Dag…

Standaard

verdriet

Zo niet te bevatten.
Zo oneerlijk.
Zo onwerkelijk.

Vanmiddag hebben we afscheid van je genomen. Nog maar 49 jaar jong.
Drie kinderen achterlatend. Kinderen die je alles waren, waarvoor je door het vuur zou gaan.

In mijn to-do-lijstje in mijn agenda staat nog een lunch gepland. Een lunch samen met onze twee moedertjes.
Een paar keer per jaar gingen we met z’n viertjes gezellig eten, met de lunch namen wij meestal de club sandwich. Allebei grote eters en lekkere snoepers. Met ons in de buurt bleven er echt geen bonbons op het schaaltje liggen.
Ook al was je vaak moe, je vond het zo gezellig om er even op uit te gaan.
Met mooi weer genoten we daarna nog van een wijntje op het terras. Eentje moet kunnen, zei je dan.
Samen lachten en mopperden we dan soms om en op onze lieve moedertjes. We vonden ze nieuwsgierig. Al die vragen over wat er zich afspeelden in ons leven. We keken elkaar dan maar eens “meelevend” aan.

Soms begrepen we allebei niets van mannen. We spraken over herkenbare dingen waar we wel eens mee te maken hadden.
Wat was en ben ik blij dat je toch weer het geluk in de liefde had gevonden. Je vertelde het me toen we een avondje met onze moeders uit waren, naar Night of the Proms. Uiteraard vroegen onze moeders waarover we aan het smoezen waren en waarom we zo aan het lachen waren. Wijselijk keken we elkaar aan en zwegen, dit hielden we tussen ons.

In je ogen zag ik vaak de tekenen van moeheid. Toen ik zelf niet goed in mijn vel zat, snapte ik pas echt hoe jij je moest voelen. Wat moet jij je soms gefrustreerd en machteloos hebben gevoeld.

Allebei hebben we veel steun gehad aan onze “Helpende Hand”. De adviezen die we kregen, volgden we braaf op. Een receptje hier en een pilletje daar. Je kastjes puilden uit, zei je. Maar als je je rot voelt, probeer je alles.
Toen we allebei ijzertekort hadden, zei jij me dat ik appelstroop moest eten, appelstroop met kaas. Ik gruwelde al bij de gedachte van deze combinatie. Haha, je moet er wat voor over hebben, stuurde je me terug.
Ook magnesium en vitamine D stond op ons lijstje. Je hoopte zo dat je weer fitter zou worden. Ik hoopte met je mee.

Weet je nog die keer dat we uit eten gingen in een eetcafé ergens in de Hoeksche Waard. Het bleek die avond een mannenavond met mannenbingo te zijn en wij waren de enige aanwezige vrouwen. Uiteraard zorgden jij en ik dat wij met onze gezichten richting publiek zaten. We gniffelden om onze moeders die zich regelmatig omdraaiden, omdat wij weer ergens om zaten te lachen.
Je moest ook nog zo lachen om mijn gevatte reacties op de opmerkingen die we kregen van de aanwezige heren. Dat brutale bewonderde je in mij.

Maar nu…
Onze lunch zal op mijn to-do-lijstje blijven staan. Hadden we nu maar eerder een datum gepland, schiet er door mijn gedachten.
Konden we nog maar lachen om en met onze moedertjes.
Jouw lieve moedertje, wat zal ze je missen.
Ik kan er écht niet bij met mijn verstand.
Waarom moet jou dit nu overkomen?
Het leven is zo oneerlijk.

Dag lieve Nicht, rust zacht…

 

Advertenties

6 gedachtes over “Dag…

  1. Joop

    Mooi geschreven Mariska, dit komt recht uit je hart…wat kan het leven oneerlijk zijn (ik weet er helaas alles van) koester de mooie momenten die je met haar hebt gehad.
    Gecondoleerd en heel veel sterkte.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s