.
Van al die wijntjes moet ik nodig plassen en zeg dan ook tegen mijn vriendin dat ik naar het toilet ga. Mijn vriendin wil meelopen, maar ik wuif dat laconiek weg. Dans jij lekker verder, ik zoek je wel weer op.
Niet meer helemaal recht loop ik richting de toiletten. Ik heb alleen niet in de gaten dat ik meteen word gevolgd door de twee enge kerels die ons niet uit het oog zijn verloren.
Alle dixies zijn bezet en omdat ik nodig moet, besluit ik maar even een plasje te plegen in de afgelegen bosjes iets verderop. Mooi, hier ziet niemand me.
Op het moment dat ik op mijn hurken zit, voel ik een arm om mijn keel en word ik naar achteren getrokken. Ik verlies mijn evenwicht en val achterover. Ik wil gillen, maar er komt geen woord over mijn lippen.
Lachend staat mijn vriendin achter me. Ze is me stiekem gevolgd en wilde me laten schrikken. Stomme muts zeg ik tegen haar, ik schrik me rot.
Gelukkig ik ben veilig.
Of toch niet…

Inmiddels een paar uren verder, de sfeer zit er goed in. Mijn vriendin en ik hebben trek gekregen van al dat gedans en besluiten naar de frietkar te lopen.
Hongerig zitten we in het gras te genieten van ons patatje mayo.
Opeens klinkt er een harde knal, horen we gegil en zien we overal paniek uitbreken.
Een bom, een bom, horen we iemand roepen. Verschrikt springen we op en rennen met de menigte mee, richting de uitgang. We zien mensen vallen en weer opkrabbelen. Een meisje gilt, ze valt en kan niet meer opstaan. Ze wordt vertrapt door de menigte. Gelukkig hebben wij het terrein kunnen verlaten en staan samen met een grote groep angstig kijkende mensen verderop te wachten op wat komen gaat.
De bom blijkt geen bom te zijn, maar een ontplofte gasfles.
Gelukkig ik ben veilig.
Of toch niet…

Dit is de wereld waarin wij leven.
De gevaren die op de loer liggen.
Hoe kun je hier je kinderen tegen beschermen?
Hoe kun je hier je kinderen voor behoeden?
Beschermen tegen deze gevaren, wreedheid, angsten en de realiteit van deze dag….

Ik heb geen idee.

bescherm

De Narcist

Standaard

narcist

F*CK wat ben ik geweldig!
God wat ben ik goed. Wat zeg je, ik ben God.
Nobody is perfect, but I am Nobody!

Een dikke auto onder zijn kont, een vette motor in zijn garage. Hij voelt zich machtig, groots en onbreekbaar. Hij geniet van de macht over anderen.

Met een glimlach kijkt hij iedere ochtend in de spiegel naar zichzelf. Een stijve plasser krijgt hij niet van de vrouw in zijn leven, maar van zijn eigen spiegelbeeld.
Opgewonden raakt hij als hij weer een mooie deal heeft gesloten. Hij blaast zijn eigen prestaties buitenproportioneel op, ook als hij niets gepresteerd heeft. Zijn mislukkingen wuift hij weg. Dat is allemaal bijzaak en niet zijn schuld. Zijn fouten zijn altijd de schuld van een ander.

De enkele keer dat dat onzekere, verlegen jongetje boven komt drijven negeert hij. Dat jongetje dat vroeger gepest werd is niet meer. Niemand die hem nog wat kan maken. Niemand die hem nog kan breken, hij is nu degene die de hamer in handen heeft en breekt. Zonder een spoor van emotie of spijt maakt hij met alles en iedereen korte metten als dat nodig is. Alles om zijn doel te bereiken. Alles op zijn manier, want dat is de enige juiste.
Hij voelt zich altijd verheven boven een ander, is altijd beter. Een compromis sluiten, kost hem teveel moeite.
Hij verbloemt zijn diep gewortelde gevoel van onzekerheid en denkt dat niemand hem doorziet.
Op veel gebied ver ontwikkelt, maar op net zo veel gebied onderontwikkeld.

De herinneringen aan de tijd dat zijn ex hem buitensloot en hij smeekte of hij alsjeblieft naar binnen mocht komen, heeft hij diep weggestopt.
Hij heeft de vrouwen voor het oprapen. Met zijn charmes en gladde praatjes windt hij ze makkelijk om zijn duim.
De vraag is echter voor hoelang. Empathie en liefde zijn hem namelijk vreemd, ook al doet hij nog zo zijn best.

Hij oogt zo sociaal, charmant en gezellig, echter het tegendeel is waar. Achter zijn masker schuilt een monster. Met zijn charmante voorkomen geeft hij je het gevoel dat je hem kunt vertrouwen en dat hij oprecht met je begaan is. Trap hier niet in, in de praktijk maakt hij misbruik van je en liegt alsof het gedrukt staat.
Hij gebruikt je kwetsbaarheden tegen je, terwijl je dit zelf niet eens in de gaten hebt. Tot het moment dat hij je er keihard mee in je gezicht slaat. No mercy!

Hij manipuleert iedereen. Hij belooft de hemel, maar houdt zich niet aan zijn woord. Medelijden kent hij niet.
Heb je het lef om tegenspraak te geven of te bekritiseren, dan kun je een behoorlijke tegenaanval verwachten. Zet je dan schrap tegen zijn onaangename en denigrerende opmerkingen. Hij duldt namelijk geen tegengas. Hij wil namelijk altijd het laatste woord hebben. Hij heeft altijd gelijk. Zijn wil is wet!

Emoties als spijt en schaamte kent hij niet. Het kan hem niet schelen dat hij jou naar de klote helpt.
Zijn leven bestaat uit mooie woorden en gebakken lucht.
Zijn woorden zijn de waarheid, ZIJN waarheid.
Hij beseft niet eens dat iedereen hem een hufter vindt. Dat hij geen echte vrienden heeft. Dat hij eigenlijk maar een zielig mannetje is.

Kom je zo iemand tegen, wees verstandig en draai je op je hakken, gympen of wat dan ook meteen om.
Wegwezen, ren voor je leven.
Een narcist moet je namelijk mijden als de pest.
Een narcist deinst namelijk niet terug om te liegen, bedriegen, stelen, corrupt te zijn om ZIJN doel te bereiken.
Dat doel wil JIJ niet zijn!
Dat doel wil jij niet in de weg staan!

F*CK de Narcist!

narcist

Accepteren moet je leren

Standaard

accepteer

Misschien moet je wel accepteren dat je NOOIT meer “de oude” wordt.
Verbolgen kijk ik haar aan. Dit is niet wat ik wil horen.
Rot op, ik word echt wel weer de vrolijke en energieke, heel de wereld aankunnende, lol makende vrouw die ik een paar jaar geleden was. Maar in plaats van dit allemaal uit te spreken, mompel ik iets onverstaanbaars en kijk glazig voor me uit.

Je bent geen 20 meer hé. Je wordt er ook niet jonger op.
Fel kijk ik haar aan. Opzouten, ik ben toch zeker nog geen oud wijf. Kijk om je heen naar mensen van mijn leeftijd en wat zij allemaal kunnen en doen. Dit laatste zeg ik op beheerste toon, de rest houd ik wijselijk voor me.

Nu, een aantal jaren later ben ik bang dat ik de eerste dame toch gelijk moet geven.
Nog steeds wil ik er niet helemaal aan. Nog steeds baal ik er vreselijk van. Toch moet ik toegeven dat ik inderdaad nooit meer “de oude” geworden ben.
Nog steeds kan ik lol maken en ben ik vrolijk. Echter diep van binnen kan ik soms wel janken, janken om de fitheid en energie die ik mis.

Met vlagen overheerst het een deel van mijn leven. Veel aan je hoofd, kopzorgen en stress en dan ga je. Pats, boem, weg energie. Het sluipt er langzaam in, maar valt als een dak boven op je.
Ik probeer het te verbergen, maar mijn lontje wordt korter, mijn wallen groter en mijn ogen minder sprankelend.
Je ziet er uitgeput uit! Leuk, heel leuk om te horen. Ik dacht toch echt vanmorgen, toen ik in de spiegel keek, dat ik er wal- en rimpelloos uitzag.

Ik wil namelijk ZO graag “het” kunnen.
Nee, heus niet meer alles en niet meer dat snelle leventje van tig jaren geleden. Maar na een dag werken de fut nog hebben om een uurtje te sporten is toch niet te veel gevraagd. Überhaupt nog iets ondernemen na een dag werken, moet toch kunnen.
Van sporten krijg je energie, dat moet je gewoon doen. Tja, soms werkt het inderdaad zo, maar niet altijd. Er zijn wel eens van die dagen dat de kettlebell van 10 kg, aanvoelt als eentje van 20 kg. Mijn beenspieren lijken al verzuurd voordat ik ze amper heb gebruikt. Met moeite sleep ik me nog onder de douche om daarna mijn bed in te duiken. Dit is het sein om op de rem te trappen. Werken en alleen nog ontspannen op de bank liggen.

Jaloers kan ik zijn op mensen die alles kunnen en vanalles ondernemen. Elke dag sporten, concertje hier, feestje daar. Etentje zus en dingetje zo. Niet dat ik dat ook allemaal wil, maar gewoon simpelweg gewoon dat ze hier de puf voor hebben.
Op een doordeweekse dag iets afspreken is bij mij hoge uitzondering, dat gebeurt enkel en alleen als ik de volgende dag uit kan slapen.
Dat slapen, ook zoiets. Onverzadigbaar ben ik soms, tien uren aan één stuk is voor mij echt niet vreemd. Wel zonde van de tijd, want voordat je het weet is de halve dag al om. Toch geef ik me eraan over, ik zal het nodig hebben.

Zo zijn er zoveel mensen die “iets” mankeren. Op het eerste oog zien ze er gezond en gelukkig uit. Je ziet aan de buitenkant niet altijd wat voor strijd ze leveren. Sommige mensen zien alleen de uitjes die op Social Media gedeeld worden en prikken daar niet doorheen.
Mensen oordelen, veroordelen en hebben hun mening klaar.
Stel je niet aan, eet gezond, je bent geen 20 meer, maak je niet druk, laat het los. Het is allemaal zo makkelijk gezegd.
Bloedarmoede, B12 tekort, schildklierproblemen, Stressgevoelig, Crohn, Slaapproblemen, Fybromyalgie, CVS/ME, het lijkt te verbleken bij de “ernstige” ziekten. En ook al zijn de beperkingen niet dodelijk, het is gewoon zwaar klote als je er mee te kampen hebt. Probeer je daarom eens te verplaatsen in een ander. Een beetje compassie kan echt geen kwaad. Het zijn echt niet allemaal aanstellers.

Accepteren moet je leren. En ik weet dat het ook weer wel beter zal gaan.
Accepteren dat ik met “minder” moet doen, heb ik al een tijd geleden gedaan en daar ook mijn levensstijl op aangepast.
Maar accepteren dat ik geen balans heb tussen werk en privé, dat weiger ik!
Ook al kost juist die oneerlijke en onnodige strijd me al bijna een jaar de meeste energie…

accepteer