BH vergeten

Standaard

Met grote kop staat het in het nieuws, Gwyneth vergeet bh op de rode loper.
Yeah sure. Je kunt mij veel wijsmaken, maar dat je je bh vergeet daar trap ik niet in.
Het enige waarbij ik me kan voorstellen dat je je bh vergeet, is als je borsten wel zo minuscuul klein zijn dat er geen passende bh bestaat. Maar in dat geval draag je al geen bh lijkt mij.

Nee, zonder bh ben je gewoon naakt.
Het voelt simpelweg niet goed en het staat een stuk minder mooi. Dames laten we eerlijk zijn, een bh geeft toch net dat kleine beetje body aan je borsten.
En als je een push up bh draagt, is het wel iets meer dan een beetje volume. Van cup B wordt je voorgevel zomaar omgetoverd naar cup D.

Ben je al gezegend met een cup C dan haal je het wel uit je hoofd om zonder bh te gaan lopen. Het zwiept en zwiert alsof het een lieve lust is.
Kom je dan onverwachts in een regenbui terecht en moet je een sprintje trekken om het droog te houden, is het echt niet fijn. Het doet zelfs een beetje pijn. En als je het echt slecht getroffen hebt, moet je uitkijken dat je niet over je eigen tieten struikelt.

Zonder bh loop je ook het gevaar op een zogenoemde nipplegate.
Zelf heb ik dit ooit een keer meegemaakt. Gehuld in een triangel bikini gleed ik met een noodgang van de glijbaan, plonsde in het zwembad en kwam proestend boven. Een paar omstanders proestten met me mee. Niet omdat zij ook een slok water binnenkregen, maar omdat mijn bikinitopje niet meer op de plaats zat waar het hoorde. Toen ik na een paar minuten tot de ontdekking kwam waarom er zo gelachen werd, trok ik alles snel op zijn plaats en liep weg met een ietwat gevoel van schaamte.
Nu valt dit natuurlijk nog mee, ik had ze toch braaf bedekt toen ik de steile ladder van de glijbaan opklom. Maar stel je eens voor dat je in een zakelijke bespreking zit, je hebt een net bloesje aan en je knoopjes springen open. Best gênant toch.
Of je zit nietsvermoedend achter je bureau te werken en de airco draait op volle toeren. Dat shirtje wat er vanmorgen nog zo schattig uitzag, verandert dan op slag in een uitdagend tepel priemend niemendalletje.

Toch kan ik voorstellen dat er momenten zijn dat je zonder bh over straat gaat. Bijvoorbeeld als je siliconen hebt. Je borsten staan dan toch mooi naar voren. Je hoeft niet bang te zijn dat ze tot je navel hangen en de potloodtest kun je makkelijk weerstaan.
Persoonlijk vind ik siliconen best mooi en ik kan me dan ook goed voorstellen dat vrouwen met een klein formaat voorgevel kiezen voor een paar prompte meloenen. Waarom niet.

Toen ik nog jong en wild was en tijdens een avondje stappen topjes met open rug droeg, kwam het een enkele keer voor dat ik geen bh aandeed. Had ik dat namelijk wel gedaan, dan was ik meteen opgepakt door de modepolitie. Een blote rug met een zichtbaar bh-bandje kon toen echt niet in mijn beleving. En ach, zoals me destijds werd gezegd, goed spul moet je laten zien.

Toch ben ik zeker een voorstander wat de bustehouder betreft en wel om de volgende reden.
Niets en dan ook niets is lekkerder dan thuis te komen na een dag rondgelopen te hebben met een knellende bustier, deze uit te gooien en de kippen los in het hok te laten hangen. Een lekkere warme sweater eroverheen en een heerlijk gevoel van vrijheid. De striemen die langzaam uit je romp wegtrekken, geen last van afzakkende bandjes en uitstekende beugels.
Weg met die dwangbuis. Simpelweg gewoon vrijheid blijheid.
Maar voor mij wel achter gesloten deuren….

Dames delen jullie deze mening?

bh vergeten

 

Patries probeert een keertje pies. Nou en!

Standaard

golden-shower

Buiten klettert de regen naar beneden.
Bij Patries kletterde er ook wat naar beneden, namelijk gouden regen.

Ondanks code oranje dondert het buiten gelukkig nog niet.
In huize Patries  heeft het vast en zeker wel gedonderd. Minimaal code geel.
Ik kan me namelijk voorstellen dat ze behoorlijk pissig was, nadat de inmiddels beruchte sextape was gelekt.

In 1e instantie wist ik niet eens waar iedereen het over had, totdat ik het filmpje in de brave groepsapp van mijn jeugdvriendinnetjes kreeg.
Ik twijfelde een seconde of ik wel moest kijken, maar ik ben een vrouw en mijn nieuwsgierigheid won het uiteraard.
Mijn eerste gedachte was meteen, dit meen je niet. Mijn tweede gedachte, gadver. En mijn derde, die gast had best een volle blaas.

Toen later die avond vriendlief bij me langskwam en me nog een filmpje van Patries toonde, zei ik meteen, dit is Patries niet. Dat het een blonde dame was, dat was duidelijk. Maar behalve haar blote billen die gewillig naar achteren wipten, zag je haar gezicht niet één keer. En als het Patries wel was, dan had ze het prima naar haar zin.
Ik durf zelfs toe te geven dat ik meteen jaloers werd. Niet op de manier waarop zij werd genomen, nee op haar mooie strakke lichaam. Als jij deze dame wel bent Patries, chapeau! Ik teken ervoor om er op 67 jarige leeftijd zo uit te zien. Sterker nog, ik ben 25 jaar jonger en zie er niet zo goed uit.

Misschien ligt het aan mij hoor, maar is dit nu echt kinky porno materiaal. Ik snap alle heisa niet zo goed.
Om misverstanden te voorkomen, zelf heb ik geen ervaring met een golden shower. Verder dan een magnum gold ben ik nog niet gekomen. Geen “vreemde” seksuele uitspatting die magnum gold van mij, maar gewoon een lekker ijsje.
Wie bepaalt eigenlijk wat vreemd is. Zolang je er niemand mee kwetst of pijn doet en het met wederzijdse toestemming gebeurt, moet iedereen toch zelf weten wat hij of zij doet.

Zijn al die azijnpissers die nu de spot drijven met Patries allemaal zo braaf. Zou er niet eentje zijn die wel eens meedoet aan een gangbang, die kickt op kleine kindjes of seks heeft met een dier. Zijn die nu allemaal zo onschuldig, dat ze niet verder komen dan de missionaris positie. Ik geloof er geen reet van. Nee, die mensen die haar nu zo afzeiken, zijn misschien wel veel erger dan Patries. Opzouten met dat gezeik is mijn mening.

Patries laat iedereen maar lekker zeiken en lullen. Sla je slaatje eruit en laat dit keer niet je mondje, maar je zakken vullen.
Nu niet met je mondje wijd, maar aanklagen de gast die dit filmpje heeft verspreid.

Ik zeg, proost!

Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot…

Standaard

paard

Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot.
O wat zal hij stinken, doe de deur op slot.

Verschrikt kijken de kindergezichtjes mij aan. Dat mag je niet zingen hoor, dan krijg je geen cadeautjes.
Lachend kijk ik terug en begin weer uit volle borst over die man met die mijter en zijn wc pot te zingen.

Zo erg is het toch niet, dit verbasterde Sinterklaaslied. Het kan toch vele malen erger, kijk maar naar de afgelopen jaren. Zwarte Pieten zijn het onderwerp van discussie en waar al die volwassen mensen zich druk maken om de kleur van het knechtje van onze Goedheiligman, maken de kinderen zich meer druk om een “stout” liedje over Sinterklaas.

Kinderen houden zich niet bezig met slavernij en discriminatie, die vinden het alleen maar spannend en verheugen zich op de cadeautjes die ze krijgen.
Zelf heb ik al een aantal keren voor Zwarte Piet gespeeld en er heeft nog nooit een kindje iets over mijn geschminkte gezicht gezegd. Een klein nieuwsgierig jongetje streek een keer met zijn vinger over mijn wang en keek of zijn vinger ook zwart was geworden. That’s it.

Als ik denk aan mijn kindertijd en de feestdagen, herinner ik me een Sinterklaas die naar schuimpjes rook. Lekker zoet. Zwarte Piet was gewoon Zwarte Piet. Zijn roe vond ik een beetje eng, want stel je voor dat ik daar een klap mee zou krijgen. Vreemd eigenlijk want een slaaf loopt toch niet rond met een roe. Als ik me goed heb laten informeren, kreeg die juist een pak slag als hij zijn werk niet goed deed.
Toen ik op het randje zat van wel of niet geloven en ik toch echt mijn twee tantes meende te herkennen onder dat zwarte gezicht en die witte baard, interesseerde het me geen ene bal of ze eruit zagen als een oude man met zijn slaaf. Nee, cadeautjes en liedjes zingen was het enige dat mij kon boeien.

Van Zwarte Piet heb ik geen jeugdtrauma overgehouden.
Meneer de Uil van de Fabeltjeskrant vond ik veel enger. Hij deed mij denken aan een oude man, type potloodventer. Ik voelde als klein meisje al een antipathie tegen die enge uil met zijn irritante krantje. Is hier ooit commentaar op geweest, zijn hier ooit discussies over ontstaan. Achteraf gezien werd er natuurlijk wel de spot gedreven met onze bejaarden. Oud, vergeetachtig, langdradig en een strijd om naar te luisteren. Wat een schande!

Of wat dachten jullie van Calimero het lieve kleine kuikentje. Hij was niet alleen zwart en klein, maar liep ook nog eens naakt rond. De mafkees. Als ik erover nadenk, voel ik me alsnog zwaar gediscrimineerd. Dat stomme zwarte kuiken was klein en dat is niet eerlijk. Moet ik mezelf met mijn 1.63 meter nu ook zielig vinden. En waarom wordt er geen ophef over zijn kleur gemaakt. Een kuiken hoort geel te zijn, niet zwart. En trek een broek aan stom kuiken, naaktlopen is ook niet normaal.

Zo keek ik ook graag naar Pinokkio. Pinokkio met zijn lange neus.
Is daar ooit wel eens iemand over gevallen. Ik vind dat mensen met een lange neus hier toch echt gediscrimineerd worden. Ja jij daar, jij met die lange neus. Je bent een vuile, vieze leugenaar.

Laten we onze Smurfenvriendjes niet vergeten. Kennen jullie brilsmurf nog. Wat een irritant k*t ventje met zijn vervelende stemmetje en achterlijke brilletje. Wat een vreselijke nerd.
Kijk en dat vind ik nu discrimineren, net alsof alle nerds een brilletje hebben. Wat gemeen. Ik werd ook gepest toen ik net mijn brilletje had. Jullie mogen één keer raden waarvoor ik uitgescholden werd. Inderdaad, brilsmurf.

Een grote fan was ik van Pippi Langkous. Dit was nog eens een positieve serie.
Rood haar en harstikke stoer. Nee, geen hetze tegen roodharigen. Rood was niet lelijk, rood was power, onverschrokken en beresterk.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan en dan heb ik het nog niet gehad over onze roze koeken, negerzoenen, blanke vla, jodenkoeken en al die andere onzin.
Heel die discussie over Zwarte Piet is gewoon klinkklare shit. Ojee, discrimineer ik nu Sylvana? Sorry dan, maar mijn poep is nog steeds niet blauw, rood of groen en ik bedoel er echt helemaal niets mee.
En wijffie als jij zo graag in de belangstelling wilt staan, verzin dan in vredesnaam iets anders.

Want weet je Sylvana waar ik als kind pas echt wekenlang van wakker heb gelegen. Van dat varken dat aan zijn poten ophing bij de plaatselijke slagerij. Ik ben me kapot geschrokken. BAM, een schot door zijn kop. Of was zijn nek doorgesneden. Ik weet het niet eens meer, want ik heb het ver en diep weggestopt.
Misschien dat we dat maar niet meer moeten doen, arme onschuldige dieren afslachten. En dan hoef je van mij niet vegetarisch te worden, maar dat offeren vind ik persoonlijk een minder fijne traditie.
Ik voel mezelf echter niet geroepen om deze traditie om zeep te helpen. Traditie is traditie.
Zwarte Piet is voor mij Zwart. En verder ga ik me er niet meer in verdiepen. Take it, or leave it!
Echter voordat je dat doet, zal ik je wel een klein geheimpje verklappen, ook in Suriname en Curaçao zijn de Pietjes niet blank, rood, groen of paars.

Hierbij verklaar ik dan ook deze hele Pietendiscussie voor gesloten.
Kappen met dat gezeik. Ik haat gezeik.

Maar mensen ik wil jullie nog wel even waarschuwen, van onze Kerstman blijven jullie af. Haal het niet in jullie hersenloze hoofden om hier wat aan te veranderen. Ja, hij heeft een vreselijke dikke buik en dit is niet leuk voor de gezette mensen onder ons. Het is gemeen en discriminerend.
Toch moet ik er echt niet aan denken dat onze Kerstman verdwijnt en vervangen wordt. Stel je voor, die gezellige dikkerd wordt vervangen door een lekkere jonge adonis met een sixpack. Dat kan toch niet. Dat moet je toch niet willen. Verschrikkelijk!
Als dat gebeurt, dan word ik pas ongelukkig. Dan is mijn jeugdtrauma compleet en weet ik zeker dat ik de rest van mijn leven met weemoed terug kijk naar die mooie goede ouwe tijd…

kerstman

 

Billen, borsten en voeten

Standaard

billen

Tot een aantal jaren geleden was ik ervan overtuigd dat mannen als eerste en enige gefocust zijn op vrouwelijke borsten. Dat de meeste mannen verzot zijn op grote, volle, stevige tieten. Minimaal een D-cup. Maar nog liever net zo groot als die van Pamela Anderson toen ze op hun grootst waren. Voor degenen die het niet weten, zij is namelijk heel vaak van maatje veranderd.

Inmiddels weet ik dat er naast de borstenmannen ook billenmannen zijn. Mannen die dol zijn op een grote kont. Groot, maar wel stevig. Een kont a la Jennifer Lopez of Kim Kardashian. Nu heb ik me overigens wel laten vertellen dat de billen van Kim net zo nep zijn als Pammie haar borsten. Maar dat maakt de mannen niet uit. Nep of echt, who cares, als ze maar groot en stevig zijn.
Bij deze billenmannen zal ik niet hoog scoren met mijn kleine gespierde kontje.
Je moet goed kijken om überhaupt een kont bij mij te zien. Elke week neem ik me weer voor om iedere dag tig squats te doen, maar verder dan 40 stuks tijdens het tandenpoetsen kom ik niet. Zo’n mooi gelift kontje zal ik na mijn 42
ste echter niet meer krijgen. Die illusie heb ik zeker niet.

Gelukkig maak ik dit “gemis” een beetje goed met mijn borsten. Niet te groot, niet te klein. Ze mogen er gewoon simpelweg vrolijk zijn. Tenminste nu nog wel, na je 40ste schijnt toch alles te gaan hangen. Gelukkig hebben we tegenwoordig de push up bh’s. Haal ik nu de vulling er nog uit, in de toekomst kan ik deze altijd nog laten zitten.
Nu we het toch over push up bh’s hebben. Je ziet tegenwoordig niet anders in de winkels. Ik vraag me dan wel eens af hoe dat dan gaat als je als single dame een kerel ontmoet en hij mede is gevallen op jouw goed gevulde bh. Wat als blijkt dat die goed gevulde bh niet gevuld is met een paar volle roomblanke memmen, maar met vullingen zo groot als de opgerolde tennissokken in zijn nachtkastje. Hoe reageren mannen daarop? Zijn ze teleurgesteld? Zeggen ze er iets van? Of kan het ze niets schelen?

Toch ben ik er inmiddels achter dat er ook mannen zijn die naast de billen en/of borsten naar nog een lichaamsdeel kijken. Of liever gezegd, naar twee lichaamsdelen. Namelijk de voeten.

Nooit was ik me hiervan bewust, totdat ik mijn toenmalige lover leerde kennen.
Hij zei me iedere keer weer dat hij mijn voetjes zo mooi vond. Zo lief en zo slank, zo schattig, zo poezelig.
Op zulk momenten keek ik hem meewarig en met een spottende blik aan en schaarde zijn gezwets maar onder de noemer gladde praatjes. Als nuchtere Flakkeese ben ik namelijk zeer ongevoelig voor zulke onzin.

Toen onze relatie over was en ik ging daten met een andere man schrok ik van mezelf. Niet alleen gruwelde ik van de Birkenstocks die ik in een hoekje van zijn kamer zag staan, ik vond zijn voeten afschuwelijk. En dan vooral zijn tenen en nagels. Nu begreep ik wat ex-vriendje bedoelde. Jakkes wat goor! Gele nagels, kromme tenen, zwarte randen, eigenlijk gewoonweg vies.
Ik moest mezelf er toe dwingen om niet naar deze afzichtelijke exemplaren te kijken als hij zonder sokken in mijn buurt was.

Ook betrap ik me erop dat nu de zomertijd er weer aankomt, ik griezel bij het idee van al die onverzorgde voeten in teenslippers.
Ik herinner me de tenen van een kennisje op een zomerse dag. Het viel me niet alleen op dat ze brede platvoeten had, maar ook dat ze gele onverzorgde nagels had, voorzien van een laagje afgebladderde nagellak. Zo niet smakelijk.
Zit je gezellig te eten op het terras en word je geconfronteerd met de tenenkaas van je tafelgenoot.
Dat is nog eens wat anders dan een kaasplankje als toetje.

Help! De zomer is in aantocht.
SOS! Wat is ook alweer het telefoonnummer van mijn pedicure?

voeten

 

De eerste keer

Standaard

schaamte

Yes ze is terug! En meteen met een lekker ongegeneerd verhaal over de eerste keer.

Helaas, degenen die verwachten dat ik hier ga vertellen over mijn eerste keer seks, moet ik teleurstellen. Die eerste keer bedoel ik namelijk niet.

Een nieuwe liefde, een roze wolk, fladderende vlinders, hoe heerlijk kan het zijn. Je vindt elkaar leuk, lief en als het goed is ook best lekker.

Op je eerste date zorg je dat je er waanzinnig uitziet. Niet te sexy, niet te bloot, maar toch dat hij denkt van, zo hier gaat mijn hartje sneller van kloppen. Hier gaat mijn broek wat strakker van zitten.
De kans is overigens aanwezig dat mijn broek ook strak gaat zitten. Vaak is een 1e date namelijk in een restaurant. Eten is één van mijn hobby’s en eerste date of niet, ik ga me echt niet anders voordoen en eet gewoon als een hongerig varken mee. En dames geloof me, mannen kunnen dit alleen maar waarderen. Die zitten niet te wachten op een vrouwtje die alleen een glas water drinkt, een paar blaadjes sla eet en wat met haar vork door haar eten roert zonder het in haar mond te stoppen.
Ook ga ik niet braaf aan een ijstheetje. Nee, ik hou van een wijntje en wel van meer dan één ook. Die drink ik dus gewoon op een eerste date. Oké, ik ga natuurlijk niet lallend naar huis, maar een beetje lacherig van een paar wijntjes moet kunnen. Of de date moet zo vreselijk zijn, dan kun je maar het beste meteen een fles achterover gieten. Weglopen kan ook, maar daar ben ik dan weer te empathisch voor.

Als de eerste date geslaagd is, volgt op een bepaald moment ook de eerste keer samen slapen. Vreselijk natuurlijk. Want elke vrouw die een beetje onzeker is, maakt zich hier best druk om. Dit is namelijk wel de eerste keer dat hij je zonder mak-up ziet hé. En ook al smeer je geen lagen plamuur op je gezicht, hij kan toch best schrikken van dat blote billengezicht. Een beetje mascara en oogschaduw kunnen echt een wereld van verschil maken.  Je kunt zomaar van een Pamela Anderson in een Donatella Versace veranderen. Overigens ziet Pammie er zonder make-up ook niet bijzonder appetijtelijk uit, maar dat terzijde.
En wat dacht je van die vreselijke ochtendadem. Stel je voor dat hij wilt zoenen als jij nog wakker ligt te worden. Hij kan van schrik achteruit deinzen van die walm die uit je mond komt dwarrelen. Een dood-varkensluchtje kan zomaar een enorme afknapper zijn.
Dan je kapsel. Nu zit dat van mij nooit strak in model, maar na een nachtje slapen kunnen de vogels die normaal in mijn dakgoot bivakkeren, best een eitje leggen op mijn hoofd. Een kant-en-klaar vogelnestje a la Mariska.
Laat ik dan maar zwijgen over het praten en gillen in mijn slaap. Als je bij mij in bed ligt, heb je namelijk een kleine kans dat je wakker wordt van ijselijk gekrijs of een rechtop in bed zittend vrouwspersoon die er van overtuigd is dat er overal spinnen in bed lopen. Als je slim bent, ga je op dat moment geen discussie met me aan.

Vergeet ik bijna het snurken, kwijlen en poepjes laten. Kwijlen doe ik gelukkig alleen als mijn neus pot en pot dicht zit van een stevige verkoudheid. Snurken is bij mij overigens ook geen nachtelijke kost. Maar dat ik geen windjes laat, kan ik niet garanderen. Dat ze niet stinken, durf ik ook niet te beloven.
Nu we toch lekker bezig zijn en het over uitlaatgassen hebben, hoe ervaren jullie een eerste keer poepen als hij of zij in je bijzijn is? De meeste mannen hebben hier geen problemen mee volgens mij, maar ik ken toch verschillende vrouwen die hier vreselijk tegenop zien. Persoonlijk blokkeer ik. Fijn als je een heel weekend bij elkaar bent en je buik steeds harder en dikker wordt. Wat ben je dan blij als je eindelijk weer alleen thuis bent en een half uur lang ongegeneerd op de pot kan gaan zitten. Wat kan dat een vreselijke opluchting zijn.

Toch moet je je door al die eerste keren heen worstelen. Hoe moeilijk en zwaar het ook kan zijn. Ja, wij dames hebben het soms best zwaar hoor heren. Hebben jullie andersom ook van die onzekerheden vraag ik me toch wel af.

Echter dit keer heb ik het anders gedaan. Geen gezeur en gedoe. Ik ben zoals ik ben. Met al mijn gebreken en al mijn charmes.
In joggingbroek op de bank. Naakt lopend door mijn huis. Stinkend op de wc. Zonder make-up op mijn gezicht en mijn haar op een achterlijk knotje. Het maakt mij allemaal niet uit.
Dit keer heb ik anders gedacht. Hij moet me maar nemen zoals ik ben en bevalt het niet, dan is dat dikke pech. Dikke pech voor hem.
Want ik ben verder best lief en heb in ieder geval geen last van een ochtendhumeur!

Oké, ik beken, er is één klein dingetje. Met mijn brilletje op krijgt hij mij mooi niet te zien. Dat gaat mij net iets te ver! Ik loop nog liever zo blind als een mol naar het toilet als ik wakker word. Dit hoeft geen probleem te zijn. En ach bij andere bezigheden heb je toch ook genoeg aan 30% zicht.

Nu ben ik toch wel een beetje nieuwsgierig.
Willen jullie ze met me delen.
Wat zijn jullie onzekerheden m.b.t. de 1e keren?

Schaamte 2

Baardaap

Standaard

baard

Soms heb je van die modegrillen die even snel weer verdwijnen als dat ze gekomen zijn. Er zijn trends die ik geweldig vind, zoals bijvoorbeeld de leren broek.
Bij sommige modegrillen kun je alleen maar denken, laat deze alsjeblieft snel voorbij zijn. Wat denken jullie bijvoorbeeld van de witte legging of de harembroek. Allebei zo niet vrouwelijk en zo niet sexy. Ook al heb je als vrouw nog zo’n goddelijk figuur, het kan echt niet. Zelf heb ik ook in een witte legging rondgelopen, wel iets langs erover zodat de cameltoe niet zichtbaar was. Dat dan weer wel. Toch zou ik zo’n ding nooit meer aantrekken en dan heb ik niets eens bulten en putten op mijn billen en benen. Niet dat je zo blij wordt van striae, maar dat zie je niet met een legging aan. Een mooie oplossing is dan een rokje over je legging dragen. Dat heeft deze dame gedaan, dat gaat deze dame nooit meer doen.

Er is een hype waarvan ik hoopte dat hij niet eens uit de kast zou komen, laat staan een succes zou zijn. Toch zie ik ze nog steeds, in alle kleuren en maten. Van grijs tot bruin en rood. Overal kom ik ze tegen, op straat, op kantoor en in de winkels.  Mij maakt het niet uit welke kleur het heeft, ik vind het gewoon niet mooi. Met deze trend bedoel ik geen fout kledingstuk, maar de baard. Het ultieme wapen van mannelijkheid, de grote mannenbaard. Geen sexy en stoer één-dag-niet-geschoren stoppelbaardje, maar een heuse kabouter Plop baard.

Woest aantrekkelijke mannen zonder baard, maar zo vreselijk onbekoorlijk met baard. Jan Kooiman is zo iemand. Zo zonde en zo jammer. Tenminste dat is mijn mening.
Ik ken ook vrouwen die een baard wel mooi vinden. Opwindend en mannelijk.  Misschien zijn deze vrouwen de Wilma’s die door Fred Flintstone een grot ingesleurd willen worden. Vrouwen met wilde fantasieën over kerels met ruige baarden. Nu ben ik ook erg fantasierijk en hou ik op zijn tijd ook best van ruig, maar in mijn dagdromen komen deze mannen in ieder geval niet voor.

baard

Als kind vond ik het al vreselijk toen mijn vader zijn baard liet staan. Allesbehalve vrolijk keek ik naar mijn knappe papa, tenminste tot hij een baard liet groeien. Mijn vader, hij leek op de Belg Urbanus was mijn mening. Toen vond iedereen Urbanus lachwekkend en leuk, maar ik vond Urbanus irritant. Een man met een baard, een grote waffel en stomme humor. Toen mijn ding niet en nu nog steeds niet.

Toch vraag ik me af wat nu de achterliggende gedachte van die plotselinge wildgroei is. Het is makkelijk om je niet te hoeven scheren, dat begrijp ik. Dat mag echter niet de reden zijn, ik scheer toch ook iedere dag mijn benen, oksels en andere onderdelen. Heren jullie zien en voelen toch ook liever een glimmend glad huidje in plaats van zwarte haren op de schenen of een oerwoud op andere plekken.

Ook kan ik me zo voorstellen dat het niet echt hygiënisch is zo’n lange baard. Etensresten die blijven hangen en kleven. Ondefinieerbare geurtjes. Een soort van bruine afvalcontainer waar al je overgebleven eten lekker ligt te broeien.
Het schijnt dat een baard net zoveel bacteriën bevat als de onderkant van een wc bril. Daar schrikken jullie van hè. Zoenen of likken jullie wel eens aan een wc bril? Precies, dat bedoel ik.

Persoonlijk vind ik een lange baard er ook onverzorgd uitzien. Het type zwerver, maar dan net iets frisser ruikend. Toch wil je om zulke mannen met een grote boog heen lopen. Je hebt het gevoel dat er ieder moment om een euro of peuk wordt gevraagd en als je hem niet geeft er naar je gespuugd wordt.

Uit onderzoek is gebleken dat heren met lange baarden last hebben van haarballen. Wat?! Haarballen! Zo’n vies ding wat een poes uitspuugt? Ja, zo’n vies kots ding.  Dames, jullie willen toch niet je nek breken, omdat je uitglijdt over de haarbal van je partner.

Naast hoofdluis en schaamluis heb je ook baardluis. Zie je dus een man steeds aan zijn baard krabben, blijf er dan ver uit de buurt. Het zou zomaar kunnen dat hij een klein dierentuintje in zijn baard heeft verstopt.

Iedere ochtend wakker worden met een natte baard lijkt me ook geen pretje. Nee geen vunzige dingen, gewoon een in zijn slaap kwijlende man. Normaal trekt dat kwijl waarschijnlijk in je kussen, maar nu blijft het in je baard hangen. Met slapende oogjes kijkt hij je aan, schatje, wil je een lekker ik-ben-net-wakker-kusje.

Een baard kriebelt heb ik me laten vertellen. Dit leidt toch vreselijk af met zoenen. En dan heb ik het nog niet over andere intimiteiten. Alsof er een rijtje mieren over je dijbeen loopt kan ik me zo voorstellen. Kronkelen van het lachen in plaats van kronkelen van genot. Lijkt mij ook niet echt de bedoeling.

Je kunt zo leuk met een baardje spelen en er doorheen woelen. Deze dame speelt eerlijk gezegd liever ergens anders mee. Ik wil niet het idee en gevoel hebben dat ik weer acht jaar ben en met mijn barbies speel, haren invlechten, kammen en borstelen.

Er zijn mannen die hun babyface willen verbergen met zo’n dos wilde haargroei. Toch kies ik persoonlijk meer voor het gladde babybilletjeshuidje. Nee, dat heeft niets met het fenomeen cougar te maken, ook heren van mijn eigen leeftijd kunnen een babyface hebben. Stoer en mannelijk is voor mij de sexy stoppelbaard, ook al kost zoenen met zo’n “criminelenbaardje” me mijn gevoelige huidje.  Ik heb het er voor over. Dan loop ik maar een paar dagen met een rood en schraal gezicht en met velletjes op mijn kin van het schuren.

Het kan met niets schelen dat jullie me een zeikerd of kieskeurig vinden. Ik ben klaar met die overload aan baardenmannen.
De schaar erin!

baard

 

Mad about the boy

Standaard

mad-about-the-boy-neon-sign

Hoeveel jaar is het nu geleden? Hoeveel jaar geleden dat ik me met haar vergeleek. De herkenning op veel punten was in mijn ogen destijds bizar. Haar karakter en haar leven. Het zal bijna 10 jaar geleden zijn dat ik over haar schreef, over Bridget Jones.

Een tijdje terug viel mijn oog op de woorden, weer single, toyboy, alcohol en calorieën.  Alleen die paar woorden wekten mijn nieuwsgierigheid al op. Ik moest en zou dat boek lezen. En zo geschiedde. Met een lach en een traan las ik de hernieuwde levensfase van Bridget. Zo herkenbaar op verschillende vlakken.

Gelukkig ben ik geen weduwe van 50 met twee kleine kinderen wat het nodige verdriet met zich meebrengt. Maar zoveel andere dingen die bij mij een glimlach op mijn gezicht toverde. Dingen waarvan ik dacht o help dat doe ik ook, dat heb ik ook gedaan en dat moet ik nu echt niet meer doen. De zelfspot en het sarcasme van deze soms klunzige dame.

Ouder worden, maar je jong voelen en je sexappeal proberen te behouden terwijl de jaren voorbijvliegen. Ojee, doe ik dat ook. Ik heb onlangs toch echt definitief afscheid genomen van mijn rokjes “zie poes net niet”.

Dol op een wijntje en samen met vriendinnen een fles openrukken als we vinden dat we dat verdienen. Ieder weekend dus. Als we bijvoorbeeld in zo’n Bridget bui zijn dat we alle mannen een enkele reis naar Mars toewensen en het er over eens zijn dat het allemaal sukkels zijn. Eikels die ons niet waarderen, hun best niet voor ons doen en ons zo diep kwetsen met hun idiote gedrag. Om na zo’n fles wijn of twee of drie, die best snel leeg kunnen zijn, met een dronken kop berichtjes via whatsapp gaan versturen. Boodschappen naar diezelfde kerels die we eerder vervloekten. Berichten waarvan we de volgende dag het schaamrood op onze kaken krijgen en spijt hebben van onze uitspattingen van dronken gevoelens. Nooit, nooit berichtjes versturen als je gedronken hebt.

Je druk maken om het gebrek aan volgers. Bridget op Twitter, ik op WordPress. Op Twitter geen volgers interesseert me geen zier, maar waarom zo weinig volgers op WordPress?! Mijn blogs zijn toch best grappig en leuk om te lezen.
Bridget heeft geen inspiratie om haar filmscript te schrijven. Op het moment dat ik ben begonnen met een cursus “korte verhalen schrijven”, is mijn  inspiratie verdwenen. Ik weet niet waarover ik moet schrijven. Ik kan toch niet schrijven. Ik ben niet goed genoeg. Ik heb geen zin. Zoooo Bridget Jones.

De afstandsbediening van mijn tv en dvd-speler. Goh kun je ook internetten met mijn tv? Leuk, om het vervolgens nooit te proberen. Mijn nieuwe telefoon die al weken in een kastje ligt, braaf te wachten om geïnstalleerd te worden. Mijn nieuwe laptop die ik voor mijn thuiswerk nodig heb. Hij ligt al weken in de doos te wachten tot ik zin heb om me in hem te verdiepen.

Veel goede voornemens dus, voornemens waar helemaal niets van terecht komt.
Iedere keer gezond gaan leven en minder te snoepen. Om vervolgens twee repen chocolade achter elkaar in je waffel te duwen, gevolgd door een zak paprikachips. Hier heb je de volgende dag dan weer spijt van en je knauwt vervolgens braaf op een eiwitreep. Gevolgd door een ijsje en nog één en nog één. Maar die rijstwafel was best caloriearm toch. Ik heb een zere keel en daar is ijs goed voor. Vanaf volgende week ga ik echt minimaal twee keer per week sporten en raak ik echt geen snoepje meer aan. Voornemens waar wederom helemaal niets van terecht komt.

Je eten iets te lang op het gasfornuis laten staan. De schnitzel met de minst donkere kant aan je gast serveren en er met een stalen gezicht bij vermelden dat dit de bedoeling is, dat je van knapperig houdt. Hierbij de te hard geworden aardappeltjes voor zijn neus zet die hij met moeite aan zijn vork prikt.  Hij moet zijn best doen om ze niet door je woonkamer te laten schieten. Hem daarna lief aan te kijken en te vragen of hij lekker heeft gegeten. Natuurlijk durft hij geen nee te zeggen.
Maar in vergelijking met Bridget valt dit mee, haar spaghetti staat in de brand en ze eten vervolgens marshmallows geroosterd in de open haard. Zo jammer dat ik geen open haard heb.

Je lekker onvolwassen gedragen. Bridget in haar eentje in de woonkamer dansen op opzwepende muziek. Ik verkleed als “Zwarte Piet” door het dorp lopen en belletje lellen. Je verstoppen achter de bosjes en daarna keihard  wegrennen met je hand tussen je benen, je kruis dichtduwend om maar vooral niet in je broek te piesen van het lachen. Of komt het door de leeftijd, het schijnt dat je sluitspier minder goed gaat werken op een bepaalde leeftijd. Ook als je geen kinderen hebt gebaard.

Vol overtuiging van je coole hippe outfit naar je werk vertrekken om daar in de grote ruit geconfronteerd te worden met je zo niet passende outfit. De schoenen, broek en blouse matchen voor geen meter. In dat vest lijk je net een varken. Negeren, er zit niets anders op dan deze flater de hele dag te negeren en te doen alsof je de hippe Carrie Bradshaw van Sex and the City bent die rondloopt op prachtige schoenen van Manolo Blahnik.

En dan de liefde. Je bent al een tijd alleen. Sommige vrienden zien je graag aan de man. Ze sporen je aan om te gaan daten. Maar jij valt voor de charmes van een jongere kerel.
Bridget spreekt over toyboy en 21 jaar leeftijdsverschil. Toyboy vind ik geen leuk woord. Hij is toch geen stuk speelgoed en 21 jaar leeftijdsverschil is wel heel erg veel.
Is het veiliger een jonger iemand? Hij verwacht namelijk niets van je. Toch baalt Bridget als ze niets van hem hoort. Of heb ik het nu over mezelf.
We weten toch allemaal dat dit niets serieus kan worden. Maar hij is zo leuk. De toyboy van Bridget is zo leuk, gespierd, sexy, grappig, romantisch en stiekem vinden ze elkaar meer dan leuk.
Het is zo fijn om niet alleen te zijn, de knuffels en een arm om je heen. Uiteindelijk levert het Bridget alleen maar tranen  op.

Je inschrijven op datingsites of Tinder. Je weer uitschrijven. Mannen die getrouwd zijn, mannen die alleen op sexdates uit zijn. Misschien ook nog een paar serieuze mannen. Mannen van je eigen leeftijd. Dik, saai en problemen.  Ik heb het hier natuurlijk over de leeftijdscategorie van Bridget, vijftigers en zestigers. De mannen van rond de veertig zijn allemaal aantrekkelijk, trouw, zonder bagage en op zoek naar de liefde van hun leven.
Yeah right Bridget, huh Mariska.

Zal ik hem wel iets sturen of niet? Zal ik nu wel wat met hem afspreken of niet? Zal ik? Zal ik?

Toch ontmoet Bridget een nieuwe liefde. Al die tijd was hij recht onder haar neus. Ook hij is sexy, stoer, mannelijk én van haar eigen leeftijd.
Het voelt voor haar als thuiskomen.

Misschien moet ik toch ook eens beter in mijn omgeving rondsnuffelen a la Bridget Jones.

Geweldig die Bridget Jones!
Ze geeft met het gevoel dat ik “normaal” ben.

bridget