Accepteren moet je leren

Standaard

accepteer

Misschien moet je wel accepteren dat je NOOIT meer “de oude” wordt.
Verbolgen kijk ik haar aan. Dit is niet wat ik wil horen.
Rot op, ik word echt wel weer de vrolijke en energieke, heel de wereld aankunnende, lol makende vrouw die ik een paar jaar geleden was. Maar in plaats van dit allemaal uit te spreken, mompel ik iets onverstaanbaars en kijk glazig voor me uit.

Je bent geen 20 meer hé. Je wordt er ook niet jonger op.
Fel kijk ik haar aan. Opzouten, ik ben toch zeker nog geen oud wijf. Kijk om je heen naar mensen van mijn leeftijd en wat zij allemaal kunnen en doen. Dit laatste zeg ik op beheerste toon, de rest houd ik wijselijk voor me.

Nu, een aantal jaren later ben ik bang dat ik de eerste dame toch gelijk moet geven.
Nog steeds wil ik er niet helemaal aan. Nog steeds baal ik er vreselijk van. Toch moet ik toegeven dat ik inderdaad nooit meer “de oude” geworden ben.
Nog steeds kan ik lol maken en ben ik vrolijk. Echter diep van binnen kan ik soms wel janken, janken om de fitheid en energie die ik mis.

Met vlagen overheerst het een deel van mijn leven. Veel aan je hoofd, kopzorgen en stress en dan ga je. Pats, boem, weg energie. Het sluipt er langzaam in, maar valt als een dak boven op je.
Ik probeer het te verbergen, maar mijn lontje wordt korter, mijn wallen groter en mijn ogen minder sprankelend.
Je ziet er uitgeput uit! Leuk, heel leuk om te horen. Ik dacht toch echt vanmorgen, toen ik in de spiegel keek, dat ik er wal- en rimpelloos uitzag.

Ik wil namelijk ZO graag “het” kunnen.
Nee, heus niet meer alles en niet meer dat snelle leventje van tig jaren geleden. Maar na een dag werken de fut nog hebben om een uurtje te sporten is toch niet te veel gevraagd. Überhaupt nog iets ondernemen na een dag werken, moet toch kunnen.
Van sporten krijg je energie, dat moet je gewoon doen. Tja, soms werkt het inderdaad zo, maar niet altijd. Er zijn wel eens van die dagen dat de kettlebell van 10 kg, aanvoelt als eentje van 20 kg. Mijn beenspieren lijken al verzuurd voordat ik ze amper heb gebruikt. Met moeite sleep ik me nog onder de douche om daarna mijn bed in te duiken. Dit is het sein om op de rem te trappen. Werken en alleen nog ontspannen op de bank liggen.

Jaloers kan ik zijn op mensen die alles kunnen en vanalles ondernemen. Elke dag sporten, concertje hier, feestje daar. Etentje zus en dingetje zo. Niet dat ik dat ook allemaal wil, maar gewoon simpelweg gewoon dat ze hier de puf voor hebben.
Op een doordeweekse dag iets afspreken is bij mij hoge uitzondering, dat gebeurt enkel en alleen als ik de volgende dag uit kan slapen.
Dat slapen, ook zoiets. Onverzadigbaar ben ik soms, tien uren aan één stuk is voor mij echt niet vreemd. Wel zonde van de tijd, want voordat je het weet is de halve dag al om. Toch geef ik me eraan over, ik zal het nodig hebben.

Zo zijn er zoveel mensen die “iets” mankeren. Op het eerste oog zien ze er gezond en gelukkig uit. Je ziet aan de buitenkant niet altijd wat voor strijd ze leveren. Sommige mensen zien alleen de uitjes die op Social Media gedeeld worden en prikken daar niet doorheen.
Mensen oordelen, veroordelen en hebben hun mening klaar.
Stel je niet aan, eet gezond, je bent geen 20 meer, maak je niet druk, laat het los. Het is allemaal zo makkelijk gezegd.
Bloedarmoede, B12 tekort, schildklierproblemen, Stressgevoelig, Crohn, Slaapproblemen, Fybromyalgie, CVS/ME, het lijkt te verbleken bij de “ernstige” ziekten. En ook al zijn de beperkingen niet dodelijk, het is gewoon zwaar klote als je er mee te kampen hebt. Probeer je daarom eens te verplaatsen in een ander. Een beetje compassie kan echt geen kwaad. Het zijn echt niet allemaal aanstellers.

Accepteren moet je leren. En ik weet dat het ook weer wel beter zal gaan.
Accepteren dat ik met “minder” moet doen, heb ik al een tijd geleden gedaan en daar ook mijn levensstijl op aangepast.
Maar accepteren dat ik geen balans heb tussen werk en privé, dat weiger ik!
Ook al kost juist die oneerlijke en onnodige strijd me al bijna een jaar de meeste energie…

accepteer

Advertenties

Onzeker JIJ?!

Standaard

onzeker1

Jee (ik hou het netjes, dus zal het niet letterlijk vertalen) dit meen je niet! Ga je met haar! Tssss.
15 jaar was ik, zittend op een bankje naast mijn bijna vijf jaar oudere, kersverse vriendje. Zwijgend keek ik voor me uit en deed net alsof ik deze grove belediging niet hoorde. Ook mijn nieuwe liefde negeerde de woorden. Maar ik, ik kon wel door de grond zakken, het was alsof iemand een mes in mijn hart stak.
Nu ben ik misschien niet moeders mooiste, maar om zoiets kwetsend te zeggen dat is nergens voor nodig. Dat noem ik toch echt klootzakkengedrag.
Vanaf dat moment vond ik deze, toen nog jongeman, een grote hufter. Ook toen hij mij jaren later altijd enthousiast begroette en soms zelfs naar me loerde, kon ik niet meer aardig tegen hem doen.
Nog steeds heb ik spijt dat ik, op dat voor mij zeer kwetsende moment, zweeg.
Hij weet hoogstwaarschijnlijk niets meer van deze paar gemene woorden, maar bij mij staan ze in mijn geheugen gegrift.

Je benen zijn veel te gespierd, je kont is te gespierd, je bent net een vent. Je tieten zijn te groot. Je buik is dik, je buik is dik, je buik is dik.
Jarenlang heb ik dit gehoord. En ook al zijn mijn benen behoorlijk gespierd en ben ik geen Doutzen Kroes, dit is niet leuk om te horen. Ik ging ook steeds meer geloven dat ik “lelijk” was.
En hij, hij besefte niet eens hoe zeer hij mij kwetste met deze woorden. Mijn kleding kon me niet groot en wijd genoeg zijn. Rokjes en jurkjes kwam je echt niet tegen in mijn kast. Nee, oversized sweaters en blouses moesten mijn “dikke” lichaam verbergen.
Toen we na jaren afscheid van elkaar namen en ik van de stress nog maar 52 kilo woog, schrok hij zich rot toen hij me weer zag.
Nooit vergeet ik de legendarische woorden, je ziet er niet uit, je valt bijna van de graad. Verbaasd keek ik hem aan en herinnerde hem aan zijn woorden, het is ook nooit goed bij jou, je vond me altijd te dik en nu ben ik weer te mager.
Nog verbaasder keek hij terug, maar dat was toch een geintje Maris. Dat meende ik niet. Natuurlijk weet ik ook wel dat hij het niet altijd zo rot meende en heb het hem daarom ook nooit echt kwalijk genomen.
Vooral niet toen zijn eerste date na mij een dame was met een behoorlijk grote kont en een gezamenlijke vriendin bijna van verbazing achterover viel, maar Maris hij vond jou altijd dik en nu dit, je kunt er een vrachtwagen op keren. Achteloos haalde ik mijn schouders op. Zijn nieuwe date keek onzeker naar mij, arme meid.

Toen ik weer ging stappen als kersverse vrijgezel voelde ik me vreselijk onzeker. Ik vergeet nooit meer één van de eerste avonden, een jongen stond constant naar me te kijken. Vreselijk vond ik het, ik kon me namelijk maar één ding bedenken, hij vindt me zo vreselijk lelijk dat hij steeds naar me staat te loeren.
Een tijd later kwam ik erachter dat ik misschien toch niet zo lelijk was als ik altijd dacht. Ik had sjans en aandacht, niet te zuinig. En ik, ik sloeg door. Ik kon hier helemaal niet mee omgaan, was het niet gewend.
Met gepaste schaamte denk ik terug aan die tijd. Niet dat ik me als een slet gedroeg of iets dergelijks, maar mijn kleding…. kort, bloot en sexy.
Die veel te gespierde magere benen, geweldig vond iedereen ze. Killerlegs, dansbenen, gewoon heerlijk. Die “te grote” borsten propte ik in topjes, soms zelfs zonder bh. Het kon me allemaal niets schelen. Complimenten kreeg ik van mannen, maar van net zoveel vrouwen. Die van de vrouwen kon ik echt waarderen, die waren gemeend.
Als ik soms mijn twijfels uitsprak tegen mijn vriendinnen, wuifden die dat meteen weg. Maris, je kunt het hebben! Je ziet er goed uit.
Toch bleef ik altijd wat onzeker, alleen probeerde ik dat nu op een andere manier te verbloemen.

Een tijd later, een stuk rustiger, een stuk minder bloot gekleed en verliefd. Gelukkig was de liefde wederzijds. Hij vond me geweldig en maakte me complimentjes bij de vleet. Ik was zo lief, leuk, spannend, sexy, aantrekkelijk. Kortom de vrouw van zijn dromen, de liefde van zijn leven.
Hij had dan ook geen oog voor andere vrouwen. Nee erger, hij verdraaide zijn nek bij iedere vrouw die er maar een beetje leuk uitzag. Hij sjanste er op los en zag mij soms amper staan. Maar Maris daar hoef je niet onzeker van te worden, echt niet. Je bent dan eigenlijk wel te oud voor me (terwijl hij toch echt ouder is), maar ik vind je geweldig.
Ook van zijn avondjes uit naar vrouwenstudentenhuizen vol met aantrekkelijke 18 jarige meiden, hoefde ik als 35 jarige vrouw niet onzeker te worden. Ben je mal, ik ga daar alleen naartoe voor de gezelligheid en een praatje.
Samen op vakantie, samen op een terras, samen winkelen, naar een festival, altijd was er meer aandacht voor andere vrouwen dan voor mij. Ach joh stel je niet aan, ik hou toch van jou.
Met de week werd ik onzekerder en kwam dat broze meisje weer langzaam, maar zeker terug.

Nu ben ik niet alleen onzeker geworden door deze mensen in mijn leven, maar zulke dingen zijn wel voor een groot deel bepalend of iemand sterk in zijn schoenen staat of niet.
Net als iemands persoonlijkheid ook bepalend is voor de mate van onzekerheid heeft deze ook veel invloed op iemands zelfbeeld.
De ene persoon legt de lat nu eenmaal wat hoger voor zichzelf dan dat een ander dat doet.
Als kind lag ik al nachten wakker als ik een spreekbeurt moest houden. Voor elk proefwerk en examen was en ben ik erg zenuwachtig. Voor grote groepen staan en spreken, no way. Zulke dingen zijn aan mij echt niet besteed.
Ja, daar kijken jullie van op he.
Maris, waarom ben jij onzeker? Maris, doe eens niet zo onzeker! Regelmatig krijg ik het nog te horen.

Daarom lieve mensen, wees niet te hard voor jezelf, maar ook niet voor een ander.
Dat “geintje” wat jij zo vaak maakt en waar die ene persoon dan schaapachtig om lacht, kan stiekem weleens een dolk in iemands hart zijn.

Die zelfverzekerde bitch waar jij mee samenwerkt, kan stiekem wel eens een bang hertje zijn. Die arrogante houding van haar, kan haar harnas zijn waarmee zij zichzelf beschermt. Ja echt, het zou zomaar kunnen…

There’s no way to be perfect, but a million ways to be good!

onzeker1

 

Monogamie

Standaard

Het is niet mijn bedoeling om mensen met mijn blog te kwetsen, vreemdgaan is en blijft een gevoelig onderwerp.

vreemdgaan1

Lachend kijkt hij mij aan. Verbaasd kijk ik terug. Hoor ik dit nu goed?! Vertelt hij mij nu echt tussen de regels door dat hij zijn vrouw het afgelopen weekend heeft bedonderd. De moeder van zijn kinderen die nog geen vijf meter van ons vandaan staat. Die nietsvermoedend om zich heen kijkt en hoogstwaarschijnlijk niet eens weet wat haar vent allemaal uitspookt.
Meen je dit nu serieus. Hij is er nog trots op ook. Hij vindt het stoer dat hij een andere vrouw ligt te (laat ik netjes blijven, al valt dit nu even niet mee) duwen.
Een open relatie, waarvan heel veel mensen op de hoogte zijn, maar zij weet het niet.

Met een brede grijns op zijn gezicht kijkt hij mij aan. We staan samen in zijn keuken. Hij viert de verjaardag van zijn jongste zoon. Zijn vrouw houdt zich bezig met de visite en hij doet stoer over andere vrouwen en laat doorschemeren dat hij niet vies is van een wip buiten de deur van hun kleine appartementje.
Met een boze blik kijk ik terug en zeg hem op felle toon dat als hij ooit zoiets flikt waar ik bij ben, ik hem boven op zijn (laat ik netjes blijven, al valt dit nu even niet mee) gezicht sla. Geschrokken kijkt hij terug, deze reactie had hij waarschijnlijk niet verwacht. Hij merkt aan me dat ik het meen en loopt als een verslagen hond met zijn staart tussen zijn benen weg, om met een gemaakte glimlach aan de rest van de visite te vragen of ze nog iets willen drinken.
Veel later blijkt wel dat hij mij ook tussen de lakens wilde. Maar pas nadat we geen “familie” meer waren.

Over de eerste man heb ik al vaker verhalen gehoord. Ik vind het sneu, vooral voor zijn vrouw die denk ik van niets weet.
Van de tweede man had ik op dat moment nog niets gehoord, maar dat komt omdat ik hem en de mensen in zijn omgeving nog niet zo erg lang kende.
Ik kan me echter niet voorstellen dat er daadwerkelijk vrouwen zijn die in zijn gladde nietszeggende praatjes trappen. Totdat ik op een avond mee naar buiten wordt genomen, nee niet door hem, maar door een vrouw. Ze vertelt me dat zij en haar man gaan scheiden en dat ze seks heeft gehad met Mr. “gladde nietszeggende praatjes”.
Vol ongeloof kijk ik haar aan, dat meen je niet! Tja, het gebeurde gewoon toen hij me na een feestje thuis bracht. Het was snel, hij bakte er weinig van en zijn (laat ik netjes blijven, al valt dit nu even niet mee) penis was formaatje duim. Een vrouwelijke duim wel te verstaan.
Dat laatste geloofde ik meteen, compenseren en een grote bek hebben, noemen ze dat toch. Of ben ik nu in de war met grote, snelle auto’s.

Natuurlijk kun je verliefd worden op iemand anders. Dat kan iedereen overkomen. Daar kun je nooit nooit op zeggen. Echter denk ik dat er dan toch al iets mis is in je relatie. Anders sta je hier toch niet voor open?
Uiteraard kun je seks hebben met anderen terwijl je een relatie hebt. Er zijn genoeg stellen die hier afspraken met elkaar over hebben. Zolang je het hier beiden over eens bent en er allebei gelukkig mee bent, hoeft dit geen probleem te zijn.

Ook ik ben geen heilige. Niet dat ik ooit buiten de pot gepiest heb, maar ik heb wel gevoelens gehad voor een getrouwde man en die gevoelens waren wederzijds. Toch hebben wij beiden nooit de intentie gehad om zijn vrouw te verlaten.
Ik nog minder dan hem denk ik.

Als vrijgezel heb ik het vaak meegemaakt dat er getrouwde mannen om mij heen zwierven. Soms las ik ze de les, soms voelde ik me gevleid (sorry).
Deze mannen waren wekelijks zonder echtgenote in het uitgaansleven te vinden. In mijn optiek is dat de kat op het spek binden. Waarom moet je überhaupt iedere zaterdagavond met je maten op stap terwijl je vrouw en kids thuis zitten, vraag ik me af. Heb je het dan niet leuk thuis?

En toch, toch kan ik het me voorstellen dat je gevoelig bent voor de gevoelens van een ander als je thuis elke vorm van affectie mist. Iedereen heeft toch wel eens een arm en een knuffel nodig. Of gewoon een stevige (en weer blijf ik netjes) vrijpartij.
Of als je al vanaf je jeugd met iemand samen bent, kun je je wel eens afvragen hoe “het” met iemand anders is. Ook dat komt mij bekend voor.

Is monogamie dan onnatuurlijk? Onrealistisch?
Voor mij niet. Als ik een relatie heb, ben ik zo trouw als een hond. Dat durf ik vol overtuiging te zeggen. Zodra voor mij het moment komt dat ik verlang naar andere mannen, dan weet ik dat mijn relatie ten dode is opgeschreven. Ik kies er dan voor om mijn relatie te verbreken, omdat ik te eerlijk ben om iemand te bedonderen.
Draai het namelijk eens om, hoe zou jij je voelen als je te horen krijgt dat je partner je al maandenlang bedondert, verliefd is op iemand anders, al jaren in de rondte wipt of zelfs betaalt voor een avondje “liefde”.
Ik zou furieus zijn, schelden en slaan, huilen en mijn ogen uit mijn gezicht janken.
Maar bovenal zou het exit zijn.
Ook dit kun je nooit met zekerheid weten, zullen er nu mensen denken. Echter ik weet het zeker, 100%. Het zou mij slopen en ik zou het iedere keer naar zijn hoofd slingeren. Ik zou alleen maar aan wraak kunnen denken en mezelf en hem kapot maken.

Dat het voor veel mensen moeilijk is om monogaam te zijn, kan ik me best voorstellen. Gebeurt het dan toch, wees dan wel zo stoer om je partner hierover te informeren, zodat hij of zij hier op kan anticiperen.
Of je moet zeker weten dat je partner dit echt niet zou willen weten… Dan wordt het weer een ander verhaal.

Wat is jullie mening over monogamie?

vreemdgaan1