Die rot “knop”

Standaard

dieet1

Genoeg heb ik er van. Klaar ben ik er mee. Ik baal van mezelf en van mijn zwakheid.

Uren zit ik achter mijn laptop en google ik naar 60 dagen challenge, bikini challenge, 30 dagen challenge en detoxen. Cambridge dieet en koolhydraatarm eten zijn een aantal zoektermen die ik ijverig intik. Dit terwijl ik op mijn bank lig met een zak drop naast me. De boeken van Sonja Bakker heb ik liggen, boeken met slanke recepten staan te verstoffen en nog steeds twijfel ik of het Killerbody boek van Fajah zal kopen.

In 2016 ben ik een kilo of 5 aangekomen en die 5 kilo moet eraf. Dit roep ik al maanden. Iedere maandag en dan bedoel ik echt iedere maandag begin ik vol goede moed met het stoppen met snoepen. Net als ik me iedere morgen als ik fit opsta, voorneem om die avond te gaan sporten of wandelen. Dat ben ik dan echt van plan, dat wil ik dan echt heel graag.

Blij mag ik zijn als ik het een dag volhou om niet iets van snoep, chips of ander lekkers in mijn mond te stoppen. Ik ben een emotie-eter en dat is klote voor zo’n gevoelig type als ik. Als ik ’s avonds uit mijn werk kom, ben ik vaak te moe en opgebrand om nog wat te ondernemen. Ik maak wat te eten klaar en plof op de bank. Buikspieroefeningen, squads, burpees en weet ik al niet meer, pfff ik moet er niet aan denken. Geef mij maar de afstandsbediening en mijn warme dekentje.
Balend lig ik op de bank en daar komt de emotie-eter om de hoek kijken. Als ik moe ben, heb ik zin in zoet. Als ik baal, heb ik zin in zoet. Zonder moeite werk ik een reep chocolade weg en een zak drop erachteraan.

Eerst voel ik me een beetje zielig, omdat ik de energie mis die ik zo graag zou willen hebben. Dat zielige gevoel moet natuurlijk weggevreten worden. Na het eten voel ik me echter nog rotter, omdat ik weer zo zwak ben om me vol te stoppen met ongezonde zooi. En wat ben ik ermee opgeschoten. Niets, helemaal niets.

Zo zijn twee stemmetjes constant met elkaar in gevecht.
Neem het nu maar joh, je leeft maar één keer.
Doe het nu niet, je krijgt er spijt van.
Kijk om je heen en zie al die mensen die ziek zijn en jong overlijden, je zou wel gek zijn als je jezelf al dat lekkers misgund.
Kijk in de spiegel, over een aantal maanden durf je niet in bikini.
Het lastige voor mij is, dat ik het met allebei die stemmetjes eens ben. Dat maakt het ook zo moeilijk. Daar komt nog bij dat ik regelmatig een etentje, verjaardagsfeestje of ander uitje heb. Heeft het dan zin om überhaupt wel te stoppen met snoepen.
Ook mijn wijntje in het weekend wil ik liever niet laten staan. Na een hele week hard werken, kan ik daar zo van genieten.

Ik hoor jullie nu denken, je doet het zelf. Als je het echt wilt, moet het je heus wel lukken. Dan kun je die welbekende knop heus wel omzetten.
Maar ik wil het echt en het lukt me niet. Ook al haal ik geen snoep in huis, dan duik ik wel in de snoeppot bij mijn ouders of vriendlief.
Als ik een etentje heb, kan ik ook voor alleen een hoofdgerecht kiezen zonder friet. Maris doe niet zo ongezellig joh en Maris is weer overgehaald.
Ik kan iets minder gaan werken en zo wat meer energie over houden om te bewegen, maar helaas dat mag niet van mijn werkgever.
Hierover ben je dan ook weer gefrustreerd en ja wat ga je dan doen? Inderdaad snoepen. En zo is er altijd wel iets.

Vorig jaar begon ik vol goede moed met twee keer per week trainen op de sportschool. Ondanks de waarschuwingen koos ik voor twee intensieve sporten om vervolgens na twee weken compleet in te storten. Mijn energie was op. Ik had teveel van mezelf gevergd. Ik die altijd zoveel kon sporten, die een aantal jaren terug niet kapot te krijgen was. Die haar hand niet omdraaide voor een paar uur achter elkaar flink tekeer te gaan. Raar maar waar, ik was doodmoe na twee weken sporten.
En wat doe je dan, juist je baalt. En wat doe IK als ik baal, ik snoep.

Maar toch ben ik nu op het punt gekomen dat er wat moet gebeuren. Ik voel me niet prettig in mijn velletje. Er moet serieus wat veranderen. De grote hamvraag is echter, hoe?!

Ik weet nu dat ik het dit keer niet alleen kan. Dat ik een grote schop voor mijn kont nodig heb. Iets wat me positieve energie geeft, iemand die me aanspoort en helpt bij het bereiken van een betere levenswijze. Waardoor ik meer energie krijg om te bewegen en sporten. Iemand die me motivatie geeft om door te zetten.

Ik wil me weer happy met mezelf voelen.
Wie durft?! Ik daag je uit…

Wie kent dit gevoel ook? Of wie heeft de gouden tip voor mij om de knop om te zetten naar een gezond en energieker leven? Voel je vrij om je verhalen en ervaringen met me te delen.

dieet

Een moment van bezinning

Standaard

keuze1

Al een paar weken voelde ik hét, het kwam me niet gelegen. Het paste niet in mijn straatje en ik had er geen tijd voor. Hoesten, hoofdpijn, een zere keel en moe, zo moe.
Toen ik in het weekend geen trek had in een overheerlijk zoet wit wijntje, drong het zelfs nog niet helemaal tot me door. Een rood hoofd dat gloeide aan alle kanten en het enige wat ik wilde was liggen en lui zijn. Ik moest er toch aan toegeven, de griep.

Hiermee liep meteen mijn schema in de war. Maandag een zakenlunch en ’s avonds lopen, dinsdag mijn huis schoonmaken, mijn nagels laten doen en bootcamp. Ik had me net voorgenomen om meer te gaan bewegen deze week. Zo waren er nog tig dingen die nu in het water vielen. Toch moest ik dit loslaten, ik kon niet anders. De eerste drie dagen heb ik alleen maar geslapen. Bizar dat een mens zoveel kan slapen op een dag.

Na een aantal dagen kon ik mezelf onder de douche slepen en moest mijn bed toch echt verschoond worden. Het hoesten en de koppijn werden gelukkig iets minder.
Maar minder tijd dat je slaapt, betekent meer tijd om na te denken. Dat ga je namelijk doen als je alleen maar op de bed of op de bank ligt.
Ik merkte bij mezelf op dat ik de laatste tijd niet altijd even blij ben, dat ik baal van een aantal zaken in mijn leven. Dingen die ik probeer weg te stoppen en waarvan ik dacht dat me dit wel aardig lukt. Helaas, schijn bedriegt en ik kan mezelf niet langer voor de gek houden. Er moeten een aantal dingen veranderen.

Dat ik niet de enige ben die hiermee loopt, is me wel duidelijk. Kijk eens om je heen, veel mensen leven hun leven, zonder echt te genieten. Zonder écht bewust te voelen. Iedereen is druk met het rennen van hot naar her. Het lijkt wel of het steeds erger wordt, het vanalles moeten. Verjaardagen worden vergeten, je wordt pas op je werk gemist door collega’s van andere afdelingen als ze je een dag of vier niet gezien of gehoord hebben. Iedereen is maar druk met zijn of haar leven. Ik besef me dat ik daar net zo hard aan meedoe en ik baal ervan. Ik baal er echt van.
Er is geen balans meer tussen ontspanning en moeten. De maatschappij is veranderd in een snelle stroom waarin je wordt meegesleurd. Of je nu wilt of niet.
Jaloers kan ik zijn op mensen die wel die balans hebben, die de tijd en mogelijkheid hebben om hun leven zo in te richten dat ze die dingen kunnen doen waar ze energie van krijgen en waar ze gelukkig van worden. Die enkeling die oprecht kan zeggen, ik ben zo blij met mijn leven.

Je werk, je familie, je vrienden, sporten, gezond leven, social media, ontspannen, er zijn zoveel dingen die we willen en moeten. Als je bruist van de energie lukt dit allemaal, maar als je een stuk van die energie hebt verloren, voel je je net een schipbreukeling die blijft drijven tussen alle scheepsresten in. Echter voordat je beseft en accepteert dat je het hiermee moet doen, moet je eerst een aantal fases door, ontkenning, boosheid, rouw en berusting. Voor mijn gevoel zit ik nog ergens tussen boosheid en rouw in.
Regelmatig spreek ik mezelf vermanend toe, stel je niet aan, je leeft en kunt leuke dingen doen. Toch blijft het sluimeren en frustreren.
Dit zie ik bij meerdere mensen in mijn omgeving. Ik herken het meteen, het gevoel van onmacht en onwetendheid. Het niet willen of niet kunnen veranderen.
Toch is er maar één iemand die jouw leven kan veranderen en dat ben jij zelf.
Dit is dan ook de reden dat ik mezelf de komende tijd de vraag wél ga stellen, wat is belangrijk voor mij. Waar word ik gelukkiger van. Waar krijg ik meer energie van. Waarin en in wie wil ik mijn kostbare tijd steken.
Misschien moet ik wel keuzes maken.
Ook zal ik mezelf af en toe een schop voor mijn kont moeten geven.
Waar word ik nu écht blij van?
Eigenlijk weet ik het wel, maar nu nog naar handelen.

Vaak beseffen mensen pas wat ze echt belangrijk vinden als ze ziek worden of als ze een dierbare verliezen.
Dat hoge salaris is leuk, maar je kunt er geen gezondheid mee kopen.
Dat grote huis is mooi, maar je hebt er niet meer vrije tijd door.
En dat is wat veel mensen niet beseffen terwijl ze druk druk druk zijn, de tijd gaat door, jouw klok tikt door.
Dat speelt bij mij momenteel ook mee, ik zie zoveel ellende om mee heen. Ziekte, aftakeling en overlijden.
Je wilt toch geen spijt hebben van de dingen die je niet gedaan hebt of van het leven dat je niet bewust hebt meegemaakt, omdat je altijd maar druk druk druk bent.
Nee, IK wil dat niet!

Eén keuze heb ik al bijna gemaakt, ik kies voor hetgeen waar ik gelukkiger van word.
Doe je met me mee?

Waar word jij gelukkig van? Heb je ook het gevoel dat het allemaal te snel voor je gaat? Dat je geleefd wordt? Zou je het ook anders willen.
Voel je vrij om je ervaring en mening met me te delen.

listen

Schijn bedriegt

Standaard

ILLUSTRATIE-KINDERMISHANDELING-EENZAAMHEID

Met een lach op haar gezicht zit ze in de kring.
Ze is de grootste van de klas, minimaal anderhalve kop groter dan haar klasgenootjes.
Dit is niet alleen omdat ze zo groot is voor haar leeftijd, ze kleutert ook een jaartje extra mee.
Als de kindjes naar hun plekje mogen om een opdracht uit te voeren, lacht het meisje nog steeds.
Onbevangen begint ze aan haar tekening. Af en toe dwalen haar gedachten af en kijkt ze dromerig voor zich uit. Wat zou er zich toch in haar hoofdje afspelen?

Als ze om zich heen kijkt, ziet ze dat de andere kindjes in de klas hun werkje al klaar hebben. Langzaam voelt ze de druk op haar neerdalen. Ik moet opschieten, iedereen is al klaar. Ik ben weer de laatste. Ik kan het niet, ik wil het niet, ik vind het stom. Ik ben dom.
Snel raffelt ze haar knutselwerk af. Ze wil niet weer de laatste zijn, maar net als alle andere kindjes met de volgende opdracht beginnen. Ze is zo kwetsbaar.

Met gemengde gevoelens begint ze aan haar volgende opdracht, maar wat is het moeilijk voor haar om te doen wat zij zelf leuk vindt. Ze twijfelt aan zichzelf, doe ik het wel goed, moet ik het anders doen, wat moet ik ook alweer doen.
Er komt teveel op haar af en hierdoor slaat ze dicht. Ze kan alle informatie die ze krijgt niet verwerken. Vertwijfeld kijkt ze om zich heen. Gelukkig heeft de juf dit in de gaten en helpt haar weer op gang.
De lerares ziet weer een blij meisje, maar ze ziet niet dat het ogenschijnlijke vrolijke meisje, verdrietig en bang van binnen is. Dat dit meisje in gevecht is met zichzelf.

Als het tijd is om buiten te spelen, springt het meisje op en rent enthousiast naar de deur.
Voordat ze daar is, struikelt ze en valt hard op de grond. Het huilen staat haar nader dan het lachen en onzeker kijkt ze om zich heen. Snel herpakt ze zich en maakt een grapje over haar onhandigheid. Ze maakt nog een paar gekke sprongen en haar klasgenootjes lachen hard met haar mee.
Haar knie doet pijn, ze drukt de tranen weg. Niemand mag haar verdriet zien. Ze verbergt haar onhandigheid en tranen door de clown uit te hangen. Nu lachen de kinderen tenminste om haar, omdat ze zo grappig is en niet omdat ze onhandig is gevallen.

Na een lange schooldag loopt het meisje met pijn in haar buik naar huis. Ze is doodmoe, op en leeg.
Alle indrukken en prikkels hebben teveel energie gekost. De stress heeft haar buikpijn bezorgd.
Ze is zich ervan bewust dat andere kindjes beter en sneller zijn. Dit geeft natuurlijk niets, maar dat weet dit kleine onzekere meisje niet.
De mensen in haar omgeving weten niet wat zich afspeelt in haar hoofd, het meisje zegt dat het goed gaat. Het gaat altijd goed. Ze wil de mensen in haar omgeving geen verdriet doen, ze wil ze niet teleurstellen en wil zo graag aan iedereens verwachtingen voldoen. Maar in haar hartje en hoofd zitten pijn en verdriet.
Een enkele keer roept ze vertwijfeld, ik ben toch achterlijk. Hulpeloos kijkt ze hierbij de volwassen vrouw aan. De vrouw wil het meisje zo graag helpen, maar ze weet niet hoe. Het enige wat ze zegt is, je bent helemaal niet achterlijk, je bent leuk en lief en ik hou van je.
Maar met een knuffel en deze woorden is het meisje niet geholpen. Ze heeft hulp nodig. Hulp om zich te kunnen ontwikkelen en om haar zelfbeeld weer goed te krijgen.
Ze is nog te jong, te klein en te kwetsbaar om zelf te vragen om de hulp die ze nodig heeft.
Zij weet toch ook niet hoe het werkt in het leven.

Hopelijk wordt dit lieve meisje snel geholpen de voor haar juiste weg te bewandelen, zodat zij onbezorgd en zonder stress en druk op kan groeien. Dat zij ouder kan worden zonder een te vol rugzakje te moeten dragen.
Een kind hoort gelukkig te zijn en goed in zijn of haar velletje te zitten.
Dat gun je toch ieder kind…

vrolijk meisje

BH vergeten

Standaard

Met grote kop staat het in het nieuws, Gwyneth vergeet bh op de rode loper.
Yeah sure. Je kunt mij veel wijsmaken, maar dat je je bh vergeet daar trap ik niet in.
Het enige waarbij ik me kan voorstellen dat je je bh vergeet, is als je borsten wel zo minuscuul klein zijn dat er geen passende bh bestaat. Maar in dat geval draag je al geen bh lijkt mij.

Nee, zonder bh ben je gewoon naakt.
Het voelt simpelweg niet goed en het staat een stuk minder mooi. Dames laten we eerlijk zijn, een bh geeft toch net dat kleine beetje body aan je borsten.
En als je een push up bh draagt, is het wel iets meer dan een beetje volume. Van cup B wordt je voorgevel zomaar omgetoverd naar cup D.

Ben je al gezegend met een cup C dan haal je het wel uit je hoofd om zonder bh te gaan lopen. Het zwiept en zwiert alsof het een lieve lust is.
Kom je dan onverwachts in een regenbui terecht en moet je een sprintje trekken om het droog te houden, is het echt niet fijn. Het doet zelfs een beetje pijn. En als je het echt slecht getroffen hebt, moet je uitkijken dat je niet over je eigen tieten struikelt.

Zonder bh loop je ook het gevaar op een zogenoemde nipplegate.
Zelf heb ik dit ooit een keer meegemaakt. Gehuld in een triangel bikini gleed ik met een noodgang van de glijbaan, plonsde in het zwembad en kwam proestend boven. Een paar omstanders proestten met me mee. Niet omdat zij ook een slok water binnenkregen, maar omdat mijn bikinitopje niet meer op de plaats zat waar het hoorde. Toen ik na een paar minuten tot de ontdekking kwam waarom er zo gelachen werd, trok ik alles snel op zijn plaats en liep weg met een ietwat gevoel van schaamte.
Nu valt dit natuurlijk nog mee, ik had ze toch braaf bedekt toen ik de steile ladder van de glijbaan opklom. Maar stel je eens voor dat je in een zakelijke bespreking zit, je hebt een net bloesje aan en je knoopjes springen open. Best gênant toch.
Of je zit nietsvermoedend achter je bureau te werken en de airco draait op volle toeren. Dat shirtje wat er vanmorgen nog zo schattig uitzag, verandert dan op slag in een uitdagend tepel priemend niemendalletje.

Toch kan ik voorstellen dat er momenten zijn dat je zonder bh over straat gaat. Bijvoorbeeld als je siliconen hebt. Je borsten staan dan toch mooi naar voren. Je hoeft niet bang te zijn dat ze tot je navel hangen en de potloodtest kun je makkelijk weerstaan.
Persoonlijk vind ik siliconen best mooi en ik kan me dan ook goed voorstellen dat vrouwen met een klein formaat voorgevel kiezen voor een paar prompte meloenen. Waarom niet.

Toen ik nog jong en wild was en tijdens een avondje stappen topjes met open rug droeg, kwam het een enkele keer voor dat ik geen bh aandeed. Had ik dat namelijk wel gedaan, dan was ik meteen opgepakt door de modepolitie. Een blote rug met een zichtbaar bh-bandje kon toen echt niet in mijn beleving. En ach, zoals me destijds werd gezegd, goed spul moet je laten zien.

Toch ben ik zeker een voorstander wat de bustehouder betreft en wel om de volgende reden.
Niets en dan ook niets is lekkerder dan thuis te komen na een dag rondgelopen te hebben met een knellende bustier, deze uit te gooien en de kippen los in het hok te laten hangen. Een lekkere warme sweater eroverheen en een heerlijk gevoel van vrijheid. De striemen die langzaam uit je romp wegtrekken, geen last van afzakkende bandjes en uitstekende beugels.
Weg met die dwangbuis. Simpelweg gewoon vrijheid blijheid.
Maar voor mij wel achter gesloten deuren….

Dames delen jullie deze mening?

bh vergeten

 

Stiefmoeder

Standaard

 

stiefkind

Dat is toch zeker wel moeilijk.
K
nap hoor.
Ik zou er nooit aan beginnen.
Heel vaak krijg ik zulke woorden te horen. Fronsend en bedenkelijk word ik daarbij aangekeken.

Aan de ene kant begrijp ik wel dat mensen zulke dingen zeggen.
Het is ook niet altijd makkelijk. Je weet dat je niet op de 1e
plaats komt en dat je leven er anders uit gaat zien.
Ook ik heb een tijd geleden gezegd, nooit meer. Het gedoe, het wegcijferen en het gezeik met een ex, ik was er helemaal klaar mee.

Discussies over geld, altijd maar dat stomme geld. Alsof geld het belangrijkste is.
Het elkaar misgunnen en dwars liggen. Spanningen heen en weer, frustraties die vaak geuit worden door middel van onvolwassen gedrag.
Ook al wil je het niet, je wordt er toch mee geconfronteerd.
Maar aan de andere kant, liefde hou je niet tegen. Als iemand op je pad komt waar de klik zo goed mee is, vergeet je toch weer de vervelende dingen die erbij komen kijken.

Stiefmoeder, ik vind het zo’n negatief woord. Het doet mij denken aan de heks uit Hans en Grietje en aan de boze stiefmoeder van Assepoester.
Het beeld van een gemene vrouw, met valse ogen en een wrat op haar neus. Een eng wijf dat een hekel heeft aan kinderen en ze enkel en alleen ziet als een blok aan het been.
Mijn oudste bonuskind bleek die mening te delen. Ik kende haar een half jaar toen ze me zei, jij bent nu mijn stiefmoeder, maar ik vind stiefmoeder maar een naar woord. Lachend keek ik haar aan en zei, bonusmoeder of cadeaumoeder is een veel beter woord hé. Nadat ik de achterliggende gedachte hiervan had uitgelegd, liepen we eensgezind hand in hand verder.

Toch heb ik liever dat mijn bonuskinderen me zien als Maris, de vriendin van papa die veel van papa en de kinderen houdt en hen in haar hart gesloten heeft.
Kinderen hebben namelijk maar één moeder en haar kun en moet je niet willen vervangen.
Ze zijn mijn bonuskindjes, net zoals mijn neefjes en nichtjes mijn bonuskindjes zijn.
Zes kinderen voor wie ik door het vuur ga, die ik het beste gun en die altijd op me kunnen rekenen.
Kinderen die ik soms misschien een beetje teveel verwen met kleding en uitjes. Maar bovenal kinderen die een papa en een mama hebben die voor ze zorgen en de belangrijke beslissingen nemen. Ik zorg gewoon gezellig mee als ze bij mij zijn. 

Natuurlijk is het niet altijd rozengeur en maneschijn om de vriendin van een papa zijn. Ik hoor meer negatieve ervaringen dan positieve verhalen van vrouwen die ook bonusmoeder zijn.
Je weet als bonusmama dat, hoe goed je ook je best doet, je toch altijd aan het kortste eind trekt.
Je mag in veel gevallen wel zorgen, maar je niet met belangrijke zaken bemoeien.
Romantiek met je kersverse lover is vaak bijzaak, er zijn kinderen en papa heeft het daar erg druk mee. Als je het treft, kun je ook een keertje samen op vakantie, maar de gezinsvakantie gaat toch echt voor.
Je krijgt met een biologische mama te maken, die als je geluk hebt, het ziet en waardeert dat jij zo onvoorwaardelijk voor haar kinderen zorgt en ze liefde geeft. Maar in de meeste gevallen jaloers is en jou liever ziet gaan dan komen. Of nog erger jou volkomen negeert en zwart maakt bij de kinderen. Hoe dom kun je zijn, is mijn bescheiden mening.

Uitslapen is verleden tijd. Maar ach daar moet je niet moeilijk over doen.
Net zoals je niet moeilijk moet doen als je huis in een veldslag verandert.
Je bent geen baas meer over de afstandsbediening, leuk toch die tekenfilms, je kijkt gezellig mee.

Niet iedereen treft een papa zoals mijn partner, een papa die zorgzaam is. Er zijn papa’s die jou voor hun kids laten zorgen terwijl zij lekker lui op de bank gaan liggen. Je mag op dit front volledig de moederrol op je nemen. Je wordt misschien wel in een rol gemanoeuvreerd die je eigenlijk helemaal niet wilt.
Zorgen, zorgen en zorgen. Als kinderloze vrouw is dat behoorlijk wennen en aanpassen. Dag onafhankelijk leventje.
Nog lastiger wordt het als jullie beiden kinderen hebben. Zie dat maar eens allemaal te passen en te meten.

Het kan best moeilijk zijn om als vriendin van een papa de balans te vinden tussen het gezinsleven en je “oude” leventje. Er zijn voor de kinderen en de papa, maar ook je eigen dingen blijven doen. Je moet altijd schipperen tussen zelfbehoud en tussen betrokkenheid. Een valkuil kan zijn dat je jezelf wegcijfert en daardoor ongelukkig wordt. En als stiefmama ongelukkig is, dan wordt ze alleen maar negatiever. Tot het moment komt, dat ze de handdoek in de ring gooit, de situatie spuugzat is of een hekel krijgt aan haar stiefkinderen. Persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat je een hekel kunt krijgen aan je bonuskinderen, maar het komt toch echt voor. Ik heb het van dichtbij gezien.

Maar ondanks alle “negatieve” verhalen en situaties, kan het toch echt de moeite waard zijn.
Ja, echt waar.
Wat is er mooier dan het moment dat je bonusdochter haar hoofd tegen je schouder legt, je stralend aankijkt en zegt, jij bent de allerleukste vriendin voor papa en je bent heel erg lief voor kinderen, dat is waarom ik zoveel van je hou. Hiervan krijg ik tranen in mijn ogen en smelt mijn gevoelige hartje.
Of als ze vragen of ze bij je in de bank mogen liggen, omdat ze dat zo gezellig en fijn vinden.
Als ze hun armen om je heen slaan en zeggen dat ze zo blij zijn dat je in hun leven bent gekomen.
Op zulke momenten voel je hoe fijn het is. Dat je er echt wel toe doet. Dat je gewaardeerd wordt, ondanks dat je niet hun mama bent. Dat je een fijne toevoeging bent in hun nog jonge leventje.

En voor alle andere bonusmama’s. Het kan inderdaad soms moeilijk zijn, maar weet één ding, de kinderen hebben ook niet om de situatie van gescheiden ouders gevraagd. Wees lief voor ze, verplaats je eens in hun situatie en probeer nooit de band tussen hun en hun papa of mama te breken.
Zet het kind op plaats één of begin er niet aan…

Bonusmeisjes ik hou ook van jullie.

stiefmoeder

Wat is jullie ervaring met het stiefmoeder of stiefvaderschap?
Ik ben benieuwd.