Accepteren moet je leren

Standaard

accepteer

Misschien moet je wel accepteren dat je NOOIT meer “de oude” wordt.
Verbolgen kijk ik haar aan. Dit is niet wat ik wil horen.
Rot op, ik word echt wel weer de vrolijke en energieke, heel de wereld aankunnende, lol makende vrouw die ik een paar jaar geleden was. Maar in plaats van dit allemaal uit te spreken, mompel ik iets onverstaanbaars en kijk glazig voor me uit.

Je bent geen 20 meer hé. Je wordt er ook niet jonger op.
Fel kijk ik haar aan. Opzouten, ik ben toch zeker nog geen oud wijf. Kijk om je heen naar mensen van mijn leeftijd en wat zij allemaal kunnen en doen. Dit laatste zeg ik op beheerste toon, de rest houd ik wijselijk voor me.

Nu, een aantal jaren later ben ik bang dat ik de eerste dame toch gelijk moet geven.
Nog steeds wil ik er niet helemaal aan. Nog steeds baal ik er vreselijk van. Toch moet ik toegeven dat ik inderdaad nooit meer “de oude” geworden ben.
Nog steeds kan ik lol maken en ben ik vrolijk. Echter diep van binnen kan ik soms wel janken, janken om de fitheid en energie die ik mis.

Met vlagen overheerst het een deel van mijn leven. Veel aan je hoofd, kopzorgen en stress en dan ga je. Pats, boem, weg energie. Het sluipt er langzaam in, maar valt als een dak boven op je.
Ik probeer het te verbergen, maar mijn lontje wordt korter, mijn wallen groter en mijn ogen minder sprankelend.
Je ziet er uitgeput uit! Leuk, heel leuk om te horen. Ik dacht toch echt vanmorgen, toen ik in de spiegel keek, dat ik er wal- en rimpelloos uitzag.

Ik wil namelijk ZO graag “het” kunnen.
Nee, heus niet meer alles en niet meer dat snelle leventje van tig jaren geleden. Maar na een dag werken de fut nog hebben om een uurtje te sporten is toch niet te veel gevraagd. Überhaupt nog iets ondernemen na een dag werken, moet toch kunnen.
Van sporten krijg je energie, dat moet je gewoon doen. Tja, soms werkt het inderdaad zo, maar niet altijd. Er zijn wel eens van die dagen dat de kettlebell van 10 kg, aanvoelt als eentje van 20 kg. Mijn beenspieren lijken al verzuurd voordat ik ze amper heb gebruikt. Met moeite sleep ik me nog onder de douche om daarna mijn bed in te duiken. Dit is het sein om op de rem te trappen. Werken en alleen nog ontspannen op de bank liggen.

Jaloers kan ik zijn op mensen die alles kunnen en vanalles ondernemen. Elke dag sporten, concertje hier, feestje daar. Etentje zus en dingetje zo. Niet dat ik dat ook allemaal wil, maar gewoon simpelweg gewoon dat ze hier de puf voor hebben.
Op een doordeweekse dag iets afspreken is bij mij hoge uitzondering, dat gebeurt enkel en alleen als ik de volgende dag uit kan slapen.
Dat slapen, ook zoiets. Onverzadigbaar ben ik soms, tien uren aan één stuk is voor mij echt niet vreemd. Wel zonde van de tijd, want voordat je het weet is de halve dag al om. Toch geef ik me eraan over, ik zal het nodig hebben.

Zo zijn er zoveel mensen die “iets” mankeren. Op het eerste oog zien ze er gezond en gelukkig uit. Je ziet aan de buitenkant niet altijd wat voor strijd ze leveren. Sommige mensen zien alleen de uitjes die op Social Media gedeeld worden en prikken daar niet doorheen.
Mensen oordelen, veroordelen en hebben hun mening klaar.
Stel je niet aan, eet gezond, je bent geen 20 meer, maak je niet druk, laat het los. Het is allemaal zo makkelijk gezegd.
Bloedarmoede, B12 tekort, schildklierproblemen, Stressgevoelig, Crohn, Slaapproblemen, Fybromyalgie, CVS/ME, het lijkt te verbleken bij de “ernstige” ziekten. En ook al zijn de beperkingen niet dodelijk, het is gewoon zwaar klote als je er mee te kampen hebt. Probeer je daarom eens te verplaatsen in een ander. Een beetje compassie kan echt geen kwaad. Het zijn echt niet allemaal aanstellers.

Accepteren moet je leren. En ik weet dat het ook weer wel beter zal gaan.
Accepteren dat ik met “minder” moet doen, heb ik al een tijd geleden gedaan en daar ook mijn levensstijl op aangepast.
Maar accepteren dat ik geen balans heb tussen werk en privé, dat weiger ik!
Ook al kost juist die oneerlijke en onnodige strijd me al bijna een jaar de meeste energie…

accepteer

Advertenties

2 gedachtes over “Accepteren moet je leren

  1. Zo herkenbaar. Ook ik kon die mensen die zeiden dat ik nooit meer de oude zou worden wel…. Maar goed. Inmiddels weet ik dat ook. Wat ik ook weet is dat er een leven voor mijn 2 burn-out en zware depressie was en een leven na. Niet alles daaraan is negatief. Ik lijk ook wakker geschud. Ben dichtbij de rand van het leven geweest en sta daar nog steeds wel eens. Ik ben er wel van overtuigd dat het je levenservaring geeft die je met je meedraagt en die je dankbaarder maakt voor alles wat je wel hebt. In de toekomst. Nu zit je nog mooi in de shit. Je bent niet alleen.

    Like

    • Je krijgt idd wel een andere kijk op dingen. Wat belangrijk is en wat niet. Afscheid nemen van mensen die energie kosten en meer voor jezelf kiezen. Depressief ben ik gelukkig niet, maar het missen van energie is soms erg frustrerend

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s