Stel je niet aan “ouwe”

Standaard

oud

Maandagmorgen juli 2044, een nieuwe werkdag staat voor de deur. Elk moment kan ik opgehaald worden door het taxibusje. Mijn zicht is afgenomen en vorige maand heb ik om deze reden een auto geramd. Ik mag nu helaas niet meer zelf autorijden.

Als ik aankom op mijn werk, sleep ik mezelf de twee trappen op naar de verdieping waar mijn afdeling is. Na een voor mij behoorlijke klim, moet ik eerst tien minuten bijkomen. Mijn hart gaat tekeer als een malle en ik hijg alsof ik een marathon heb gelopen. Mijn conditie is helaas niet meer wat het is geweest. Maar ik weiger om met de lift te gaan.

Met gebogen rug loop ik naar mijn werkplek. Jarenlang 32 uren per week achter een bureau zitten, heeft mij niet soepeler gemaakt. Voor wandelen in de avonduren heb ik geen puf meer na een lange werkdag. Maar ach, met mijn inmiddels versleten heup en knieën lukt me dit toch niet.

Nadat ik mijn computer heb aangezet, zoek ik mijn wachtwoord op. Na het weekend ben ik vergeten welk wachtwoord ik moet hebben. Ik doe dit wel stiekem, want wachtwoorden mag je niet noteren. Met moeite ontcijfer ik mijn eens zo duidelijke handschrift.

Ik vraag geïnteresseerd aan mijn collega naast me hoe zijn weekend is geweest. Met nietszeggende blik kijkt hij mij aan. We kennen elkaar inmiddels al 50 jaar en ik weet meteen wat er aan de hand is. Grinnikend trek ik hem dan ook speels aan zijn oor. Die domoor is vergeten zijn gehoorapparaat aan te zetten. Hij vertelt over zijn bezoek aan onze demente collega waar wij onlangs afscheid van hebben genomen na 55 dienstjaren.

Na een paar uren werken, komt mijn andere collega zuchtend de afdeling opgelopen. We zijn destijds samen begonnen bij dit nog steeds groeiende bedrijf. Zij kan gelukkig nog wel sporten en loopt een stuk energieker door het kantoorpand als dat ik dat doe. Helaas werkt haar sluitspier niet meer optimaal en zie ik aan haar broek dat ze het toilet niet op tijd heeft gehaald. Ach, wat maakt het uit, die natte plek droogt vanzelf door de werking van de airco.

Geïrriteerd kijk ik naar een collega van mijn leeftijd. Ze heeft net een nieuw kunstgebit en het lukt haar niet om geluidloos haar boterham op te eten. Het geluid van haar gesmak vliegt me naar mijn strot. Ook haar constante gehoest en gekuch werkt me dagelijks op mijn zenuwen. Ik kan het haar echter niet kwalijk nemen, jarenlang werken in de airco heeft haar gevoelige longen naar de sodemieter geholpen.

De ene na de andere mail springt op mijn beeldscherm. Mijn hersenen maken overuren, hoe verder de dag vordert, hoe meer mijn geest opgebrand raakt. Met een ongelukkige blik trek ik mijn beeldscherm dichter naar me toe, het lijkt wel of de lettertjes met de dag kleiner worden.

Opeens hoor ik een grote klap, ik schrik me rot. Als ik door het raam kijk, zie ik een collega languit in de gang op de grond liggen. Zijn rollator ligt een meter verderop. Hij schreeuwt het uit van de pijn. Even vergeet ik mijn stramme spieren en wil ik opspringen om hem te helpen, mijn lichaam weigert echter dienst.
Mijn collega tegenover me laat van schrik een grote scheet. Dat heb je op onze leeftijd, je laat dan makkelijker iets glippen.

Om klokslag 17.00 uur zet ik mijn computer uit. Ik slaak een zucht van opluchting, deze dag heb ik ook weer overleefd. Een dag zonder spottende blikken en opmerkingen van de nieuwe generatie. Jonge collega’s die mij soms boos aankijken met een blik van “stel je niet aan ouwe”. Ook krijg ik geregeld te horen dat ik niet snel genoeg ben. Maar hoe kan ik deze schoolverlaters bijhouden. Zij zijn jong en energiek en ik ben de jongste niet meer. Ze beseffen niet hoe ongelukkig ik me dagelijks voel. Hoeveel pijn hun kwetsende opmerkingen mij doen.

Thuis gekomen stop ik een broodje in de oven, ik heb geen puf meer om te koken.
Hierna pak ik mijn studieboeken. Nog zoiets leuks wat ze daar in Den Haag hebben verzonnen, Permanente Educatie.
Hoe kan ik in vredesnaam op mijn 70e deze leerstof gaan onthouden.

Ik hoop het nog een jaar vol te houden. Nog één jaar en dan ben ik 71 jaar en mag ik hopelijk nog een paar jaartjes van mijn welverdiende pensioen gaan genieten.

Juli 2017, mijn schrikbeeld voor over tig jaar.
Ik probeer er niet teveel aan te denken.

Hoe verzinnen ze het, met pensioen op je 71ste.
Idioot!
pensioen

 

 

All inclusive

Standaard

 

volgegeten

Na een nacht zonder slapen komen we vermoeid en hongerig op onze bestemming aan. We kunnen meteen aanschuiven bij de lunch. En wat voor lunch, ik kijk mijn ogen uit. Salades, rauwkost, broodjes, soep, rijst, pasta, friet, groenten, kip, vis en rijen vol met taartjes. De keuze is reuze.
Naast ons zit een jongentje, even later komt hij blij en verlekkerd met een stuk taart aanlopen. Mijn ogen vallen bijna uit mijn kassen, het stuk taart wat hij in zijn eentje op wil eten, daar snijden wij hier op een verjaardag drie stukken uit. Punt is wel dat ik waarschijnlijk drie keer in de omvang van het jongetje pas.

Na een paar dagen blijkt waarom er zoveel keuze is, met zoveel mensen die zich op het lopend buffet storten. Het lijkt wel een mierennest met honderden krioelende mieren. En net als een mier tig keer zijn lichaamsgewicht kan dragen, zie ik mensen borden volladen. Niet zomaar een stukje watermeloen, nee doe meteen maar een complete meloen van een paar kilo zwaar. Een paar stukjes taart, ben je gek, doe er meteen maar vijftien. Laad mijn bord maar vol. Kom maar op met die donuts.

Vol ongeloof kijk ik deze vakantie om me heen. Mensen met overvolle borden lopen langs me, tafels worden vol gezet. Er wordt niet gegeten, maar gevreten. Niet gedronken, maar gezopen.

Zelf begin ik het ontbijt, de lunch en het diner met een bescheiden bordje, ik heb me voorgenomen om niet als Bessie Turf terug te keren naar Nederland.
Ik ben gewend om een bordje eten te halen, dit leeg te eten en als ik meer trek heb, ga ik nog een keer langs het buffet. Zo loop ik soms wel vier keer tijdens een maaltijd. Met afkeer kijk ik dan ook om me heen, volgeladen borden, amper van gegeten en geen mens te bekennen. Alles wordt weggegooid.

De Russen staan erom bekend, ze houden van overvloed en kijken nergens naar. Ze laden hun borden vol en laten zeker de helft van het eten, zonder ook maar ene vorm van schaamte, staan.
Met verbazing kijk ik echter naar de Nederlandse Turken of Turkse Nederlanders, zij doen namelijk ook mee met dit, in mijn ogen, vreselijke verkwistgedrag.
Wat mij echter nog meer verbaasd, is hun gedrag tegenover het Turkse personeel. Ze commanderen en behandelen het personeel alsof ze stront zijn. Ik ben dan misschien een boerentrien, maar ik voel me niets minder dan deze hardwerkende mensen. Zij doen hun best om het ons naar de zin te maken en werken vaak voor een schijntje van het bedrag dat wij als Nederlanders verdienen. Deze mensen zijn niets minder dan jij of mij.
Ik begrijp er helemaal niets van, deze vakantievierende Turken noemen het hun land als ze proberen voor te dringen bij het buffet of als ze je aan de kant duwen bij de koelkast gevuld met water. Maar ze behandelen “hun eigen mensen” alsof ze zich ver boven ze verheven voelen. Als ze hun bestek laten vallen, wijzen ze zonder een woord te zeggen naar het personeel, ruim op hond. Met enige moeite beheers ik me, wat zou ik graag zelf de vork oprapen en deze in hun voorhoofd prikken.
Een dank je wel of glimlach zie ik niet op hun gezicht.

Na een aantal dagen zijn we blij als we nog een vrij tafeltje kunnen bemachtigen. Het zijn vaak Nederlanders die hun tafels afstaan aan elkaar.
Het mierennest is inmiddels veranderd in een wespennest. Als je niet uitkijkt, krijg je een ellenboog of een flinke duw en beland je ongewild tussen de sardientjes en augurken.

Verbijsterd kijk ik naar een Russin met opgepompte tieten gestoken in een exotisch gewaad en brede hoed. Ze staat als een malloot te pompen op de ketchup, Ik sta een meter van haar vandaan en de klodders vliegen me om mijn oren. De vloer verandert in een bloedbad. Met opgeheven hoofd loopt madam met haar bordje friet en ketchup van mij vandaan, mijn “niet normaal” negerend.

Naarmate de week vordert, neemt mijn gezonde eetgedrag af en neemt mijn drang naar friet en taart toe. Ik ga bijna tokken zoveel kip heb ik de afgelopen dagen gegeten.
Zoveel keuze in eten en ik weet niet meer wat ik moet kiezen. Ik geniet meer van mijn champagne met kers a la Van der Valk appelmoes met kers dan van de gezonde gerechten. De stukken watermeloen die ik in het begin braaf at, zijn verruild voor donuts en taart. Eigenlijk ben ik gewoon verzadigd.
Als ik om me heen kijk naar de afgeladen borden en hoeveelheden eten die weggegooid worden, denk ik aan de kindjes in Afrika en aan sommige kinderen in Nederland die het niet zo breed hebben en misschien één keer per jaar uit eten gaan bij de friettent om de hoek.

Vol ongeloof kijk ik de laatste morgen naar een jongetje, zijn ontbijt bestaat uit minstens vijf pancakes en friet en dat om zeven uur ’s ochtends.
Mijn darmpjes protesteren.
Ik heb even genoeg van de All Inclusive formule.

Weer thuis in Nederland.
Voor mij vanavond maar een slanke maaltijdsalade zonder taartje erbij.

champagne

BH vergeten

Standaard

Met grote kop staat het in het nieuws, Gwyneth vergeet bh op de rode loper.
Yeah sure. Je kunt mij veel wijsmaken, maar dat je je bh vergeet daar trap ik niet in.
Het enige waarbij ik me kan voorstellen dat je je bh vergeet, is als je borsten wel zo minuscuul klein zijn dat er geen passende bh bestaat. Maar in dat geval draag je al geen bh lijkt mij.

Nee, zonder bh ben je gewoon naakt.
Het voelt simpelweg niet goed en het staat een stuk minder mooi. Dames laten we eerlijk zijn, een bh geeft toch net dat kleine beetje body aan je borsten.
En als je een push up bh draagt, is het wel iets meer dan een beetje volume. Van cup B wordt je voorgevel zomaar omgetoverd naar cup D.

Ben je al gezegend met een cup C dan haal je het wel uit je hoofd om zonder bh te gaan lopen. Het zwiept en zwiert alsof het een lieve lust is.
Kom je dan onverwachts in een regenbui terecht en moet je een sprintje trekken om het droog te houden, is het echt niet fijn. Het doet zelfs een beetje pijn. En als je het echt slecht getroffen hebt, moet je uitkijken dat je niet over je eigen tieten struikelt.

Zonder bh loop je ook het gevaar op een zogenoemde nipplegate.
Zelf heb ik dit ooit een keer meegemaakt. Gehuld in een triangel bikini gleed ik met een noodgang van de glijbaan, plonsde in het zwembad en kwam proestend boven. Een paar omstanders proestten met me mee. Niet omdat zij ook een slok water binnenkregen, maar omdat mijn bikinitopje niet meer op de plaats zat waar het hoorde. Toen ik na een paar minuten tot de ontdekking kwam waarom er zo gelachen werd, trok ik alles snel op zijn plaats en liep weg met een ietwat gevoel van schaamte.
Nu valt dit natuurlijk nog mee, ik had ze toch braaf bedekt toen ik de steile ladder van de glijbaan opklom. Maar stel je eens voor dat je in een zakelijke bespreking zit, je hebt een net bloesje aan en je knoopjes springen open. Best gênant toch.
Of je zit nietsvermoedend achter je bureau te werken en de airco draait op volle toeren. Dat shirtje wat er vanmorgen nog zo schattig uitzag, verandert dan op slag in een uitdagend tepel priemend niemendalletje.

Toch kan ik voorstellen dat er momenten zijn dat je zonder bh over straat gaat. Bijvoorbeeld als je siliconen hebt. Je borsten staan dan toch mooi naar voren. Je hoeft niet bang te zijn dat ze tot je navel hangen en de potloodtest kun je makkelijk weerstaan.
Persoonlijk vind ik siliconen best mooi en ik kan me dan ook goed voorstellen dat vrouwen met een klein formaat voorgevel kiezen voor een paar prompte meloenen. Waarom niet.

Toen ik nog jong en wild was en tijdens een avondje stappen topjes met open rug droeg, kwam het een enkele keer voor dat ik geen bh aandeed. Had ik dat namelijk wel gedaan, dan was ik meteen opgepakt door de modepolitie. Een blote rug met een zichtbaar bh-bandje kon toen echt niet in mijn beleving. En ach, zoals me destijds werd gezegd, goed spul moet je laten zien.

Toch ben ik zeker een voorstander wat de bustehouder betreft en wel om de volgende reden.
Niets en dan ook niets is lekkerder dan thuis te komen na een dag rondgelopen te hebben met een knellende bustier, deze uit te gooien en de kippen los in het hok te laten hangen. Een lekkere warme sweater eroverheen en een heerlijk gevoel van vrijheid. De striemen die langzaam uit je romp wegtrekken, geen last van afzakkende bandjes en uitstekende beugels.
Weg met die dwangbuis. Simpelweg gewoon vrijheid blijheid.
Maar voor mij wel achter gesloten deuren….

Dames delen jullie deze mening?

bh vergeten

 

Patries probeert een keertje pies. Nou en!

Standaard

golden-shower

Buiten klettert de regen naar beneden.
Bij Patries kletterde er ook wat naar beneden, namelijk gouden regen.

Ondanks code oranje dondert het buiten gelukkig nog niet.
In huize Patries  heeft het vast en zeker wel gedonderd. Minimaal code geel.
Ik kan me namelijk voorstellen dat ze behoorlijk pissig was, nadat de inmiddels beruchte sextape was gelekt.

In 1e instantie wist ik niet eens waar iedereen het over had, totdat ik het filmpje in de brave groepsapp van mijn jeugdvriendinnetjes kreeg.
Ik twijfelde een seconde of ik wel moest kijken, maar ik ben een vrouw en mijn nieuwsgierigheid won het uiteraard.
Mijn eerste gedachte was meteen, dit meen je niet. Mijn tweede gedachte, gadver. En mijn derde, die gast had best een volle blaas.

Toen later die avond vriendlief bij me langskwam en me nog een filmpje van Patries toonde, zei ik meteen, dit is Patries niet. Dat het een blonde dame was, dat was duidelijk. Maar behalve haar blote billen die gewillig naar achteren wipten, zag je haar gezicht niet één keer. En als het Patries wel was, dan had ze het prima naar haar zin.
Ik durf zelfs toe te geven dat ik meteen jaloers werd. Niet op de manier waarop zij werd genomen, nee op haar mooie strakke lichaam. Als jij deze dame wel bent Patries, chapeau! Ik teken ervoor om er op 67 jarige leeftijd zo uit te zien. Sterker nog, ik ben 25 jaar jonger en zie er niet zo goed uit.

Misschien ligt het aan mij hoor, maar is dit nu echt kinky porno materiaal. Ik snap alle heisa niet zo goed.
Om misverstanden te voorkomen, zelf heb ik geen ervaring met een golden shower. Verder dan een magnum gold ben ik nog niet gekomen. Geen “vreemde” seksuele uitspatting die magnum gold van mij, maar gewoon een lekker ijsje.
Wie bepaalt eigenlijk wat vreemd is. Zolang je er niemand mee kwetst of pijn doet en het met wederzijdse toestemming gebeurt, moet iedereen toch zelf weten wat hij of zij doet.

Zijn al die azijnpissers die nu de spot drijven met Patries allemaal zo braaf. Zou er niet eentje zijn die wel eens meedoet aan een gangbang, die kickt op kleine kindjes of seks heeft met een dier. Zijn die nu allemaal zo onschuldig, dat ze niet verder komen dan de missionaris positie. Ik geloof er geen reet van. Nee, die mensen die haar nu zo afzeiken, zijn misschien wel veel erger dan Patries. Opzouten met dat gezeik is mijn mening.

Patries laat iedereen maar lekker zeiken en lullen. Sla je slaatje eruit en laat dit keer niet je mondje, maar je zakken vullen.
Nu niet met je mondje wijd, maar aanklagen de gast die dit filmpje heeft verspreid.

Ik zeg, proost!

Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot…

Standaard

paard

Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot.
O wat zal hij stinken, doe de deur op slot.

Verschrikt kijken de kindergezichtjes mij aan. Dat mag je niet zingen hoor, dan krijg je geen cadeautjes.
Lachend kijk ik terug en begin weer uit volle borst over die man met die mijter en zijn wc pot te zingen.

Zo erg is het toch niet, dit verbasterde Sinterklaaslied. Het kan toch vele malen erger, kijk maar naar de afgelopen jaren. Zwarte Pieten zijn het onderwerp van discussie en waar al die volwassen mensen zich druk maken om de kleur van het knechtje van onze Goedheiligman, maken de kinderen zich meer druk om een “stout” liedje over Sinterklaas.

Kinderen houden zich niet bezig met slavernij en discriminatie, die vinden het alleen maar spannend en verheugen zich op de cadeautjes die ze krijgen.
Zelf heb ik al een aantal keren voor Zwarte Piet gespeeld en er heeft nog nooit een kindje iets over mijn geschminkte gezicht gezegd. Een klein nieuwsgierig jongetje streek een keer met zijn vinger over mijn wang en keek of zijn vinger ook zwart was geworden. That’s it.

Als ik denk aan mijn kindertijd en de feestdagen, herinner ik me een Sinterklaas die naar schuimpjes rook. Lekker zoet. Zwarte Piet was gewoon Zwarte Piet. Zijn roe vond ik een beetje eng, want stel je voor dat ik daar een klap mee zou krijgen. Vreemd eigenlijk want een slaaf loopt toch niet rond met een roe. Als ik me goed heb laten informeren, kreeg die juist een pak slag als hij zijn werk niet goed deed.
Toen ik op het randje zat van wel of niet geloven en ik toch echt mijn twee tantes meende te herkennen onder dat zwarte gezicht en die witte baard, interesseerde het me geen ene bal of ze eruit zagen als een oude man met zijn slaaf. Nee, cadeautjes en liedjes zingen was het enige dat mij kon boeien.

Van Zwarte Piet heb ik geen jeugdtrauma overgehouden.
Meneer de Uil van de Fabeltjeskrant vond ik veel enger. Hij deed mij denken aan een oude man, type potloodventer. Ik voelde als klein meisje al een antipathie tegen die enge uil met zijn irritante krantje. Is hier ooit commentaar op geweest, zijn hier ooit discussies over ontstaan. Achteraf gezien werd er natuurlijk wel de spot gedreven met onze bejaarden. Oud, vergeetachtig, langdradig en een strijd om naar te luisteren. Wat een schande!

Of wat dachten jullie van Calimero het lieve kleine kuikentje. Hij was niet alleen zwart en klein, maar liep ook nog eens naakt rond. De mafkees. Als ik erover nadenk, voel ik me alsnog zwaar gediscrimineerd. Dat stomme zwarte kuiken was klein en dat is niet eerlijk. Moet ik mezelf met mijn 1.63 meter nu ook zielig vinden. En waarom wordt er geen ophef over zijn kleur gemaakt. Een kuiken hoort geel te zijn, niet zwart. En trek een broek aan stom kuiken, naaktlopen is ook niet normaal.

Zo keek ik ook graag naar Pinokkio. Pinokkio met zijn lange neus.
Is daar ooit wel eens iemand over gevallen. Ik vind dat mensen met een lange neus hier toch echt gediscrimineerd worden. Ja jij daar, jij met die lange neus. Je bent een vuile, vieze leugenaar.

Laten we onze Smurfenvriendjes niet vergeten. Kennen jullie brilsmurf nog. Wat een irritant k*t ventje met zijn vervelende stemmetje en achterlijke brilletje. Wat een vreselijke nerd.
Kijk en dat vind ik nu discrimineren, net alsof alle nerds een brilletje hebben. Wat gemeen. Ik werd ook gepest toen ik net mijn brilletje had. Jullie mogen één keer raden waarvoor ik uitgescholden werd. Inderdaad, brilsmurf.

Een grote fan was ik van Pippi Langkous. Dit was nog eens een positieve serie.
Rood haar en harstikke stoer. Nee, geen hetze tegen roodharigen. Rood was niet lelijk, rood was power, onverschrokken en beresterk.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan en dan heb ik het nog niet gehad over onze roze koeken, negerzoenen, blanke vla, jodenkoeken en al die andere onzin.
Heel die discussie over Zwarte Piet is gewoon klinkklare shit. Ojee, discrimineer ik nu Sylvana? Sorry dan, maar mijn poep is nog steeds niet blauw, rood of groen en ik bedoel er echt helemaal niets mee.
En wijffie als jij zo graag in de belangstelling wilt staan, verzin dan in vredesnaam iets anders.

Want weet je Sylvana waar ik als kind pas echt wekenlang van wakker heb gelegen. Van dat varken dat aan zijn poten ophing bij de plaatselijke slagerij. Ik ben me kapot geschrokken. BAM, een schot door zijn kop. Of was zijn nek doorgesneden. Ik weet het niet eens meer, want ik heb het ver en diep weggestopt.
Misschien dat we dat maar niet meer moeten doen, arme onschuldige dieren afslachten. En dan hoef je van mij niet vegetarisch te worden, maar dat offeren vind ik persoonlijk een minder fijne traditie.
Ik voel mezelf echter niet geroepen om deze traditie om zeep te helpen. Traditie is traditie.
Zwarte Piet is voor mij Zwart. En verder ga ik me er niet meer in verdiepen. Take it, or leave it!
Echter voordat je dat doet, zal ik je wel een klein geheimpje verklappen, ook in Suriname en Curaçao zijn de Pietjes niet blank, rood, groen of paars.

Hierbij verklaar ik dan ook deze hele Pietendiscussie voor gesloten.
Kappen met dat gezeik. Ik haat gezeik.

Maar mensen ik wil jullie nog wel even waarschuwen, van onze Kerstman blijven jullie af. Haal het niet in jullie hersenloze hoofden om hier wat aan te veranderen. Ja, hij heeft een vreselijke dikke buik en dit is niet leuk voor de gezette mensen onder ons. Het is gemeen en discriminerend.
Toch moet ik er echt niet aan denken dat onze Kerstman verdwijnt en vervangen wordt. Stel je voor, die gezellige dikkerd wordt vervangen door een lekkere jonge adonis met een sixpack. Dat kan toch niet. Dat moet je toch niet willen. Verschrikkelijk!
Als dat gebeurt, dan word ik pas ongelukkig. Dan is mijn jeugdtrauma compleet en weet ik zeker dat ik de rest van mijn leven met weemoed terug kijk naar die mooie goede ouwe tijd…

kerstman

 

Billen, borsten en voeten

Standaard

billen

Tot een aantal jaren geleden was ik ervan overtuigd dat mannen als eerste en enige gefocust zijn op vrouwelijke borsten. Dat de meeste mannen verzot zijn op grote, volle, stevige tieten. Minimaal een D-cup. Maar nog liever net zo groot als die van Pamela Anderson toen ze op hun grootst waren. Voor degenen die het niet weten, zij is namelijk heel vaak van maatje veranderd.

Inmiddels weet ik dat er naast de borstenmannen ook billenmannen zijn. Mannen die dol zijn op een grote kont. Groot, maar wel stevig. Een kont a la Jennifer Lopez of Kim Kardashian. Nu heb ik me overigens wel laten vertellen dat de billen van Kim net zo nep zijn als Pammie haar borsten. Maar dat maakt de mannen niet uit. Nep of echt, who cares, als ze maar groot en stevig zijn.
Bij deze billenmannen zal ik niet hoog scoren met mijn kleine gespierde kontje.
Je moet goed kijken om überhaupt een kont bij mij te zien. Elke week neem ik me weer voor om iedere dag tig squats te doen, maar verder dan 40 stuks tijdens het tandenpoetsen kom ik niet. Zo’n mooi gelift kontje zal ik na mijn 42
ste echter niet meer krijgen. Die illusie heb ik zeker niet.

Gelukkig maak ik dit “gemis” een beetje goed met mijn borsten. Niet te groot, niet te klein. Ze mogen er gewoon simpelweg vrolijk zijn. Tenminste nu nog wel, na je 40ste schijnt toch alles te gaan hangen. Gelukkig hebben we tegenwoordig de push up bh’s. Haal ik nu de vulling er nog uit, in de toekomst kan ik deze altijd nog laten zitten.
Nu we het toch over push up bh’s hebben. Je ziet tegenwoordig niet anders in de winkels. Ik vraag me dan wel eens af hoe dat dan gaat als je als single dame een kerel ontmoet en hij mede is gevallen op jouw goed gevulde bh. Wat als blijkt dat die goed gevulde bh niet gevuld is met een paar volle roomblanke memmen, maar met vullingen zo groot als de opgerolde tennissokken in zijn nachtkastje. Hoe reageren mannen daarop? Zijn ze teleurgesteld? Zeggen ze er iets van? Of kan het ze niets schelen?

Toch ben ik er inmiddels achter dat er ook mannen zijn die naast de billen en/of borsten naar nog een lichaamsdeel kijken. Of liever gezegd, naar twee lichaamsdelen. Namelijk de voeten.

Nooit was ik me hiervan bewust, totdat ik mijn toenmalige lover leerde kennen.
Hij zei me iedere keer weer dat hij mijn voetjes zo mooi vond. Zo lief en zo slank, zo schattig, zo poezelig.
Op zulk momenten keek ik hem meewarig en met een spottende blik aan en schaarde zijn gezwets maar onder de noemer gladde praatjes. Als nuchtere Flakkeese ben ik namelijk zeer ongevoelig voor zulke onzin.

Toen onze relatie over was en ik ging daten met een andere man schrok ik van mezelf. Niet alleen gruwelde ik van de Birkenstocks die ik in een hoekje van zijn kamer zag staan, ik vond zijn voeten afschuwelijk. En dan vooral zijn tenen en nagels. Nu begreep ik wat ex-vriendje bedoelde. Jakkes wat goor! Gele nagels, kromme tenen, zwarte randen, eigenlijk gewoonweg vies.
Ik moest mezelf er toe dwingen om niet naar deze afzichtelijke exemplaren te kijken als hij zonder sokken in mijn buurt was.

Ook betrap ik me erop dat nu de zomertijd er weer aankomt, ik griezel bij het idee van al die onverzorgde voeten in teenslippers.
Ik herinner me de tenen van een kennisje op een zomerse dag. Het viel me niet alleen op dat ze brede platvoeten had, maar ook dat ze gele onverzorgde nagels had, voorzien van een laagje afgebladderde nagellak. Zo niet smakelijk.
Zit je gezellig te eten op het terras en word je geconfronteerd met de tenenkaas van je tafelgenoot.
Dat is nog eens wat anders dan een kaasplankje als toetje.

Help! De zomer is in aantocht.
SOS! Wat is ook alweer het telefoonnummer van mijn pedicure?

voeten

 

De eerste keer

Standaard

schaamte

Yes ze is terug! En meteen met een lekker ongegeneerd verhaal over de eerste keer.

Helaas, degenen die verwachten dat ik hier ga vertellen over mijn eerste keer seks, moet ik teleurstellen. Die eerste keer bedoel ik namelijk niet.

Een nieuwe liefde, een roze wolk, fladderende vlinders, hoe heerlijk kan het zijn. Je vindt elkaar leuk, lief en als het goed is ook best lekker.

Op je eerste date zorg je dat je er waanzinnig uitziet. Niet te sexy, niet te bloot, maar toch dat hij denkt van, zo hier gaat mijn hartje sneller van kloppen. Hier gaat mijn broek wat strakker van zitten.
De kans is overigens aanwezig dat mijn broek ook strak gaat zitten. Vaak is een 1e date namelijk in een restaurant. Eten is één van mijn hobby’s en eerste date of niet, ik ga me echt niet anders voordoen en eet gewoon als een hongerig varken mee. En dames geloof me, mannen kunnen dit alleen maar waarderen. Die zitten niet te wachten op een vrouwtje die alleen een glas water drinkt, een paar blaadjes sla eet en wat met haar vork door haar eten roert zonder het in haar mond te stoppen.
Ook ga ik niet braaf aan een ijstheetje. Nee, ik hou van een wijntje en wel van meer dan één ook. Die drink ik dus gewoon op een eerste date. Oké, ik ga natuurlijk niet lallend naar huis, maar een beetje lacherig van een paar wijntjes moet kunnen. Of de date moet zo vreselijk zijn, dan kun je maar het beste meteen een fles achterover gieten. Weglopen kan ook, maar daar ben ik dan weer te empathisch voor.

Als de eerste date geslaagd is, volgt op een bepaald moment ook de eerste keer samen slapen. Vreselijk natuurlijk. Want elke vrouw die een beetje onzeker is, maakt zich hier best druk om. Dit is namelijk wel de eerste keer dat hij je zonder mak-up ziet hé. En ook al smeer je geen lagen plamuur op je gezicht, hij kan toch best schrikken van dat blote billengezicht. Een beetje mascara en oogschaduw kunnen echt een wereld van verschil maken.  Je kunt zomaar van een Pamela Anderson in een Donatella Versace veranderen. Overigens ziet Pammie er zonder make-up ook niet bijzonder appetijtelijk uit, maar dat terzijde.
En wat dacht je van die vreselijke ochtendadem. Stel je voor dat hij wilt zoenen als jij nog wakker ligt te worden. Hij kan van schrik achteruit deinzen van die walm die uit je mond komt dwarrelen. Een dood-varkensluchtje kan zomaar een enorme afknapper zijn.
Dan je kapsel. Nu zit dat van mij nooit strak in model, maar na een nachtje slapen kunnen de vogels die normaal in mijn dakgoot bivakkeren, best een eitje leggen op mijn hoofd. Een kant-en-klaar vogelnestje a la Mariska.
Laat ik dan maar zwijgen over het praten en gillen in mijn slaap. Als je bij mij in bed ligt, heb je namelijk een kleine kans dat je wakker wordt van ijselijk gekrijs of een rechtop in bed zittend vrouwspersoon die er van overtuigd is dat er overal spinnen in bed lopen. Als je slim bent, ga je op dat moment geen discussie met me aan.

Vergeet ik bijna het snurken, kwijlen en poepjes laten. Kwijlen doe ik gelukkig alleen als mijn neus pot en pot dicht zit van een stevige verkoudheid. Snurken is bij mij overigens ook geen nachtelijke kost. Maar dat ik geen windjes laat, kan ik niet garanderen. Dat ze niet stinken, durf ik ook niet te beloven.
Nu we toch lekker bezig zijn en het over uitlaatgassen hebben, hoe ervaren jullie een eerste keer poepen als hij of zij in je bijzijn is? De meeste mannen hebben hier geen problemen mee volgens mij, maar ik ken toch verschillende vrouwen die hier vreselijk tegenop zien. Persoonlijk blokkeer ik. Fijn als je een heel weekend bij elkaar bent en je buik steeds harder en dikker wordt. Wat ben je dan blij als je eindelijk weer alleen thuis bent en een half uur lang ongegeneerd op de pot kan gaan zitten. Wat kan dat een vreselijke opluchting zijn.

Toch moet je je door al die eerste keren heen worstelen. Hoe moeilijk en zwaar het ook kan zijn. Ja, wij dames hebben het soms best zwaar hoor heren. Hebben jullie andersom ook van die onzekerheden vraag ik me toch wel af.

Echter dit keer heb ik het anders gedaan. Geen gezeur en gedoe. Ik ben zoals ik ben. Met al mijn gebreken en al mijn charmes.
In joggingbroek op de bank. Naakt lopend door mijn huis. Stinkend op de wc. Zonder make-up op mijn gezicht en mijn haar op een achterlijk knotje. Het maakt mij allemaal niet uit.
Dit keer heb ik anders gedacht. Hij moet me maar nemen zoals ik ben en bevalt het niet, dan is dat dikke pech. Dikke pech voor hem.
Want ik ben verder best lief en heb in ieder geval geen last van een ochtendhumeur!

Oké, ik beken, er is één klein dingetje. Met mijn brilletje op krijgt hij mij mooi niet te zien. Dat gaat mij net iets te ver! Ik loop nog liever zo blind als een mol naar het toilet als ik wakker word. Dit hoeft geen probleem te zijn. En ach bij andere bezigheden heb je toch ook genoeg aan 30% zicht.

Nu ben ik toch wel een beetje nieuwsgierig.
Willen jullie ze met me delen.
Wat zijn jullie onzekerheden m.b.t. de 1e keren?

Schaamte 2