Amper 15

Standaard

angst

Doeiiii Mam.
Lachend en vrolijk zwaai ik naar mijn moeder.
Ik voel me vrolijk en blij, want morgen is het zover. Na lang zeuren heb ik vorige week eindelijk toestemming gekregen om na schooltijd op de fiets naar een vriendin te gaan én daar gezellig te blijven slapen. Morgen is het weekend en gaan mijn vriendin en ik voor het eerst samen naar een festival. Ik heb er zoveel zin in.
De hele week contacten we al met elkaar over onze eerste keer. Welke kleding we aandoen, wat we met ons haar doen en dat we hopen dat de zon schijnt.
Wat onze ouders niet weten, is dat we hebben afgesproken met twee jongens. We kennen ze via Social Media en ze zijn leuk, zo leuk. Het wordt dus ook onze eerste keer dat we deze aantrekkelijke jongens in real life gaan ontmoeten. Spannend, zo spannend. Misschien wordt het ook wel onze eerste keer zoenen. Wie weet.
Vol verwachting fiets ik verder richting school.

Er staat een harde wind en ik moet flink doortrappen om op tijd te zijn. Mijn school ligt ongeveer 7,5 km van mijn geboortedorpje vandaan en soms baal ik ervan dat ik zo afgelegen woon. Als ik aan de rand van het bos kom, twijfel ik. Ik kan hier een flink stuk afsnijden, maar het stille afgelegen pad boezemt me enige angst in.
Gedreven door mijn enthousiaste stemming besluit ik dit keer toch voor de korte weg te kiezen en trap ik nog iets steviger op mijn pedalen. Op het getjilp van wat vogeltjes na is het stil op het pad. Plots klinkt er een hoop lawaai uit de bosjes en zit ik stijf van schrik op mijn zadel. Pff het is gelukkig maar een vogel. Ik lach om mijn eigen bangheid. Met bonzend hart fiets ik verder.
Na een minuut of vijf voel ik de aanwezigheid van iemand. Met een ruk kijk ik achterom en zie ik op ongeveer 30 meter afstand iemand achter mij fietsen. Het is een in het zwart geklede man, zijn gezicht is niet duidelijk te zien en hij draagt op zijn hoofd een zwarte muts. Hij komt steeds dichterbij. Toch niet helemaal gerust, probeer ik nog harder te fietsen.
Opeens voel ik een druk op mijn schouder, een behandschoende hand pakt mij stevig vast. Ik wil gillen, maar er komt geen geluid uit mijn keel.
Je hoeft niet zo te schrikken hoor, ik ben het maar. Met een donkere, doordringende blik kijkt hij me aan. Gelukkig, het is een jongen die ik van gezicht ken. Hij zit een paar klassen hoger als ik.
Opgelucht haal ik adem, ik ben veilig.
Of toch niet….

Het is zaterdagmorgen, opgetogen gaan mijn vriendin en ik richting metrostation. Ons eerste festival en we hebben er zin in. Om twaalf uur hebben we afgesproken met de jongens die we kennen via Social Media.
Vol verwachting staan we om tien voor twaalf bij de toiletten te wachten. Als de jongens om half één nog niet gearriveerd zijn, worden we ongeduldig. We kijken om ons heen, maar we zien niemand die op de ons toegezonden foto’s lijkt. Nergens de aantrekkelijke leeftijdgenoten, die wij verwachten te zien. Na nog een kwartiertje wachten, hebben we er genoeg van en besluiten te gaan feesten. Die gasten kunnen het mooi bekijken.
In onze sexy broekjes en korte topjes lopen we richting het veld waar het feest al in volle gang is.
Wat we echter niet hebben opgemerkt, is dat we al de hele tijd in de gaten worden gehouden door twee mannen van rond de dertig jaar. Zij volgen ons op enige afstand.
Geen aantrekkelijke jongens van onze eigen leeftijd, maar twee engerds die onder een vals profiel op Facebook veel van ons te weten zijn gekomen. Maar weten wij veel.
Na een paar glazen wijn voelen we ons behoorlijk aangeschoten, we zijn het namelijk niet gewend om zoveel te drinken. Ook al mogen we wettelijk gezien geen alcohol, er zijn altijd mensen die het voor je willen halen. Gelukkig zijn we wel zo verstandig dat we de xtc die ons aangeboden wordt niet aannemen.
Van al die wijntjes moet ik nodig plassen en zeg dan ook tegen mijn vriendin dat ik naar het toilet ga. Mijn vriendin wil meelopen, maar ik wuif dat laconiek weg. Dans jij lekker verder, ik zoek je wel weer op.
Niet meer helemaal recht loop ik richting de toiletten. Ik heb alleen niet in de gaten dat ik meteen word gevolgd door de twee enge kerels die ons niet uit het oog zijn verloren.
Alle dixies zijn bezet en omdat ik nodig moet, besluit ik maar even een plasje te plegen in de afgelegen bosjes iets verderop. Mooi, hier ziet niemand me.
Op het moment dat ik op mijn hurken zit, voel ik een arm om mijn keel en word ik naar achteren getrokken. Ik verlies mijn evenwicht en val achterover. Ik wil gillen, maar er komt geen woord over mijn lippen.
Lachend staat mijn vriendin achter me. Ze is me stiekem gevolgd en wilde me laten schrikken. Stomme muts zeg ik tegen haar, ik schrik me rot.
Gelukkig ik ben veilig.
Of toch niet…

Inmiddels een paar uren verder, de sfeer zit er goed in. Mijn vriendin en ik hebben trek gekregen van al dat gedans en besluiten naar de frietkar te lopen.
Hongerig zitten we in het gras te genieten van ons patatje mayo.
Opeens klinkt er een harde knal, horen we gegil en zien we overal paniek uitbreken.
Een bom, een bom, horen we iemand roepen. Verschrikt springen we op en rennen met de menigte mee, richting de uitgang. We zien mensen vallen en weer opkrabbelen. Een meisje gilt, ze valt en kan niet meer opstaan. Ze wordt vertrapt door de menigte. Gelukkig hebben wij het terrein kunnen verlaten en staan samen met een grote groep angstig kijkende mensen verderop te wachten op wat komen gaat.
De bom blijkt geen bom te zijn, maar een ontplofte gasfles.
Gelukkig ik ben veilig.
Of toch niet…

Dit is de wereld waarin wij leven.
De gevaren die op de loer liggen.
Hoe kun je hier je kinderen tegen beschermen?
Hoe kun je hier je kinderen voor behoeden?
Beschermen tegen deze gevaren, wreedheid, angsten en de realiteit van deze dag….

Ik heb geen idee.

bescherm

De Narcist

Standaard

narcist

F*CK wat ben ik geweldig!
God wat ben ik goed. Wat zeg je, ik ben God.
Nobody is perfect, but I am Nobody!

Een dikke auto onder zijn kont, een vette motor in zijn garage. Hij voelt zich machtig, groots en onbreekbaar. Hij geniet van de macht over anderen.

Met een glimlach kijkt hij iedere ochtend in de spiegel naar zichzelf. Een stijve plasser krijgt hij niet van de vrouw in zijn leven, maar van zijn eigen spiegelbeeld.
Opgewonden raakt hij als hij weer een mooie deal heeft gesloten. Hij blaast zijn eigen prestaties buitenproportioneel op, ook als hij niets gepresteerd heeft. Zijn mislukkingen wuift hij weg. Dat is allemaal bijzaak en niet zijn schuld. Zijn fouten zijn altijd de schuld van een ander.

De enkele keer dat dat onzekere, verlegen jongetje boven komt drijven negeert hij. Dat jongetje dat vroeger gepest werd is niet meer. Niemand die hem nog wat kan maken. Niemand die hem nog kan breken, hij is nu degene die de hamer in handen heeft en breekt. Zonder een spoor van emotie of spijt maakt hij met alles en iedereen korte metten als dat nodig is. Alles om zijn doel te bereiken. Alles op zijn manier, want dat is de enige juiste.
Hij voelt zich altijd verheven boven een ander, is altijd beter. Een compromis sluiten, kost hem teveel moeite.
Hij verbloemt zijn diep gewortelde gevoel van onzekerheid en denkt dat niemand hem doorziet.
Op veel gebied ver ontwikkelt, maar op net zo veel gebied onderontwikkeld.

De herinneringen aan de tijd dat zijn ex hem buitensloot en hij smeekte of hij alsjeblieft naar binnen mocht komen, heeft hij diep weggestopt.
Hij heeft de vrouwen voor het oprapen. Met zijn charmes en gladde praatjes windt hij ze makkelijk om zijn duim.
De vraag is echter voor hoelang. Empathie en liefde zijn hem namelijk vreemd, ook al doet hij nog zo zijn best.

Hij oogt zo sociaal, charmant en gezellig, echter het tegendeel is waar. Achter zijn masker schuilt een monster. Met zijn charmante voorkomen geeft hij je het gevoel dat je hem kunt vertrouwen en dat hij oprecht met je begaan is. Trap hier niet in, in de praktijk maakt hij misbruik van je en liegt alsof het gedrukt staat.
Hij gebruikt je kwetsbaarheden tegen je, terwijl je dit zelf niet eens in de gaten hebt. Tot het moment dat hij je er keihard mee in je gezicht slaat. No mercy!

Hij manipuleert iedereen. Hij belooft de hemel, maar houdt zich niet aan zijn woord. Medelijden kent hij niet.
Heb je het lef om tegenspraak te geven of te bekritiseren, dan kun je een behoorlijke tegenaanval verwachten. Zet je dan schrap tegen zijn onaangename en denigrerende opmerkingen. Hij duldt namelijk geen tegengas. Hij wil namelijk altijd het laatste woord hebben. Hij heeft altijd gelijk. Zijn wil is wet!

Emoties als spijt en schaamte kent hij niet. Het kan hem niet schelen dat hij jou naar de klote helpt.
Zijn leven bestaat uit mooie woorden en gebakken lucht.
Zijn woorden zijn de waarheid, ZIJN waarheid.
Hij beseft niet eens dat iedereen hem een hufter vindt. Dat hij geen echte vrienden heeft. Dat hij eigenlijk maar een zielig mannetje is.

Kom je zo iemand tegen, wees verstandig en draai je op je hakken, gympen of wat dan ook meteen om.
Wegwezen, ren voor je leven.
Een narcist moet je namelijk mijden als de pest.
Een narcist deinst namelijk niet terug om te liegen, bedriegen, stelen, corrupt te zijn om ZIJN doel te bereiken.
Dat doel wil JIJ niet zijn!
Dat doel wil jij niet in de weg staan!

F*CK de Narcist!

narcist

Accepteren moet je leren

Standaard

accepteer

Misschien moet je wel accepteren dat je NOOIT meer “de oude” wordt.
Verbolgen kijk ik haar aan. Dit is niet wat ik wil horen.
Rot op, ik word echt wel weer de vrolijke en energieke, heel de wereld aankunnende, lol makende vrouw die ik een paar jaar geleden was. Maar in plaats van dit allemaal uit te spreken, mompel ik iets onverstaanbaars en kijk glazig voor me uit.

Je bent geen 20 meer hé. Je wordt er ook niet jonger op.
Fel kijk ik haar aan. Opzouten, ik ben toch zeker nog geen oud wijf. Kijk om je heen naar mensen van mijn leeftijd en wat zij allemaal kunnen en doen. Dit laatste zeg ik op beheerste toon, de rest houd ik wijselijk voor me.

Nu, een aantal jaren later ben ik bang dat ik de eerste dame toch gelijk moet geven.
Nog steeds wil ik er niet helemaal aan. Nog steeds baal ik er vreselijk van. Toch moet ik toegeven dat ik inderdaad nooit meer “de oude” geworden ben.
Nog steeds kan ik lol maken en ben ik vrolijk. Echter diep van binnen kan ik soms wel janken, janken om de fitheid en energie die ik mis.

Met vlagen overheerst het een deel van mijn leven. Veel aan je hoofd, kopzorgen en stress en dan ga je. Pats, boem, weg energie. Het sluipt er langzaam in, maar valt als een dak boven op je.
Ik probeer het te verbergen, maar mijn lontje wordt korter, mijn wallen groter en mijn ogen minder sprankelend.
Je ziet er uitgeput uit! Leuk, heel leuk om te horen. Ik dacht toch echt vanmorgen, toen ik in de spiegel keek, dat ik er wal- en rimpelloos uitzag.

Ik wil namelijk ZO graag “het” kunnen.
Nee, heus niet meer alles en niet meer dat snelle leventje van tig jaren geleden. Maar na een dag werken de fut nog hebben om een uurtje te sporten is toch niet te veel gevraagd. Überhaupt nog iets ondernemen na een dag werken, moet toch kunnen.
Van sporten krijg je energie, dat moet je gewoon doen. Tja, soms werkt het inderdaad zo, maar niet altijd. Er zijn wel eens van die dagen dat de kettlebell van 10 kg, aanvoelt als eentje van 20 kg. Mijn beenspieren lijken al verzuurd voordat ik ze amper heb gebruikt. Met moeite sleep ik me nog onder de douche om daarna mijn bed in te duiken. Dit is het sein om op de rem te trappen. Werken en alleen nog ontspannen op de bank liggen.

Jaloers kan ik zijn op mensen die alles kunnen en vanalles ondernemen. Elke dag sporten, concertje hier, feestje daar. Etentje zus en dingetje zo. Niet dat ik dat ook allemaal wil, maar gewoon simpelweg gewoon dat ze hier de puf voor hebben.
Op een doordeweekse dag iets afspreken is bij mij hoge uitzondering, dat gebeurt enkel en alleen als ik de volgende dag uit kan slapen.
Dat slapen, ook zoiets. Onverzadigbaar ben ik soms, tien uren aan één stuk is voor mij echt niet vreemd. Wel zonde van de tijd, want voordat je het weet is de halve dag al om. Toch geef ik me eraan over, ik zal het nodig hebben.

Zo zijn er zoveel mensen die “iets” mankeren. Op het eerste oog zien ze er gezond en gelukkig uit. Je ziet aan de buitenkant niet altijd wat voor strijd ze leveren. Sommige mensen zien alleen de uitjes die op Social Media gedeeld worden en prikken daar niet doorheen.
Mensen oordelen, veroordelen en hebben hun mening klaar.
Stel je niet aan, eet gezond, je bent geen 20 meer, maak je niet druk, laat het los. Het is allemaal zo makkelijk gezegd.
Bloedarmoede, B12 tekort, schildklierproblemen, Stressgevoelig, Crohn, Slaapproblemen, Fybromyalgie, CVS/ME, het lijkt te verbleken bij de “ernstige” ziekten. En ook al zijn de beperkingen niet dodelijk, het is gewoon zwaar klote als je er mee te kampen hebt. Probeer je daarom eens te verplaatsen in een ander. Een beetje compassie kan echt geen kwaad. Het zijn echt niet allemaal aanstellers.

Accepteren moet je leren. En ik weet dat het ook weer wel beter zal gaan.
Accepteren dat ik met “minder” moet doen, heb ik al een tijd geleden gedaan en daar ook mijn levensstijl op aangepast.
Maar accepteren dat ik geen balans heb tussen werk en privé, dat weiger ik!
Ook al kost juist die oneerlijke en onnodige strijd me al bijna een jaar de meeste energie…

accepteer

Onzeker JIJ?!

Standaard

onzeker1

Jee (ik hou het netjes, dus zal het niet letterlijk vertalen) dit meen je niet! Ga je met haar! Tssss.
15 jaar was ik, zittend op een bankje naast mijn bijna vijf jaar oudere, kersverse vriendje. Zwijgend keek ik voor me uit en deed net alsof ik deze grove belediging niet hoorde. Ook mijn nieuwe liefde negeerde de woorden. Maar ik, ik kon wel door de grond zakken, het was alsof iemand een mes in mijn hart stak.
Nu ben ik misschien niet moeders mooiste, maar om zoiets kwetsend te zeggen dat is nergens voor nodig. Dat noem ik toch echt klootzakkengedrag.
Vanaf dat moment vond ik deze, toen nog jongeman, een grote hufter. Ook toen hij mij jaren later altijd enthousiast begroette en soms zelfs naar me loerde, kon ik niet meer aardig tegen hem doen.
Nog steeds heb ik spijt dat ik, op dat voor mij zeer kwetsende moment, zweeg.
Hij weet hoogstwaarschijnlijk niets meer van deze paar gemene woorden, maar bij mij staan ze in mijn geheugen gegrift.

Je benen zijn veel te gespierd, je kont is te gespierd, je bent net een vent. Je tieten zijn te groot. Je buik is dik, je buik is dik, je buik is dik.
Jarenlang heb ik dit gehoord. En ook al zijn mijn benen behoorlijk gespierd en ben ik geen Doutzen Kroes, dit is niet leuk om te horen. Ik ging ook steeds meer geloven dat ik “lelijk” was.
En hij, hij besefte niet eens hoe zeer hij mij kwetste met deze woorden. Mijn kleding kon me niet groot en wijd genoeg zijn. Rokjes en jurkjes kwam je echt niet tegen in mijn kast. Nee, oversized sweaters en blouses moesten mijn “dikke” lichaam verbergen.
Toen we na jaren afscheid van elkaar namen en ik van de stress nog maar 52 kilo woog, schrok hij zich rot toen hij me weer zag.
Nooit vergeet ik de legendarische woorden, je ziet er niet uit, je valt bijna van de graad. Verbaasd keek ik hem aan en herinnerde hem aan zijn woorden, het is ook nooit goed bij jou, je vond me altijd te dik en nu ben ik weer te mager.
Nog verbaasder keek hij terug, maar dat was toch een geintje Maris. Dat meende ik niet. Natuurlijk weet ik ook wel dat hij het niet altijd zo rot meende en heb het hem daarom ook nooit echt kwalijk genomen.
Vooral niet toen zijn eerste date na mij een dame was met een behoorlijk grote kont en een gezamenlijke vriendin bijna van verbazing achterover viel, maar Maris hij vond jou altijd dik en nu dit, je kunt er een vrachtwagen op keren. Achteloos haalde ik mijn schouders op. Zijn nieuwe date keek onzeker naar mij, arme meid.

Toen ik weer ging stappen als kersverse vrijgezel voelde ik me vreselijk onzeker. Ik vergeet nooit meer één van de eerste avonden, een jongen stond constant naar me te kijken. Vreselijk vond ik het, ik kon me namelijk maar één ding bedenken, hij vindt me zo vreselijk lelijk dat hij steeds naar me staat te loeren.
Een tijd later kwam ik erachter dat ik misschien toch niet zo lelijk was als ik altijd dacht. Ik had sjans en aandacht, niet te zuinig. En ik, ik sloeg door. Ik kon hier helemaal niet mee omgaan, was het niet gewend.
Met gepaste schaamte denk ik terug aan die tijd. Niet dat ik me als een slet gedroeg of iets dergelijks, maar mijn kleding…. kort, bloot en sexy.
Die veel te gespierde magere benen, geweldig vond iedereen ze. Killerlegs, dansbenen, gewoon heerlijk. Die “te grote” borsten propte ik in topjes, soms zelfs zonder bh. Het kon me allemaal niets schelen. Complimenten kreeg ik van mannen, maar van net zoveel vrouwen. Die van de vrouwen kon ik echt waarderen, die waren gemeend.
Als ik soms mijn twijfels uitsprak tegen mijn vriendinnen, wuifden die dat meteen weg. Maris, je kunt het hebben! Je ziet er goed uit.
Toch bleef ik altijd wat onzeker, alleen probeerde ik dat nu op een andere manier te verbloemen.

Een tijd later, een stuk rustiger, een stuk minder bloot gekleed en verliefd. Gelukkig was de liefde wederzijds. Hij vond me geweldig en maakte me complimentjes bij de vleet. Ik was zo lief, leuk, spannend, sexy, aantrekkelijk. Kortom de vrouw van zijn dromen, de liefde van zijn leven.
Hij had dan ook geen oog voor andere vrouwen. Nee erger, hij verdraaide zijn nek bij iedere vrouw die er maar een beetje leuk uitzag. Hij sjanste er op los en zag mij soms amper staan. Maar Maris daar hoef je niet onzeker van te worden, echt niet. Je bent dan eigenlijk wel te oud voor me (terwijl hij toch echt ouder is), maar ik vind je geweldig.
Ook van zijn avondjes uit naar vrouwenstudentenhuizen vol met aantrekkelijke 18 jarige meiden, hoefde ik als 35 jarige vrouw niet onzeker te worden. Ben je mal, ik ga daar alleen naartoe voor de gezelligheid en een praatje.
Samen op vakantie, samen op een terras, samen winkelen, naar een festival, altijd was er meer aandacht voor andere vrouwen dan voor mij. Ach joh stel je niet aan, ik hou toch van jou.
Met de week werd ik onzekerder en kwam dat broze meisje weer langzaam, maar zeker terug.

Nu ben ik niet alleen onzeker geworden door deze mensen in mijn leven, maar zulke dingen zijn wel voor een groot deel bepalend of iemand sterk in zijn schoenen staat of niet.
Net als iemands persoonlijkheid ook bepalend is voor de mate van onzekerheid heeft deze ook veel invloed op iemands zelfbeeld.
De ene persoon legt de lat nu eenmaal wat hoger voor zichzelf dan dat een ander dat doet.
Als kind lag ik al nachten wakker als ik een spreekbeurt moest houden. Voor elk proefwerk en examen was en ben ik erg zenuwachtig. Voor grote groepen staan en spreken, no way. Zulke dingen zijn aan mij echt niet besteed.
Ja, daar kijken jullie van op he.
Maris, waarom ben jij onzeker? Maris, doe eens niet zo onzeker! Regelmatig krijg ik het nog te horen.

Daarom lieve mensen, wees niet te hard voor jezelf, maar ook niet voor een ander.
Dat “geintje” wat jij zo vaak maakt en waar die ene persoon dan schaapachtig om lacht, kan stiekem weleens een dolk in iemands hart zijn.

Die zelfverzekerde bitch waar jij mee samenwerkt, kan stiekem wel eens een bang hertje zijn. Die arrogante houding van haar, kan haar harnas zijn waarmee zij zichzelf beschermt. Ja echt, het zou zomaar kunnen…

There’s no way to be perfect, but a million ways to be good!

onzeker1

 

Monogamie

Standaard

Het is niet mijn bedoeling om mensen met mijn blog te kwetsen, vreemdgaan is en blijft een gevoelig onderwerp.

vreemdgaan1

Lachend kijkt hij mij aan. Verbaasd kijk ik terug. Hoor ik dit nu goed?! Vertelt hij mij nu echt tussen de regels door dat hij zijn vrouw het afgelopen weekend heeft bedonderd. De moeder van zijn kinderen die nog geen vijf meter van ons vandaan staat. Die nietsvermoedend om zich heen kijkt en hoogstwaarschijnlijk niet eens weet wat haar vent allemaal uitspookt.
Meen je dit nu serieus. Hij is er nog trots op ook. Hij vindt het stoer dat hij een andere vrouw ligt te (laat ik netjes blijven, al valt dit nu even niet mee) duwen.
Een open relatie, waarvan heel veel mensen op de hoogte zijn, maar zij weet het niet.

Met een brede grijns op zijn gezicht kijkt hij mij aan. We staan samen in zijn keuken. Hij viert de verjaardag van zijn jongste zoon. Zijn vrouw houdt zich bezig met de visite en hij doet stoer over andere vrouwen en laat doorschemeren dat hij niet vies is van een wip buiten de deur van hun kleine appartementje.
Met een boze blik kijk ik terug en zeg hem op felle toon dat als hij ooit zoiets flikt waar ik bij ben, ik hem boven op zijn (laat ik netjes blijven, al valt dit nu even niet mee) gezicht sla. Geschrokken kijkt hij terug, deze reactie had hij waarschijnlijk niet verwacht. Hij merkt aan me dat ik het meen en loopt als een verslagen hond met zijn staart tussen zijn benen weg, om met een gemaakte glimlach aan de rest van de visite te vragen of ze nog iets willen drinken.
Veel later blijkt wel dat hij mij ook tussen de lakens wilde. Maar pas nadat we geen “familie” meer waren.

Over de eerste man heb ik al vaker verhalen gehoord. Ik vind het sneu, vooral voor zijn vrouw die denk ik van niets weet.
Van de tweede man had ik op dat moment nog niets gehoord, maar dat komt omdat ik hem en de mensen in zijn omgeving nog niet zo erg lang kende.
Ik kan me echter niet voorstellen dat er daadwerkelijk vrouwen zijn die in zijn gladde nietszeggende praatjes trappen. Totdat ik op een avond mee naar buiten wordt genomen, nee niet door hem, maar door een vrouw. Ze vertelt me dat zij en haar man gaan scheiden en dat ze seks heeft gehad met Mr. “gladde nietszeggende praatjes”.
Vol ongeloof kijk ik haar aan, dat meen je niet! Tja, het gebeurde gewoon toen hij me na een feestje thuis bracht. Het was snel, hij bakte er weinig van en zijn (laat ik netjes blijven, al valt dit nu even niet mee) penis was formaatje duim. Een vrouwelijke duim wel te verstaan.
Dat laatste geloofde ik meteen, compenseren en een grote bek hebben, noemen ze dat toch. Of ben ik nu in de war met grote, snelle auto’s.

Natuurlijk kun je verliefd worden op iemand anders. Dat kan iedereen overkomen. Daar kun je nooit nooit op zeggen. Echter denk ik dat er dan toch al iets mis is in je relatie. Anders sta je hier toch niet voor open?
Uiteraard kun je seks hebben met anderen terwijl je een relatie hebt. Er zijn genoeg stellen die hier afspraken met elkaar over hebben. Zolang je het hier beiden over eens bent en er allebei gelukkig mee bent, hoeft dit geen probleem te zijn.

Ook ik ben geen heilige. Niet dat ik ooit buiten de pot gepiest heb, maar ik heb wel gevoelens gehad voor een getrouwde man en die gevoelens waren wederzijds. Toch hebben wij beiden nooit de intentie gehad om zijn vrouw te verlaten.
Ik nog minder dan hem denk ik.

Als vrijgezel heb ik het vaak meegemaakt dat er getrouwde mannen om mij heen zwierven. Soms las ik ze de les, soms voelde ik me gevleid (sorry).
Deze mannen waren wekelijks zonder echtgenote in het uitgaansleven te vinden. In mijn optiek is dat de kat op het spek binden. Waarom moet je überhaupt iedere zaterdagavond met je maten op stap terwijl je vrouw en kids thuis zitten, vraag ik me af. Heb je het dan niet leuk thuis?

En toch, toch kan ik het me voorstellen dat je gevoelig bent voor de gevoelens van een ander als je thuis elke vorm van affectie mist. Iedereen heeft toch wel eens een arm en een knuffel nodig. Of gewoon een stevige (en weer blijf ik netjes) vrijpartij.
Of als je al vanaf je jeugd met iemand samen bent, kun je je wel eens afvragen hoe “het” met iemand anders is. Ook dat komt mij bekend voor.

Is monogamie dan onnatuurlijk? Onrealistisch?
Voor mij niet. Als ik een relatie heb, ben ik zo trouw als een hond. Dat durf ik vol overtuiging te zeggen. Zodra voor mij het moment komt dat ik verlang naar andere mannen, dan weet ik dat mijn relatie ten dode is opgeschreven. Ik kies er dan voor om mijn relatie te verbreken, omdat ik te eerlijk ben om iemand te bedonderen.
Draai het namelijk eens om, hoe zou jij je voelen als je te horen krijgt dat je partner je al maandenlang bedondert, verliefd is op iemand anders, al jaren in de rondte wipt of zelfs betaalt voor een avondje “liefde”.
Ik zou furieus zijn, schelden en slaan, huilen en mijn ogen uit mijn gezicht janken.
Maar bovenal zou het exit zijn.
Ook dit kun je nooit met zekerheid weten, zullen er nu mensen denken. Echter ik weet het zeker, 100%. Het zou mij slopen en ik zou het iedere keer naar zijn hoofd slingeren. Ik zou alleen maar aan wraak kunnen denken en mezelf en hem kapot maken.

Dat het voor veel mensen moeilijk is om monogaam te zijn, kan ik me best voorstellen. Gebeurt het dan toch, wees dan wel zo stoer om je partner hierover te informeren, zodat hij of zij hier op kan anticiperen.
Of je moet zeker weten dat je partner dit echt niet zou willen weten… Dan wordt het weer een ander verhaal.

Wat is jullie mening over monogamie?

vreemdgaan1

Klootzak! Of toch niet…

Standaard

veranderen

Hij is echt een klootzak.
Hij denkt alleen maar aan zichzelf.
Hij kleineert me.
Hij kijkt niet naar zijn kinderen om.
Hij kan amper koken, altijd dezelfde hap.
Hij is nooit thuis.
Hij zuipt veel.
Hij speelt de baas over me.
Hij is niet de moeite waard om van te houden.

Hij is echt leuk.
Hij houdt rekening met mij.
Hij is lief en begripvol.
Hij is zo’n lieve, toffe papa.
Hij kan super lekker koken.
Hij brengt voldoende tijd met me door.
Hij drinkt minder frequent als ik dat doe.
Hij en ik, een relatie die in balans is.
Hij verdient al mijn liefde.

Gaat dit écht over dezelfde man? Dat kan toch niet. Dat bestaat toch niet. Kan iemand zoveel veranderen. Kan iemand 360 graden omdraaien. Is iemand zijn karakter zo te veranderen?!

Jarenlang heb ik het gedacht, hij verandert wel. Als hij echt zoveel van mij houdt als dat hij zegt, dan verandert hij wel.
Ik had meteen naar de wijze woorden van mijn vader moeten luisteren, iemand kan zich wat aanpassen, maar een karakter verander je niet. Hooguit kan het wat bijgeschaafd worden.
Ik wilde het niet geloven. Of wilde ik juist geloven dat het wel mogelijk is? Ik hoopte het in ieder geval.
Hij probeerde het, maar zei me dat hij niet kon, hoe graag hij ook wilde. Ik geloofde hem niet, vond hem een eikel. Als hij mij zo graag in zijn leven wilde, zou hij echt wel wat meer rekening met mij gaan houden. Mij in mijn waarde laten. Een slappe zak, dacht ik bij mezelf.
Na jaren besefte ik toch eindelijk dat je een karakter niet kunt veranderen. Met dit karakter kon ik niet leven. Het maakte me alleen maar ongelukkig, afscheid nemen was voor mij de enige optie.
Een dure, maar leerzame levensles. Een afscheid waar ik veel te lang mee heb gewacht.

Het karakter wordt bepaald door je genen, maar ook grotendeels door de opvoeding en de gebeurtenissen in je leven. Door negatieve ervaringen kunnen bepaalde karaktereigenschappen ontstaan.
Is dat de verklaring van het k-karakter van sommige mensen die ik ken.
Het zal vast meespelen, maar je kunt natuurlijk niet alles op je “slechte” jeugd steken.

Iemands aard, wezen, inborst, natuur, persoonlijkheid, signatuur, denkwijze, cachet, geaardheid, geest en gemoed kun je niet veranderen. Hoe graag je het ook wilt.
Hoe graag je een ander wilt wijsmaken dat iemand een rotkarakter heeft of had, iemand verandert geen 180 graden en zeker geen 360.
Iemands gedrag kan wel veranderen. Maar vraag je eens af waarom iemands gedrag verandert. Mensen halen soms het goede of slechte bij een ander naar boven. Misschien ben jij wel de reden van iemands gedrag. Goed of slecht.

Is er iemand in je leven van wie je hoopt dat hij of zij verandert. Hou jezelf niet langer voor de gek. Of het nu om een partner gaat of om een vriendschap, accepteer de persoon of neem afscheid als je niet met iemands karakter kunt leven.
Leef in harmonie met elkaar en niet in frustratie en strijd.

En jij, ja jij daar. Kijk eens in de spiegel, misschien moet je je eigen karakter eens proberen bij te schaven. Nee, veranderen kun je het niet. Helaas niet….

veranderen

Tijdbom

Standaard

boos

Tik tak, tik tak, tik tak…
Onheilspellend klinkt het geluid in haar binnenste.
Tik tak, tik tak, tik tak…
Een bom die elk moment kan ontploffen.
Onvoorspelbaar wanneer, maar verwoestend als het zover is.

Voor een ander niet hoorbaar, niet zichtbaar.
Voor haarzelf een belastend en vernietigend projectiel.
Een ongeleid projectiel.

De frustratie is soms merkbaar, ze kan het niet altijd meer verbergen.
De mensen die dicht bij haar staan, voelen een enkele keer haar boosheid.
Woede die haar van binnen langzaam opvreet, opvreet als tergend langzaam verspreidend accuzuur.

Onmacht om situaties waar ze ongevraagd en ongewild mee te maken krijgt.
Mensen die hun macht misbruiken, die denken dat ze onverwoestbaar zijn.
Vrouwen die haar grenzen ver overschrijden. Personen die zij het liefst met woorden wil raken, kleineren en kwetsen. Net zoals deze misselijkmakende mensen dit doen bij haarzelf en bij haar naasten.

In haar gedachten spelen de vreselijkste scheldwoorden een spelletje met elkaar. De ene nog grover dan de ander.
In haar fantasie zegt zij deze mensen de waarheid. Vertelt ze wat ze van hen vindt. Spuugt ze de woorden in hun gezicht. Het liefst gooit ze al haar frustraties eruit. Met grote kracht in het gezicht van haar kwelgeesten. Graag met haar vuist er achteraan. Niet haar angst voor deze personen houdt haar tegen, maar de gevolgen die haar uiting van gevoelens met zich meebrengen.
Haar verstand wint het van haar gevoelens. Nog wel…

boos

Ze probeert zich te verplaatsen in deze personen. Ze probeert zich in te leven in de gevoelens van deze mensen. Ze probeert begrip op te brengen. Het staat echter haaks op waar zij in gelooft, op hoe zij in het leven staat. Het lukt haar niet meer, ze zijn te ver gegaan.

De spanning sluit zich langzaam om haar heen, een steeds strakker wordende band. Een riem die steeds steviger wordt aangehaald iedere keer als deze mensen kwetsend zijn en gebruik maken van hun macht. Egoïstische personen, narcisten. Ze vinden alleen zichzelf belangrijk en gaan daarbij over lijken.
Het gevoel dat ze stikt. Stikt in haar woede die ze niet kan uiten.
Ze gaat soms zo op in haar emoties en haar boosheid en ervaart deze zo intens dat het bijna pijn doet. Het vreselijke gevoel van machteloosheid. Ze kan niet omgaan met dit onrecht. Haar lontje wordt steeds korter.

Ze onderdrukt al deze gevoelens om de lieve vrede te bewaren. Niet voor haarzelf, maar voor anderen. Zeker niet voor zichzelf. Ze weet dat deze boze gevoelens haar moe maken, doodmoe. Dat ze hier niet gelukkiger van wordt.
Ze mag deze frustraties niet tonen, ze raakt er onschuldige mensen mee. Dat wil ze niet.

Ze probeert zo normaal mogelijk te doen, toch kan ze niet voorkomen dat ze af en toe wat kribbig reageert. Want helemaal binnenboord houden kan ze haar emoties niet.
Ze probeert deze mensen zoveel mogelijk te ontwijken. Weg te lopen van ontvlambare situaties.
Haar gevoelsleven is echter niet meer in evenwicht.
Haar frustraties en boosheid leggen beslag op haar lichaam en geest.

Ze is bang dat het moment komt dat ze explodeert.
De vraag is alleen wanneer.
Tik tak, tik tak, tik tak…

Toch beseft ze dat ze haar boosheid moet loslaten. Niet voor anderen, maar voor zichzelf. Ze weet dat ze met deze boosheid zichzelf het meeste beschadigd en dat wil ze niet. Dat zijn deze personen niet waard.
De vraag is echter hoe.
Hoe kun je boosheid omzetten in iets positiefs als je steeds met het negatieve wordt geconfronteerd?

The best revenge is living well.

happy