Klootzak! Of toch niet…

Standaard

veranderen

Hij is echt een klootzak.
Hij denkt alleen maar aan zichzelf.
Hij kleineert me.
Hij kijkt niet naar zijn kinderen om.
Hij kan amper koken, altijd dezelfde hap.
Hij is nooit thuis.
Hij zuipt veel.
Hij speelt de baas over me.
Hij is niet de moeite waard om van te houden.

Hij is echt leuk.
Hij houdt rekening met mij.
Hij is lief en begripvol.
Hij is zo’n lieve, toffe papa.
Hij kan super lekker koken.
Hij brengt voldoende tijd met me door.
Hij drinkt minder frequent als ik dat doe.
Hij en ik, een relatie die in balans is.
Hij verdient al mijn liefde.

Gaat dit écht over dezelfde man? Dat kan toch niet. Dat bestaat toch niet. Kan iemand zoveel veranderen. Kan iemand 360 graden omdraaien. Is iemand zijn karakter zo te veranderen?!

Jarenlang heb ik het gedacht, hij verandert wel. Als hij echt zoveel van mij houdt als dat hij zegt, dan verandert hij wel.
Ik had meteen naar de wijze woorden van mijn vader moeten luisteren, iemand kan zich wat aanpassen, maar een karakter verander je niet. Hooguit kan het wat bijgeschaafd worden.
Ik wilde het niet geloven. Of wilde ik juist geloven dat het wel mogelijk is? Ik hoopte het in ieder geval.
Hij probeerde het, maar zei me dat hij niet kon, hoe graag hij ook wilde. Ik geloofde hem niet, vond hem een eikel. Als hij mij zo graag in zijn leven wilde, zou hij echt wel wat meer rekening met mij gaan houden. Mij in mijn waarde laten. Een slappe zak, dacht ik bij mezelf.
Na jaren besefte ik toch eindelijk dat je een karakter niet kunt veranderen. Met dit karakter kon ik niet leven. Het maakte me alleen maar ongelukkig, afscheid nemen was voor mij de enige optie.
Een dure, maar leerzame levensles. Een afscheid waar ik veel te lang mee heb gewacht.

Het karakter wordt bepaald door je genen, maar ook grotendeels door de opvoeding en de gebeurtenissen in je leven. Door negatieve ervaringen kunnen bepaalde karaktereigenschappen ontstaan.
Is dat de verklaring van het k-karakter van sommige mensen die ik ken.
Het zal vast meespelen, maar je kunt natuurlijk niet alles op je “slechte” jeugd steken.

Iemands aard, wezen, inborst, natuur, persoonlijkheid, signatuur, denkwijze, cachet, geaardheid, geest en gemoed kun je niet veranderen. Hoe graag je het ook wilt.
Hoe graag je een ander wilt wijsmaken dat iemand een rotkarakter heeft of had, iemand verandert geen 180 graden en zeker geen 360.
Iemands gedrag kan wel veranderen. Maar vraag je eens af waarom iemands gedrag verandert. Mensen halen soms het goede of slechte bij een ander naar boven. Misschien ben jij wel de reden van iemands gedrag. Goed of slecht.

Is er iemand in je leven van wie je hoopt dat hij of zij verandert. Hou jezelf niet langer voor de gek. Of het nu om een partner gaat of om een vriendschap, accepteer de persoon of neem afscheid als je niet met iemands karakter kunt leven.
Leef in harmonie met elkaar en niet in frustratie en strijd.

En jij, ja jij daar. Kijk eens in de spiegel, misschien moet je je eigen karakter eens proberen bij te schaven. Nee, veranderen kun je het niet. Helaas niet….

veranderen

Advertenties

Tijdbom

Standaard

boos

Tik tak, tik tak, tik tak…
Onheilspellend klinkt het geluid in haar binnenste.
Tik tak, tik tak, tik tak…
Een bom die elk moment kan ontploffen.
Onvoorspelbaar wanneer, maar verwoestend als het zover is.

Voor een ander niet hoorbaar, niet zichtbaar.
Voor haarzelf een belastend en vernietigend projectiel.
Een ongeleid projectiel.

De frustratie is soms merkbaar, ze kan het niet altijd meer verbergen.
De mensen die dicht bij haar staan, voelen een enkele keer haar boosheid.
Woede die haar van binnen langzaam opvreet, opvreet als tergend langzaam verspreidend accuzuur.

Onmacht om situaties waar ze ongevraagd en ongewild mee te maken krijgt.
Mensen die hun macht misbruiken, die denken dat ze onverwoestbaar zijn.
Vrouwen die haar grenzen ver overschrijden. Personen die zij het liefst met woorden wil raken, kleineren en kwetsen. Net zoals deze misselijkmakende mensen dit doen bij haarzelf en bij haar naasten.

In haar gedachten spelen de vreselijkste scheldwoorden een spelletje met elkaar. De ene nog grover dan de ander.
In haar fantasie zegt zij deze mensen de waarheid. Vertelt ze wat ze van hen vindt. Spuugt ze de woorden in hun gezicht. Het liefst gooit ze al haar frustraties eruit. Met grote kracht in het gezicht van haar kwelgeesten. Graag met haar vuist er achteraan. Niet haar angst voor deze personen houdt haar tegen, maar de gevolgen die haar uiting van gevoelens met zich meebrengen.
Haar verstand wint het van haar gevoelens. Nog wel…

boos

Ze probeert zich te verplaatsen in deze personen. Ze probeert zich in te leven in de gevoelens van deze mensen. Ze probeert begrip op te brengen. Het staat echter haaks op waar zij in gelooft, op hoe zij in het leven staat. Het lukt haar niet meer, ze zijn te ver gegaan.

De spanning sluit zich langzaam om haar heen, een steeds strakker wordende band. Een riem die steeds steviger wordt aangehaald iedere keer als deze mensen kwetsend zijn en gebruik maken van hun macht. Egoïstische personen, narcisten. Ze vinden alleen zichzelf belangrijk en gaan daarbij over lijken.
Het gevoel dat ze stikt. Stikt in haar woede die ze niet kan uiten.
Ze gaat soms zo op in haar emoties en haar boosheid en ervaart deze zo intens dat het bijna pijn doet. Het vreselijke gevoel van machteloosheid. Ze kan niet omgaan met dit onrecht. Haar lontje wordt steeds korter.

Ze onderdrukt al deze gevoelens om de lieve vrede te bewaren. Niet voor haarzelf, maar voor anderen. Zeker niet voor zichzelf. Ze weet dat deze boze gevoelens haar moe maken, doodmoe. Dat ze hier niet gelukkiger van wordt.
Ze mag deze frustraties niet tonen, ze raakt er onschuldige mensen mee. Dat wil ze niet.

Ze probeert zo normaal mogelijk te doen, toch kan ze niet voorkomen dat ze af en toe wat kribbig reageert. Want helemaal binnenboord houden kan ze haar emoties niet.
Ze probeert deze mensen zoveel mogelijk te ontwijken. Weg te lopen van ontvlambare situaties.
Haar gevoelsleven is echter niet meer in evenwicht.
Haar frustraties en boosheid leggen beslag op haar lichaam en geest.

Ze is bang dat het moment komt dat ze explodeert.
De vraag is alleen wanneer.
Tik tak, tik tak, tik tak…

Toch beseft ze dat ze haar boosheid moet loslaten. Niet voor anderen, maar voor zichzelf. Ze weet dat ze met deze boosheid zichzelf het meeste beschadigd en dat wil ze niet. Dat zijn deze personen niet waard.
De vraag is echter hoe.
Hoe kun je boosheid omzetten in iets positiefs als je steeds met het negatieve wordt geconfronteerd?

The best revenge is living well.

happy

Wil jij het niet?

Standaard

Er zijn mensen die het me recht op de vrouw af vragen, zonder een spoortje van enige schaamte.
Anderen stellen me aarzelend de vraag.
Een enkeling zie ik het denken, maar houdt wel wijselijk zijn of haar mond.
Het kan natuurlijk heel kwetsend zijn, deze bewuste vraag. En je kunt hem echt niet zomaar aan iedereen stellen.

Nu heb ik er geen problemen mee, omdat het voor mij geen issue is. Ik ben niet ongelukkig met mijn situatie en dat scheelt heel veel. Nee, dat scheelt alles.

Ik draai er ook niet omheen. Mijn antwoord is altijd hetzelfde.
Nee, ik heb nooit sterk de wens gehad.
Nee, ik ben er niet verdrietig van en tja je weet nooit als het anders gelopen was in het leven wat er dan was gebeurd. Maar dat is het niet en ik ben er niet minder gelukkig door.

Er zijn mensen die het niet begrijpen, omdat zij gewoonweg niet begrijpen dat iemand hier vrijblijvend voor kiest.
Er zijn mensen die het wel snappen, maar niet begrijpen. Volgens hen zou ik het namelijk fantastisch doen.
Een kleine groep begrijpt me wel, ze willen zelf niet of hebben er zelfs een hekel aan.

Waar heb je het over, hoor ik jullie denken.
Kinderen, het gaat over kinderen. Kinderen van mezelf, in mijn eigen buik gegroeid en zelf uitgeperst. Vooral bij dat laatste heb ik altijd al gemengde gevoelens gehad. Ik met mijn hoge pijngrens, moet er toch echt niet aan denken om zo’n rond groot hoofd uit mijn vagina te laten ploppen. Het lijkt mij echt vreselijk veel pijn doen. Uitscheuren, hechten en de eerste keer plassen pfff.

Nu is dat natuurlijk niet dé reden dat ik nooit echt heel sterk de wens heb gehad om een kindje van mezelf te krijgen. Ik denk dat ik ook nooit de “ware” ontmoet heb waarmee ik het überhaupt zou hebben aangedurfd toen ik de leeftijd er nog voor had.
En op een gegeven moment heb je een leeftijd waarop je het niet meer moet willen, ook al is die mooie liefde inmiddels wel in je leven.

Toch ben ik ook altijd “bang” geweest voor een aantal dingen die met het moederschap te maken kunnen hebben.
Ik kan me namelijk heel goed voorstellen dat ik een overbezorgde moeder zou zijn. Dat wil je een kind toch niet aandoen en ook jezelf trouwens niet.

Of stel je voor dat ik precies degene zou zijn die in een zware postnatale depressie raakt en daar nooit meer uitkomt met alle gevolgen vandien. Verandert in een zure verbitterde vrouw, een man die om die reden bij je weggaat en een kind voor wie je eigenlijk niet in je eentje kunt zorgen. Een hele moeilijke situatie en laat ik nu allergisch zijn voor moeilijke situaties.

Ook moet je een sterke relatie hebben als je voor kinderen kiest, tenminste dat is mijn mening. Je relatie verandert er toch behoorlijk door. Ik zou echt niet zo’n joggingbroek moeder willen zijn die alleen nog oog heeft voor haar kinderen en haar partner en zichzelf totaal vergeet. Niet omdat je dat allemaal wilt, maar omdat je het te druk hebt met zorgen voor je kids, je baan en je huishouden. Je hebt gewoon geen tijd meer voor jezelf en laat me-time nu net heilig zijn bij mij. Respect heb ik voor de moeders die minimaal vier dagen werken, hun huishouden draaiende houden en ook nog tijd vrij maken voor quality time met manlief en daarbij gewoon leuke gezellige, vrolijke dames zijn. Nee niet alle mama’s lopen in joggingbroek met hun haar op een staart en zonder spoortje make up, ik weet het.

Nog een ding en voor mij niet geheel onbelangrijk, je leuke seksleven van voor je bevalling kan zomaar veranderen in een verplicht nummertje. Het doet pijn (na die hechtingen is het nooit meer zo geworden als voor de bevalling) en je bent te moe. Blijf van me af, ik wil slapen. Met de billen tegen elkaar in bed, jij met een schuldgevoel omdat je weer geen puf hebt en hij zwaar teleurgesteld omdat hij weer afgewezen wordt. Ik ken dames die dit lezen en denken, whatever. Dat kan en dat mag, niet iedereen is hetzelfde. Al hoop ik wel dat je partner ook zo begripvol is en het niet buiten de deur gaat zoeken.

Volgens mij zou ik het ook niet aankunnen om hele nachten wakker te worden van een huilbaby of om nooit meer te kunnen uitslapen. Ik heb daar gewoonweg niet de energie voor. Hoe vervelend ik dat zelf ook vind, je hebt er toch mee te maken. Helaas…

Ben ik nu niet normaal? Raar? Egoïstisch?
Geen idee, maar zo voel ik het nu eenmaal en ik durf er voor uit te komen.
Weg met dat taboe!

Ook al begrijp ik wel dat het moederschap iets heel fijns kan zijn en er niets mooiers is dan je eigen vlees en bloed te zien opgroeien. Ik ben niet treurig om het “gemis”. Niemand hoeft medelijden met me te hebben.
Ik weet dat het raar klinkt uit de mond van iemand die dol is op kinderen. Maar dat staat er helemaal los van. Voor de kinderen die nu in mijn leven zijn, zou ik mijn eigen leven geven. Ik doe alles voor ze wat in mijn macht ligt en hou heel veel van ze. Dat heeft niets te maken met het biologische moederschap. Mijn nichtjes, neefjes en bonusmeisjes staan me na aan het hart. Blij ben ik dat ik deel mag uitmaken van hun leven.

Het mamagevoel heb ik simpelweg nooit sterk gehad. Geen rammelende eierstokken of een tikkende biologische klok. Het komt mij niet bekend voor.

Een medestiefmoeder en ook zonder biologische kinderen zei eens tegen me, voor jou is het makkelijk om een relatie te hebben met een man die al kinderen uit een eerdere relatie heeft, want jij houdt van kinderen. Voor mij is het moeilijk, ik hou niet van kinderen en had liever gehad dat hij een hond heeft.
En dat is in mijn ogen pas verdrietig. Sneu voor haar, voor hem en vooral voor de kinderen. Maar het is wel haar gevoel en daar heeft ze recht op of we dat nu snappen of niet.

Alles heeft een reden, ook al begrijpen we die reden niet altijd…

kinderloos

Jaloers monster

Standaard

jaloers in relatie

Hand in hand lopen ze richting hun vliegtuig, op weg naar een warm land voor de eerste vakantie samen. Ze kennen elkaar nu bijna een half jaar en deze vakantie zal blijken of hun relatie solide genoeg is om samen een mooie toekomst op te bouwen.

Hij een rustige serieuze man en zij een stukje jonger en een stukje minder serieus.
Na twee jaar alleen te zijn geweest, jaren die bestonden uit werken en feesten, is zij toe aan een stabiele, serieuze relatie.
Toch kriebelt het af en toe nog bij haar. Ze is haar wilde haren nog niet helemaal verloren en gaat af en toe nog graag met haar vriendinnen een avondje op stap, dansen en lol maken. Andere mannen komen hierbij niet aan de orde. Natuurlijk niet, ze is hondstrouw in een relatie.
Helaas kan hij het niet waarderen als ze alleen met haar vriendinnen op stap gaat. Hij is bang dat hij haar kwijt raakt en heeft haar nu al zover dat ze het onderwerp stappen met vriendinnen niet meer durft aan te snijden. De paar keer dat ze hem vertelde dat ze een keer wil gaan dansen, zweeg hij haar de hele avond dood. Geen woord kwam er meer over zijn lippen. Stilletjes zat ze met gemengde gevoelens naast hem op de bank, gevoelens van frustratie en gevoelens van schuld.
Ze heeft zich maar bij de situatie neergelegd, ook al voelt ze zich hier niet prettig bij.

Als ze in het vliegtuig zitten, komt er een aantrekkelijke blonde steward aangelopen. Hij kijkt haar lachend aan en geeft haar een vette knipoog. Verschrikt kijkt ze naar haar vriend, ojee als hij het maar niet heeft gezien. Ook al is zij totaal onschuldig, ze weet dat hij boos wordt alleen al om het feit dat er een andere man naar haar knipoogt.
Pfffff,  ze slaakt een zucht van opluchting, gelukkig hij heeft het niet gezien.

In Spanje schijnt de zon en brengen ze de meeste dagen door op het strand.
Als ze op een mooie zonnige morgen naar het strand lopen, komt hij erachter dat hij iets is vergeten. Hij wandelt op zijn gemak terug naar het appartement, terwijl zij een stukje verder op hem wacht.
In de verte komt er een knappe Spaanse adonis aangelopen. Ojee, als hij nu maar doorloopt, denkt ze angstig. Helaas denkt de Spanjaard hier anders over en begint tegen haar te praten. Op korte toon geeft ze hem antwoord en hoopt dat hij snel doorloopt. Hij begrijpt de hint, kijkt haar even doordringend aan en vervolgt dan zijn weg. Een meter verder stopt hij, draait zich om en loopt terug.
Nee, nee, nee, denkt zij bevreesd, loop door, loop gewoon door en laat mij met rust. Het is echter al te laat. Als de Spanjaard weer bij haar staat, ziet ze haar vriend in de verte aankomen. Zijn gezicht staat op onweer. Hij snauwt tegen de Spanjaard, die meteen wegloopt. Zij schiet meteen in de verdediging, ik kan er niets aan doen, hij kwam terug, ik was helemaal niet vriendelijk tegen hem. Boos kijkt hij haar aan en geeft haar een dodelijke blik, je had kunnen zeggen dat hij weg moet gaan. Met woedende passen loopt hij van haar vandaan en zij volgt hem verdrietig met haar blik op de grond gericht. De rest van de middag doet hij of zij niet bestaat. En zij, zij voelt zich stukje bij beetje langzaam afsterven.

Gelukkig is ze uit zichzelf wakker geworden en heeft kort na de vakantie de relatie verbroken. Ook al was zij inmiddels veranderd in een stil muisje, ze koos voor zichzelf.

Jaloezie, het is afschuwelijk.
Het kan zoveel kapot maken en zoveel schade aanrichten. Ik zie het om me heen. Mannen die boos worden als hun vriendin aandacht krijgt van een andere man. Vrouwen die zich als een idioot tegen hun kerel aanvlijen als hij met een andere vrouw staat te praten.
Telefoons die gecontroleerd worden op stiekeme contacten, mails die gecheckt worden en soms gaat het zelfs zover dat iemand zijn of haar partner achtervolgd.
Gedeelde facebookaccounts, want stel je voor dat hij met andere dames vriendjes wordt. Zo kun je hem tenminste in de gaten houden.
Waar was je? Waarom ben je zo laat? Wie belde er zojuist? Is die nieuwe collega aantrekkelijk?
Vreselijk als je zo’n relatie hebt. Afschuwelijk voor beide partijen.

Jaloezie komt natuurlijk ergens vandaan.
Iemand is erg onzeker van of over zichzelf, is een keer flink bedonderd of heeft gewoon een onbetrouwbare partner. Nouja, gewoon kun je het niet noemen.

Natuurlijk, met een beetje gezonde jaloezie is niets mis, maar laat het niet te ver gaan. Jaloezie redt het niet in een relatie.
Een goede relatie is namelijk gebaseerd op vertrouwen.

Jaloezie laat het je relatie niet kapotmaken.
Jaloezie laat het jou niet kapotmaken.
Kies voor jezelf als het zover komt.
Jaloezie is killing!

jaloers in relatie1

Ben je zelf wel eens jaloers geweest of heb je te maken gehad met een jaloerse partner?
Heeft het je relatie verwoest.
Deel gerust je ervaring…