De voordelen van het moederschap

Standaard

perfectNL

Probeer maar eens op internet te zoeken naar de voordelen van het mama-zijn en je krijgt schrikbarend weinig resultaten. Ja, voordelen van het jong-moeder-zijn of voordelen van het oud-moeder-zijn worden wel opgesomd, maar de voordelen van het kinderloos zijn, die worden juist de hemel in geprezen.

Nu kan ik me als niet-biologische moeder, maar wel zijnde bonusmoeder best inleven bij beide partijen. Al moet ik zeggen dat bonusmoeder een heel andere positie is dan biologische mama, wat uiteraard logisch en begrijpelijk is. Een bonusmama staat toch altijd aan de zijlijn en ook al hoort het zo, het is niet altijd even makkelijk. Wel mogen zorgen voor, rekening houden met en accepteren van, maar je moet je maar zo min mogelijk ergens mee bemoeien en jezelf behoorlijk aanpassen. Je hangt als bonusmoeder eigenlijk een beetje tussen het niet-moeder-zijn en wel-moeder-zijn in. Vindt daar maar eens de balans in.

Zoek eens op de voordelen van het kinderloos zijn en je wordt overspoeld met alle fijne dingen die bij het vrije leven horen. Ja, dat staat toch met stip op nr. 1, “het vrije leven”. Hier kunnen we lang en kort over discussiëren, maar dit is gewoon waar, punt uit! Lang leve de vrijheid!
Toch wel een gedeelde eerste plaats is het financiële plaatje. Je kunt als kindervrij stel mooie reizen maken, sparen en gewoon doen waar je zin in hebt in plaats van je geld te moeten spenderen aan luiers en dure studies.
Tot mijn verbazing lees ik ook als voordeel dat je jezelf flink kunt bezatten, maar is dit nu echt een voordeel? Ik zie de volgende dag in dit geval meer als voordeel, je kunt na een feestje fijn uitslapen en “uitkateren”. En laten we eerlijk zijn, er zijn genoeg ouders die de alcohol toch wel flink innemen terwijl de kinderen om ze heen huppelen.
Zo zijn er nog wel een aantal, je hoeft geen lelijke gezinsauto te kopen, je hoeft niet constant naar kindvriendelijke restaurants, je kunt weg wanneer je wilt zonder een oppas te moeten regelen, je hoeft je sociale mediakanalen niet te vervuilen met babyfoto’s, je hebt genoeg tijd voor vrienden, je huis is geen zwijnestal, je kunt carrière maken, tijd voor hobby’s en sport, je lichaam blijft lekker in shape, je wordt niet geterroriseerd door puberkinderen en je kan luide seks hebben, wanneer je maar wilt.
En niet geheel onbelangrijk, je hebt simpelweg veel minder zorgen.
Tja voor al die dingen is wat te zeggen, zowel voor als tegen.
Maar ik wil het nu eens hebben over de voordelen van het moederschap. Waarom kan ik hier zeer weinig over vinden? Is het moederschap dan zo lastig?

Ik als kinderloze dame heb mijn gedachten daar eens over laten gaan en heb toch best wat voordelen van het moederschap kunnen bedenken.

Het begint al bij de zwangerschap, je bent gewoon vier maanden betaald thuis. Het tegenovergestelde, een sterilisatie laten doen, kost je je vrije uren. Hoe wrang is dat.
Een tweede voordeel is het ouderschapsverlof. Je kunt minder uren in dezelfde functie gaan werken, zonder dat je werkgever het tegen kan houden. En dat zoveel jaren lang, leve het ouderschapsverlof. Zonder kinderen sta je nergens, je mag niet minder werken in je functie, ook al gaat het ten koste van je gezondheid. Je moet gewoon doorgaan, want je hebt geen ouderschapsverlof wat je in de strijd kunt gooien.
Er wordt niet van je verwacht dat je carrière gaat maken en je job op nummer 1 plaatst.
Je kunt ongegeneerd van de glijbaan glijden, in de ballenbak duiken en helemaal los gaan in de speeltuin. Niemand die je gek aankijkt, want je doet dit toch voor en met de kids.
Je hebt een mooi excuus voor dat buikje wat je maar niet weg krijgt, niet zeuren daarover, ik heb toch een kind gebaard.
Je mag weer lekker knutselen, kleien, haren vlechten, verkleden en al die andere dingen die je zelf als kind deed.
Kinderen kunnen zo vermoeiend zijn, goh heb je een mooi excuus om regelmatig in joggingbroek op zaterdagavond op de bank te liggen en je vol te eten met chips, want dat heb je gewoon verdiend en je kunt toch niet weg, want de kids liggen op bed.
Je hebt altijd snoep in huis. Lekker uit eten bij Mc Donalds want dat vinden de kinderen zo leuk mmm.
Hoe stom je ook bent of doet, in de ogen van je kind ben je geweldig.
Knuffelen, heerlijk lang en veel knuffelen. Je hebt geen teddybeer nodig.
Maar het allerbelangrijkste en allerfijnste is toch wel de onvoorwaardelijke liefde die je krijgt van je kind. Dat is in mijn ogen het mooiste. Twee armpjes om je heen, het gevoel dat jij de allerbelangrijkste in iemands leven bent. Geweldig toch!

Niet slecht he, voor een kinderloos iemand. Of is dat juist de reden, dat ik wél de voordelen zie.
Kom op mama’s, weten jullie nog meer voordelen. Nadelen staan er al genoeg op internet.
perfectNL

 

Advertenties

Papa

Standaard

papa

Dat felle heb je van mij, dat wordt vanzelf minder als je ouder bent.
Ik hoor het mijn vader nog zeggen en hij heeft gelijk gekregen, tot op zekere hoogte dan.
Ik zie hem nog staan, ik was denk ik een jaar of tien. We waren op vakantie en een paar stoere jongens wilden mijn vader met kleding en al in het zwembad gooien. Onverstoord bleef hij staan, keek dwars door ze heen en zei met kalme stem: je kunt dit doen, maar ik trek je mee en hou je net zolang onder water tot je blauw ziet. De jongens dropen één voor één af.
Ook ik ben in zulke situaties beland, in de minderheid, maar door mijn boosheid en felheid stond ik behoorlijk sterk.
Dezelfde donkere, woeste blik als mijn vader. Dezelfde bravoure en onverschrokkenheid. Voor niemand terugdeinzen. 

Toch heb ik ook dat kleine hartje van mijn vader.
Nooit vergeet ik meer de dag dat mijn vader mij kwam vertellen dat mijn opa was overleden. Ik was zeven of acht jaar jong. Mijn stoere papa die ik nog nooit had zien huilen, snikkend op zijn knieën op ooghoogte voor me. Dit moment ben ik nooit meer vergeten. Het besef dat ook jouw altijd zo sterke papa verdriet kent, kwam keihard binnen. 

Ook het nuchtere heb ik van mijn vader. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Draai er niet omheen, maar zeg gewoon waar het op staat. Eerlijk en recht door zee.
Verschrikt keek mijn moeder naar mijn vader toen hij vertelde dat hij een klant eens verteld had wat een muts (nette vertaling) ze eigenlijk wel niet is. Dat kun je toch niet maken, was haar mening. Ik vond dat mijn vader groot gelijk had, iemand kan te ver gaan en dan moet je er gewoon met de botte bijl overheen.
Je hoeft niet met je te laten sollen.

Toen ik mijn jarenlange relatie verbrak, had mijn vader veel verdriet. Maar hij was ook degene die zag en accepteerde dat ik in mijn eentje veel gelukkiger was. Hij begreep me, want ook hij heeft geen moeite met het alleen zijn. Lekker op je gemak een spannende serie op tv kijken of een stukje lezen.
Waar ik dacht altijd alleen te hebben gestaan, bleek mijn vader van afstand mee te kijken. Hij wist hoe ik me op bepaalde momenten in mijn relatie voelde, terwijl niemand dit zag of wilde zien.

Zo hielden en houden we nog steeds van dezelfde dingen, Elvis Presley, Clint Eastwood, Bud Spencer zijn onze gezamenlijke interesses uit mijn jeugd. Maar nog steeds houden we allebei van actie- en oorlogsfilms en hoop ik nog heel wat jaartjes af en toe samen naar de bioscoop te kunnen gaan om een spannende film te gaan bekijken. Dat is ons momentje.

Mijn vader is geen man van woorden, van kussen of knuffels. Heel af en toe strijkt hij met zijn hand over mijn haar en ik weet dat dit evenveel betekent als honderden woorden kunnen zeggen. Ook ik heb moeten leren om open te zijn over mijn echte gevoelens en de woorden “ik hou van jou” krijg ik echt niet zomaar over mijn lippen. Nog steeds heb ik moeite om een arm om iemand heen te slaan en dat kussen met iedereen hoeft van mij ook niet zo. Aan telefoneren hebben we allebei een hekel en dat proberen we dan ook zo min mogelijk te doen.

Regelmatig krijg ik de vraag waarom ik zo hard ben voor mezelf. Ook deze karaktereigenschap heb ik meegekregen van mijn pa. Niet zeiken, maar doorgaan. Ons druk maken  om een ander, maar niet om onszelf.
Als het je tijd is, ga je toch wel. Zo denken mijn vader en ik er allebei over. Al is hij wel wat nuchterder in bepaalde “zweverige” zaken als dat ik ben.

Als mijn vader iets tegen me zegt of me terecht wijst, komt dat net iets harder binnen dan als een ander dat doet. Omdat hij belangrijk voor me is, maar vooral omdat ik weet dat hij het niet zomaar zegt om te zeuren. Ook al ben ik het niet altijd met alles eens.
Zijn mening is belangrijk voor mij. Hij kijkt van de zijlijn en probeert niet te snel te oordelen.
Ex-vriendjes van mij heeft hij altijd in hun waarde gelaten, ook al zag hij al veel eerder dan ik dat ze niet eerlijk waren of we gewoon echt niet bij elkaar pasten. Ik vroeg hem dan, waarom heb je dat niet eerder gezegd? Hij wilde echter dat ik het zelf ontdekte en vertrouwde op mijn intuïtie.

Diep raakte het me toen hij met tranen in zijn ogen zei, eindelijk heb ik mijn dochter weer terug.
Het verdriet wat mijn ouders hebben gehad terwijl ik door een diep dal ging. Ze zijn mij altijd onvoorwaardelijk blijven steunen.
De enige mensen op wie ik altijd heb kunnen bouwen, die altijd voor mij klaarstaan en die voor mij door het vuur gaan.

Papa ik lijk steeds meer op jou…
Papa ik hou heel veel van jou…

(Hoog)gevoelig

Standaard

Poster-hoooggevoelig-heel-gewoon-overview

Je had het net even moeilijk hè, maar je herstelde je heel snel, dat vind ik knap van je. Verbaasd kijk ik haar aan, zag je dat dan? Ja, ik herkende het, mijn dochter heeft het namelijk ook, zij is ook hooggevoelig.
We waren uit eten met een groep van zo’n 20 dames en zaten in een afgeladen eetcafé, iedereen praatte door elkaar heen en het leek wel een gekkenhuis. En inderdaad kreeg ik toen even een moment dat ik het bijna niet meer trok en het liefst naar buiten was gelopen, weg van al het lawaai. Rust aan mijn hoofd.

Als kind was ik al gevoelig, als ik een standje kreeg, sprongen de tranen meteen in mijn ogen of ik barstte in huilen uit. Maakte iemand een onvriendelijke opmerking tegen mij, dan was ik meteen van streek. Wanneer iemand verdrietig was, was ik dat ook. Werd iemand gepest, dan vond ik dat zielig. Altijd nam ik het voor de zwakkeren op. Maar ach het ene kind is nu eenmaal wat minder hard als het andere.

Toen ik wat ouder werd, voelde ik het feilloos aan als iemand niet goed in zijn vel zat, ergens over tobde of verdrietig was. Mijn moeder en vriendinnen verzuchtten nogal eens, waarom heb jij altijd alles in de gaten en kan ik niets verborgen voor je houden. Weet ik veel, was mijn achteloze reactie.

Tot een jaar of vijf geleden was er verder niets aan de hand, totdat het moment kwam dat ik lichamelijk en geestelijk mijn grenzen overschreden had. Mijn hoofd was moe, doodmoe.
Dat moment in het restaurant waarop ik mezelf weer even bij elkaar moest rapen, was nog in mijn herstelperiode. Ik stak het dus maar op mijn overbelaste geest.

Steeds vaker kreeg ik te horen dat ik hooggevoelig ben, ook van mensen die er “verstand” van moeten hebben. Nadat ik er een boek over heb gelezen, herken ik toch wel heel veel symptomen van dit “fenomeen”. Er is niets zweverigs aan, het is gewoon een eigenschap van het zenuwstelsel in combinatie met de hersenen. Prikkels komen veel harder binnen en je voelt stemmingen veel beter aan. Het vervelende is, dat als je je hier niet voor af kunt sluiten, je doodmoe wordt. Ik dacht bij mezelf, het zal allemaal wel, maar op deze ongein zit ik echt niet te wachten.

Tot ik op een middag aan het werk was en mijn collega naar de gang ging om te telefoneren. Toen hij terugkwam en ik naar hem keek, overviel me een verdrietig gevoel en moest ik moeite doen om niet in huilen uit te barsten. Waarom was ik opeens zo verdrietig? Op dat moment realiseerde ik me dat niet ik verdrietig was, maar dat dat zijn gevoel was. Hij had een droevig telefoongesprek gehad, hoorde ik een tijd later. Ik besefte nu pas écht wat er wordt bedoeld met hooggevoeligheid.

Keer op keer weet ik mensen te verbazen met dingen en stemmingen die ik al weet te benoemen voordat ze uitgesproken zijn. Sommigen vinden het maar “eng” dat ik bepaalde dingen al weet of aanvoel. Het komt ook regelmatig voor dat ik met iemand praat en denk, jij bent niet happy ook al doe en lijk je nog zo vrolijk. Vaak blijkt dit later inderdaad zo te zijn. Mensen die niet oprecht zijn, ik voel het, spreek het niet uit, maar voel me erg ongemakkelijk in hun omgeving. Een onprettig gevoel. Een avondje bijkletsen met een vriendin die niet goed in haar vel zit, kan mij helemaal leegzuigen. Ik weet dat het gek klinkt, maar het feit ligt er. Dat gevoelige, ik vind er geen reet aan, het kost me teveel energie.
Waar ik voorheen dol was op winkelen, ga ik dit nu echt het liefst uit de weg. Zet mij in een drukke winkel en binnen no time voel ik me doodmoe. Haal het niet in je hoofd om te stofzuigen en tegelijkertijd met me te willen praten, ik vind dit vreselijk en negeer dan ook wat je zegt. Soms als ik op mijn werk ben en iedereen praat door elkaar heen, loop ik de afdeling af. Het wordt me dan net iets teveel.

Vriendinnen heb ik een stuk minder dan een aantal jaren geleden, ik voel me maar bij een klein aantal mensen echt op mijn gemak. Mensen waarvan ik voel dat ze oprecht zijn, bij wie ik niet op mijn woorden hoef te letten en waarbij ik gewoon mezelf kan zijn. Er zijn momenten dat ik het liefst alleen ben, ik moet dan even opladen. Mijn hoofd is op een gegeven moment te vol.
Ik heb geen energie meer om al de dingen te doen die ik leuk vind en baal daar vreselijk van. Gelukkig begrijpen de mensen in mijn omgeving dit en degene die het niet begrijpen, die heb ik al lang uit mijn leven geschrapt. Mensen die niet snappen waarom ik geen zin en fut heb om iedere dag met ze te contacten en mensen die me alleen maar energie kosten heb ik liever niet in mijn leven. So be it…

Hooggevoeligheid
Voor de één herkenbaar en voor de ander bullshit.
Voor mij iets vervelends, waarvan ik hoop dat ik er toch mee om leer gaan.

Hooggevoelig, wat is dat?

naamloos

GHB

Standaard

ghb

Het zal je maar overkomen, een mooie zomerdag, je bent gezellig aan het dansen en plezier aan het maken met je vriendinnen en je wordt suf wakker in de bosjes. Je broek en shirt zijn gescheurd en je kunt je amper bevatten wat er is gebeurd.
Het ene moment sta je te kletsen met die leuke jongen die je nog maar een half uur kent en het andere moment lig je in je eentje versuft in je tentje op het festivalterrein. Geen idee wat er in de tussentijd is gebeurd. Je voelt je lamlendig, duizelig en langzaam komt het besef dat er dingen met je gedaan zijn die je helemaal niet wilt.

Hoe vaak lees je het tegenwoordig, meisjes seksueel lastig gevallen op festivals.
Het is mooi weer, je bent vrolijk en lichtelijk aangeschoten van de drank. Je danst en sjanst met iedereen en de bekertjes bier gaan rijkelijk in het rond. Je voelt je vrijer en hij voelt zich vrijer. Een kus hier, een hand daar. Soms gewenst, maar ook vaak ongewenst. Dit is nog wel te behappen, op dit punt kun je meestal nog wel je vrouwtje staan, maar steeds vaker komt het voor dat iemand geen idee heeft wat er is gebeurd. Je bent nietsvermoedend in de val van GHB getrapt.

GHB de Date Rape Drug en ook wel verkrachtingsdrug genoemd, een middel dat stiekem in een drankje wordt gedaan om een slachtoffer te kunnen dwingen tot seks. GHB leidt tot geheugenverlies en daarom kan een slachtoffer zich vaak niet herinneren wat er precies is gebeurd.

GHB dat vroeger werd gebruikt als narcosemiddel, wordt nu ingezet om je gewillig te maken. Je wordt er niet alleen ontspannen van, maar het kan ook seksueel stimulerend werken. Toch is het niet geheel ongevaarlijk, het is moeilijk te doseren en daarom is een overdosis snel bereikt. Het kan zelfs dodelijk zijn.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dit in een kleine hoeveelheid tot zich nemen en hier plezier aan beleven, maar hier kies je dan zelf voor.
Woedend kan ik worden dat dit middel gebruikt wordt om meisjes en vrouwen te bedwelmen en te misbruiken. Het wordt stiekem in je drankje gegooid en als je al wat alcohol genuttigd hebt, dan proef je het amper.

Gelukkig heb ik hier zelf geen ervaring mee, maar ik kan me nog goed een uitgaansavond herinneren waarbij ik me afvraag of mijn drankje wel “clean” was. Het was nog maar mijn derde drankje en ik voelde me plots duizelig en beroerd. Ik kon amper nog op mijn benen staan en wilde alleen nog maar naar buiten. Het was een doodeng gevoel, wat ik niet meer zal vergeten. Dronken was ik niet, want ik herinner me ieder moment. Het was zo erg, dat we naar huis zijn gegaan.
Mijn drankje had ik zelf gekocht en het heeft alleen op de bar gestaan, ik kan me daarom niet bedenken wanneer iemand er iets ingegooid moet hebben.

Nooit nam en neem ik drankjes van vreemden aan. Niet alleen omdat dat, in mijn beleving, verwachtingen schept, maar ook omdat ik gewoon op mijn hoede ben. De avond dat ik in contact kwam met een politieagent en hij me een slokje van zijn 7 up aanbood, keek ik zelfs nog wantrouwend van hem naar zijn drankje. Het is gewoon veilig hoor, ik drink er toch ook van, keek hij me bedenkelijk aan. Hij was politieagent en erg leuk, ik vertrouwde het.

Toch blijft het lastig. Die kerel waar je vorige week zo gezellig urenlang mee gekletst hebt, kan de week erna zomaar wat van die zooi in je drankje gooien.
Wie kun je wel vertrouwen en wie niet?

Eén ding weet ik wel, je denkt dat het jou niet kan overkomen, maar toch gebeurt het. Brave alleenstaande papa’s kunnen zomaar wat in je drankje gooien en je mee naar hun huis willen nemen. Je verwacht het niet, maar het gebeurt toch echt, ook op ons mooie Eilandje.
Wees daarom gewaarschuwd en mama’s waarschuw je uitgaande dochters.

GHB opgepast ermee!

ghb

Taboe? Ben je gek, ik doe dat wel even

Standaard

taboe

Weet je wel zeker dat je dit wilt? Dit is niet niks hoor. Best heftig en ingrijpend.
Verbaasd kijken een aantal dames mij aan, ik weet eigenlijk niet of dit is omdat ik ze over mijn plannen vertel of omdat ik überhaupt dit plan wil uitvoeren.

Mensen die mij goed kennen, weten dat als ik iets in mijn hoofd heb, het ook in de meeste gevallen zal gebeuren. Ik maak dan ook vastbesloten een afspraak om alles in gang te zetten. Dit valt echter vies tegen, ik word naar huis gestuurd met een aantal folders en het advies om nog maar eens goed op internet naar meer informatie te zoeken en er nog maar eens goed over na te denken.

Na een aantal weken ga ik weer net zo vastbesloten terug en wordt er een afspraak gemaakt. Als ik ben goedgekeurd, is het wachten op een oproep.
De dagen voor mijn opname ben ik een beetje zenuwachtig, ik droom dat ik bijkom tijdens de operatie en het mes in mijn lichaam voel snijden. Er komt echter geen geluid uit mijn keel en de arts heeft niets in de gaten. Zwetend word ik wakker.
Toch is dit wat ik wil, geen “zooi” meer in mijn lichaam en wel het gevoel hebben van “veilig zijn”.

De dag voor mijn opname verdiep ik me nog eens in de voorbereidingen. Geen contactlenzen in, ojee dat betekent dus dat ik met mijn jampotglazen op mijn neus op pad moet. Geen make-up op en geen piercing in. Ik maak me iets drukker om deze zaken, dan om de ingreep zelf. Zonder bril zie ik namelijk zeer weinig en ik zie mezelf al als een blinde mol door de gangen van het ziekenhuis dwalen, niet in staat om de wegwijsbordjes te lezen. Of de arts die aan het voeteinde van mijn bed staat en die ik amper zie staan. Ze moeten maar zien, maar ik neem voor de zekerheid ook mijn lenzen mee.

Eindelijk is het zover, klokslag 7 uur stap ik het ziekenhuis binnen in mijn joggingbroek en op slippertjes. Dat lijkt mij wel zo praktisch, ik moet namelijk toch alles uit doen.
Al snel word ik naar een kamer gebracht, dit is je bed en je mag al je kleding uitdoen en dan dit aantrekken en in bed gaan liggen. Hierbij wijst ze naar een blauw schort en loopt daarna weg. Twijfelend sta ik met het schort in mijn handen. Wat is de voor- en wat is de achterkant? Ik heb geen flauw idee en beredeneer maar dat de opening van voren moet, omdat ze ook aan mijn voorkant moeten zijn. Dit blijkt een verkeerde gok te zijn. Lachend trek ik het schort weer uit, terwijl de verpleegster mij serieus blijft aankijken. Ben je niet zenuwachtig vraagt ze me? Je ligt zo relaxed in bed. Nee, eigenlijk ben ik niet zenuwachtig, bemerk ik nu zelf ook op.
Heb je kinderen? Vraagt ze me opeens. Nee, die heb ik niet. Het slaat nergens op, maar ik krijg opeens het gevoel dat ik me nu moet verantwoorden. Maar ik ben al 43 jaar hoor. Stomverbaasd kijkt ze me aan, echt ben je al 43? Het lijkt of ze me nu wel begrijpt. Ik probeer me maar gevleid te voelen en duw het andere gevoel resoluut naar de achtergrond.
Opeens ziet ze mijn nagels. Ojee, je hebt gelnagels, bereid je maar voor, dat gaan ze niet leuk vinden. Ik moet nl. een soort van knijper op mijn nagels om mijn hartslag te meten tijdens de operatie. Shit, ik maak me nu drukker om mijn nagels, dan om het mes wat ze straks in mij snijden. Gelukkig valt het mee en kunnen ze mijn hartslag meten dwars door mijn gelnagels heen. Even later staat er een verpleger aan mijn bed en rijden ze me richting de OK. Dit is toch wel een vreemde gewaarwording, daar lig je op een bed, in alleen een schort onder een warme deken en word je door de gangen van een ziekenhuis gereden. Een soort van schaamtegevoel overvalt mij. Geen idee hoe anderen dit ervaren, maar ik voel me net een circusattractie.

De OK blijkt nog bezet te zijn in verband met een spoedgeval en geduldig wacht ik alles af. Nieuwsgierig kijk ik om me heen en zie een mooie tekst boven de deur staan, die moet ik onthouden schiet door me heen, Life is simple, it’s just not easy. Hoeveel mensen zouden hier al gelegen hebben, vol onzekerheid, vol angst en deze tekst gelezen hebben. Wat is er door hun hoofd gegaan? Ik denk aan mijn nicht die pas is overleden. Heeft zij deze tekst ook gelezen?

Eindelijk is het zover. Ik mag de OK in. Weer kijk ik nieuwsgierig om me heen. De arts vraagt me of ik zenuwachtig ben. Ik vertel hem van mijn droom. Samen lachen we erom, je zwaait maar hoor als het zover is, zegt hij glimlachend. De dame die mijn bed wegrijdt, grapt dat ik nu niet meer mag bewegen. Ja, dat zal echt wat voor mij zijn, zeg ik, val ik met een grote klap op de grond in mijn blauwe schort.
Het is tijd om mijn mond te houden. Je krijgt nu een kapje op en de narcose gaat via je infuus. Eén keer diep inademen en dan val je in een diepe slaap. Als ik na twee keer diep inademen nog niets merk, begin ik weer spontaan te kletsen. Na een derde keer diep ademen hoest en proest ik als een gek, ik heb het gevoel dat ik stik. Dit benauwde gevoel duurt gelukkig maar even en dan ben ik weg.

Als ik wakker word, voel ik me raar en suf. Ik voel pijn in mijn lichaam, voor het eerst in mijn leven krijg ik morfine toegediend. Nu weet ik het zeker, geen drugs voor mij, schiet het later door me heen.
Na een tijd word ik weer wakker en krijg ik tot mijn verbazing een raket ijsje. Ik ben dol op ijsjes en lig genietend aan mijn ijsje te likken. Het is lang geleden dat ik zo bewust van een ijsje heb gegeten. Weer val ik in een diepe slaap.

Het heeft langer geduurd dan verwacht, de ingreep was ingrijpender dan ik dacht. Toch zou ik het zo weer doen.
Waarom rust hier een taboe op vraag ik me af. Waarom wordt er zo verbaasd over gedaan. Ik begrijp het niet.

In de auto naar huis, rollen de tranen over mijn wangen. Zijn het de hormonen, is het de morfine of de narcose? Opeens besef ik me dat ik nu echt geen kindje van mezelf zal krijgen. Het doet me toch meer dan ik ooit heb kunnen denken. Maar het leven loopt, zoals het loopt. Alles heeft een reden, ook al begrijpen we die vaak niet.

Ik zou het zo weer doen en nee het is niet raar of vreemd, ook een vrouw kan zich laten steriliseren. Toch begrijp ik nu dat een sterilisatie niet zomaar gedaan wordt, dat vrouwen van nog geen dertig jaar terug naar huis worden gestuurd en ze nog maar even moeten wachten.
Het is namelijk wel erg definitief!

condoom

Dag…

Standaard

verdriet

Zo niet te bevatten.
Zo oneerlijk.
Zo onwerkelijk.

Vanmiddag hebben we afscheid van je genomen. Nog maar 49 jaar jong.
Drie kinderen achterlatend. Kinderen die je alles waren, waarvoor je door het vuur zou gaan.

In mijn to-do-lijstje in mijn agenda staat nog een lunch gepland. Een lunch samen met onze twee moedertjes.
Een paar keer per jaar gingen we met z’n viertjes gezellig eten, met de lunch namen wij meestal de club sandwich. Allebei grote eters en lekkere snoepers. Met ons in de buurt bleven er echt geen bonbons op het schaaltje liggen.
Ook al was je vaak moe, je vond het zo gezellig om er even op uit te gaan.
Met mooi weer genoten we daarna nog van een wijntje op het terras. Eentje moet kunnen, zei je dan.
Samen lachten en mopperden we dan soms om en op onze lieve moedertjes. We vonden ze nieuwsgierig. Al die vragen over wat er zich afspeelden in ons leven. We keken elkaar dan maar eens “meelevend” aan.

Soms begrepen we allebei niets van mannen. We spraken over herkenbare dingen waar we wel eens mee te maken hadden.
Wat was en ben ik blij dat je toch weer het geluk in de liefde had gevonden. Je vertelde het me toen we een avondje met onze moeders uit waren, naar Night of the Proms. Uiteraard vroegen onze moeders waarover we aan het smoezen waren en waarom we zo aan het lachen waren. Wijselijk keken we elkaar aan en zwegen, dit hielden we tussen ons.

In je ogen zag ik vaak de tekenen van moeheid. Toen ik zelf niet goed in mijn vel zat, snapte ik pas echt hoe jij je moest voelen. Wat moet jij je soms gefrustreerd en machteloos hebben gevoeld.

Allebei hebben we veel steun gehad aan onze “Helpende Hand”. De adviezen die we kregen, volgden we braaf op. Een receptje hier en een pilletje daar. Je kastjes puilden uit, zei je. Maar als je je rot voelt, probeer je alles.
Toen we allebei ijzertekort hadden, zei jij me dat ik appelstroop moest eten, appelstroop met kaas. Ik gruwelde al bij de gedachte van deze combinatie. Haha, je moet er wat voor over hebben, stuurde je me terug.
Ook magnesium en vitamine D stond op ons lijstje. Je hoopte zo dat je weer fitter zou worden. Ik hoopte met je mee.

Weet je nog die keer dat we uit eten gingen in een eetcafé ergens in de Hoeksche Waard. Het bleek die avond een mannenavond met mannenbingo te zijn en wij waren de enige aanwezige vrouwen. Uiteraard zorgden jij en ik dat wij met onze gezichten richting publiek zaten. We gniffelden om onze moeders die zich regelmatig omdraaiden, omdat wij weer ergens om zaten te lachen.
Je moest ook nog zo lachen om mijn gevatte reacties op de opmerkingen die we kregen van de aanwezige heren. Dat brutale bewonderde je in mij.

Maar nu…
Onze lunch zal op mijn to-do-lijstje blijven staan. Hadden we nu maar eerder een datum gepland, schiet er door mijn gedachten.
Konden we nog maar lachen om en met onze moedertjes.
Jouw lieve moedertje, wat zal ze je missen.
Ik kan er écht niet bij met mijn verstand.
Waarom moet jou dit nu overkomen?
Het leven is zo oneerlijk.

Dag lieve Nicht, rust zacht…

 

Stel je niet aan “ouwe”

Standaard

oud

Maandagmorgen juli 2044, een nieuwe werkdag staat voor de deur. Elk moment kan ik opgehaald worden door het taxibusje. Mijn zicht is afgenomen en vorige maand heb ik om deze reden een auto geramd. Ik mag nu helaas niet meer zelf autorijden.

Als ik aankom op mijn werk, sleep ik mezelf de twee trappen op naar de verdieping waar mijn afdeling is. Na een voor mij behoorlijke klim, moet ik eerst tien minuten bijkomen. Mijn hart gaat tekeer als een malle en ik hijg alsof ik een marathon heb gelopen. Mijn conditie is helaas niet meer wat het is geweest. Maar ik weiger om met de lift te gaan.

Met gebogen rug loop ik naar mijn werkplek. Jarenlang 32 uren per week achter een bureau zitten, heeft mij niet soepeler gemaakt. Voor wandelen in de avonduren heb ik geen puf meer na een lange werkdag. Maar ach, met mijn inmiddels versleten heup en knieën lukt me dit toch niet.

Nadat ik mijn computer heb aangezet, zoek ik mijn wachtwoord op. Na het weekend ben ik vergeten welk wachtwoord ik moet hebben. Ik doe dit wel stiekem, want wachtwoorden mag je niet noteren. Met moeite ontcijfer ik mijn eens zo duidelijke handschrift.

Ik vraag geïnteresseerd aan mijn collega naast me hoe zijn weekend is geweest. Met nietszeggende blik kijkt hij mij aan. We kennen elkaar inmiddels al 50 jaar en ik weet meteen wat er aan de hand is. Grinnikend trek ik hem dan ook speels aan zijn oor. Die domoor is vergeten zijn gehoorapparaat aan te zetten. Hij vertelt over zijn bezoek aan onze demente collega waar wij onlangs afscheid van hebben genomen na 55 dienstjaren.

Na een paar uren werken, komt mijn andere collega zuchtend de afdeling opgelopen. We zijn destijds samen begonnen bij dit nog steeds groeiende bedrijf. Zij kan gelukkig nog wel sporten en loopt een stuk energieker door het kantoorpand als dat ik dat doe. Helaas werkt haar sluitspier niet meer optimaal en zie ik aan haar broek dat ze het toilet niet op tijd heeft gehaald. Ach, wat maakt het uit, die natte plek droogt vanzelf door de werking van de airco.

Geïrriteerd kijk ik naar een collega van mijn leeftijd. Ze heeft net een nieuw kunstgebit en het lukt haar niet om geluidloos haar boterham op te eten. Het geluid van haar gesmak vliegt me naar mijn strot. Ook haar constante gehoest en gekuch werkt me dagelijks op mijn zenuwen. Ik kan het haar echter niet kwalijk nemen, jarenlang werken in de airco heeft haar gevoelige longen naar de sodemieter geholpen.

De ene na de andere mail springt op mijn beeldscherm. Mijn hersenen maken overuren, hoe verder de dag vordert, hoe meer mijn geest opgebrand raakt. Met een ongelukkige blik trek ik mijn beeldscherm dichter naar me toe, het lijkt wel of de lettertjes met de dag kleiner worden.

Opeens hoor ik een grote klap, ik schrik me rot. Als ik door het raam kijk, zie ik een collega languit in de gang op de grond liggen. Zijn rollator ligt een meter verderop. Hij schreeuwt het uit van de pijn. Even vergeet ik mijn stramme spieren en wil ik opspringen om hem te helpen, mijn lichaam weigert echter dienst.
Mijn collega tegenover me laat van schrik een grote scheet. Dat heb je op onze leeftijd, je laat dan makkelijker iets glippen.

Om klokslag 17.00 uur zet ik mijn computer uit. Ik slaak een zucht van opluchting, deze dag heb ik ook weer overleefd. Een dag zonder spottende blikken en opmerkingen van de nieuwe generatie. Jonge collega’s die mij soms boos aankijken met een blik van “stel je niet aan ouwe”. Ook krijg ik geregeld te horen dat ik niet snel genoeg ben. Maar hoe kan ik deze schoolverlaters bijhouden. Zij zijn jong en energiek en ik ben de jongste niet meer. Ze beseffen niet hoe ongelukkig ik me dagelijks voel. Hoeveel pijn hun kwetsende opmerkingen mij doen.

Thuis gekomen stop ik een broodje in de oven, ik heb geen puf meer om te koken.
Hierna pak ik mijn studieboeken. Nog zoiets leuks wat ze daar in Den Haag hebben verzonnen, Permanente Educatie.
Hoe kan ik in vredesnaam op mijn 70e deze leerstof gaan onthouden.

Ik hoop het nog een jaar vol te houden. Nog één jaar en dan ben ik 71 jaar en mag ik hopelijk nog een paar jaartjes van mijn welverdiende pensioen gaan genieten.

Juli 2017, mijn schrikbeeld voor over tig jaar.
Ik probeer er niet teveel aan te denken.

Hoe verzinnen ze het, met pensioen op je 71ste.
Idioot!
pensioen