Doe eens even normaal

Standaard

De tranen rollen over mijn wangen. Wat is dat toch vandaag? Zijn het de donkere dagen voor Kerstmis of ben ik gewoon een jankerd.

Geraakt luister ik naar het liedje van Miss Montreal, geschreven voor de ongeneeslijke zieke jongen Tijn. Een jongetje dat zelf niet beter kan worden, maar zich inzet voor zieke kinderen in het buitenland. Hoe mooi is dat.

Nog geen half uur later word ik weer emotioneel als mijn vriendinnetje vertelt hoe het met haar zieke zus gaat. De strijd die zij vecht en niet kan winnen. Wat is het toch oneerlijk. Mijn traanbuizen maken overuren vandaag.

Maar zijn deze gevoelens eigenlijk wel van vandaag. Ik merk dat ik me de afgelopen maand diverse keren gefrustreerd heb gevoeld. Ik voel onmacht, boosheid en onbegrip.

Onmacht en verdriet voor de zieke mensen in mijn omgeving.
Onbegrip voor al die volwassen mensen die er een klerezooi van maken. Die egoïstische mensen die alleen aan zichzelf denken. Die denken dat geld en macht het belangrijkste is. Die ook behoorlijk profijt maken van hun macht. De zakkenvullers, vulden ze de zakken nu maar eens van de mensen die het beter kunnen gebruiken. Nee, het moet allemaal in hun eigen zak.

Natuurlijk, ik ben ook niet achterlijk. Veel geld bezitten, is makkelijk. Maar zijn er nu echt mensen die denken dat hun geluk alleen daar afhankelijk van is. Hoe dom, hoe zielig, hoe oppervlakkig.

De vele ouders die elkaar het leven zuur maken, die elkaar niets gunnen. Doe toch eens normaal, jullie zijn nog steeds ouders. Jullie kinderen hebben ook niet om dit gezeik en deze spanningen gevraagd. Gun je kind een leuke, onbezorgde jeugd met twee ouders die van ze houden en hun ongenoegen naar elkaar aan de kant zetten.

Kinderen die andere kinderen pesten. Kinderen die het niet meer aankunnen om dag in, dag uit getreiterd te worden. Ze vinden zichzelf nog minder dan niets. Het leven heeft voor hen geen enkele waarde meer, geen enkele zin. Zelfdoding zien ze als de enige oplossing.

Van die mensen die het nodig vinden om andere mensen te doden. Onschuldige mensen, mensen die een ander geloof hebben. Wat denken ze hier nu werkelijk mee te bereiken? Inrijden op een kerstmarkt. Soms vraag ik me af, is er dan niemand tussen al die strijders die eens bij zichzelf denkt, waar zijn we in vredesnaam mee bezig. Je bent toch niet op deze wereld gekomen om alleen maar te vechten en te doden. Om kans te hebben om gedood te worden. Is dit de zin van het leven? Eigenlijk denk ik dat dit wel eens gedacht wordt door een strijder, echter als hij dit uit, wordt zijn kop er afgehakt.

Is het nu zo moeilijk om wat aardiger, socialer en liefdevoller in het leven te staan. Om een ander te helpen die wel wat hulp kan gebruiken.
Is het nu zo lastig om je excuus aan te bieden voor de dingen die je fout hebt gedaan. Weet je wel hoe zwak je bent als je niet eens sorry uit je strot kunt persen.
Weet je hoe fijn het is als iemand wat compassie krijgt. Het hoeft geen groot gebaar te zijn, een blijk van medeleven, een kaartje met een lieve groet.
De kleine dingen maken het verschil al.

Het is nog niet te laat om te veranderen. Veranderen? Wie ik? Dat is toch niet nodig. Ik ben goed, behulpzaam en doe het allemaal goed. De mensen die zo denken, zijn de ergste. De narcisten die hun eigen fouten niet zien. Die keihard in je gezicht liegen. Die aardig tegen je doen, maar die, zodra je je omdraait een mes in je rug steken. Die mensen gaan nooit veranderen, die hoop heb ik al opgegeven.

Toch hoop ik dat er genoeg mensen zijn die een voorbeeld nemen aan Tijn. Hoe klein en jong hij ook is, hij is een stuk sterker en verstandiger dan veel volwassenen.

Nee, ik ben ook geen heilige. Mij kost het soms heel veel moeite om iemand niet eens flink de waarheid te zeggen. Om iemand genadeloos de grond in te trappen. Ook ik heb weleens de neiging om iemand met mijn vuist een mep te geven. Maar ik doe het niet. Ik probeer hier boven te staan en doe mijn best om begrip te hebben voor deze mensen. Om me te verplaatsen in hun situatie. Lukt dit niet dan denk ik bij mezelf, eigenlijk ben je gewoon een zielig figuur. Blij ben ik dan, blij dat ik zo niet ben.

Ik stop mijn energie liever in mensen die het nodig hebben, die er vrolijk van worden. Die het waarderen. Doe jij mee?!

Fijne en liefdevolle kerstdagen toegewenst…..

Druk, druk, druk

Standaard

Nog steeds merk ik het…. druk druk iedereen.
Ontstress mensen, onthaast. Ren niet door het leven.

Mariska

valkuil

Opzij, opzij, opzij.
Maak plaats, maak plaats, maak plaats.
Ik heb een ongelofelijke haast.

Werken, zorgen, sporten, schoonmaken, socializen, studeren, familie bezoeken, telefoontjes plegen, dingen regelen, verplicht relaxen, vergaderingen, uitjes, shoppen, verplicht het journaal volgen.

WhatsAppen, chatten, whatsAppen, meteen reageren.
Help, ik word crazy.

Vliegen, rennen, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Goh Maris heb jij tegen een burnout gezeten?! Ik ben ook overspannen geweest. Ik heb een burnout gehad. Ik merk dat ik weer even pas op de plaats moet nemen, want ik glij weer terug. Ik zit ook tegen een burnout. Ik heb tig collega’s die met een burnout thuis zitten. Ik ben zo vreselijk moe steeds.

Met grote verbazing hoor ik de verhalen. Zoveel dertigers die een burnout hebben of gehad hebben.
Zoveel twintigers die niet in de gaten hebben dat ze richting een burnout gaan. Die echt een keer plat op hun bek gaan. Een klap met de…

View original post 483 woorden meer

Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot…

Standaard

paard

Sinterklaas is jarig, zet hem op de pot.
O wat zal hij stinken, doe de deur op slot.

Verschrikt kijken de kindergezichtjes mij aan. Dat mag je niet zingen hoor, dan krijg je geen cadeautjes.
Lachend kijk ik terug en begin weer uit volle borst over die man met die mijter en zijn wc pot te zingen.

Zo erg is het toch niet, dit verbasterde Sinterklaaslied. Het kan toch vele malen erger, kijk maar naar de afgelopen jaren. Zwarte Pieten zijn het onderwerp van discussie en waar al die volwassen mensen zich druk maken om de kleur van het knechtje van onze Goedheiligman, maken de kinderen zich meer druk om een “stout” liedje over Sinterklaas.

Kinderen houden zich niet bezig met slavernij en discriminatie, die vinden het alleen maar spannend en verheugen zich op de cadeautjes die ze krijgen.
Zelf heb ik al een aantal keren voor Zwarte Piet gespeeld en er heeft nog nooit een kindje iets over mijn geschminkte gezicht gezegd. Een klein nieuwsgierig jongetje streek een keer met zijn vinger over mijn wang en keek of zijn vinger ook zwart was geworden. That’s it.

Als ik denk aan mijn kindertijd en de feestdagen, herinner ik me een Sinterklaas die naar schuimpjes rook. Lekker zoet. Zwarte Piet was gewoon Zwarte Piet. Zijn roe vond ik een beetje eng, want stel je voor dat ik daar een klap mee zou krijgen. Vreemd eigenlijk want een slaaf loopt toch niet rond met een roe. Als ik me goed heb laten informeren, kreeg die juist een pak slag als hij zijn werk niet goed deed.
Toen ik op het randje zat van wel of niet geloven en ik toch echt mijn twee tantes meende te herkennen onder dat zwarte gezicht en die witte baard, interesseerde het me geen ene bal of ze eruit zagen als een oude man met zijn slaaf. Nee, cadeautjes en liedjes zingen was het enige dat mij kon boeien.

Van Zwarte Piet heb ik geen jeugdtrauma overgehouden.
Meneer de Uil van de Fabeltjeskrant vond ik veel enger. Hij deed mij denken aan een oude man, type potloodventer. Ik voelde als klein meisje al een antipathie tegen die enge uil met zijn irritante krantje. Is hier ooit commentaar op geweest, zijn hier ooit discussies over ontstaan. Achteraf gezien werd er natuurlijk wel de spot gedreven met onze bejaarden. Oud, vergeetachtig, langdradig en een strijd om naar te luisteren. Wat een schande!

Of wat dachten jullie van Calimero het lieve kleine kuikentje. Hij was niet alleen zwart en klein, maar liep ook nog eens naakt rond. De mafkees. Als ik erover nadenk, voel ik me alsnog zwaar gediscrimineerd. Dat stomme zwarte kuiken was klein en dat is niet eerlijk. Moet ik mezelf met mijn 1.63 meter nu ook zielig vinden. En waarom wordt er geen ophef over zijn kleur gemaakt. Een kuiken hoort geel te zijn, niet zwart. En trek een broek aan stom kuiken, naaktlopen is ook niet normaal.

Zo keek ik ook graag naar Pinokkio. Pinokkio met zijn lange neus.
Is daar ooit wel eens iemand over gevallen. Ik vind dat mensen met een lange neus hier toch echt gediscrimineerd worden. Ja jij daar, jij met die lange neus. Je bent een vuile, vieze leugenaar.

Laten we onze Smurfenvriendjes niet vergeten. Kennen jullie brilsmurf nog. Wat een irritant k*t ventje met zijn vervelende stemmetje en achterlijke brilletje. Wat een vreselijke nerd.
Kijk en dat vind ik nu discrimineren, net alsof alle nerds een brilletje hebben. Wat gemeen. Ik werd ook gepest toen ik net mijn brilletje had. Jullie mogen één keer raden waarvoor ik uitgescholden werd. Inderdaad, brilsmurf.

Een grote fan was ik van Pippi Langkous. Dit was nog eens een positieve serie.
Rood haar en harstikke stoer. Nee, geen hetze tegen roodharigen. Rood was niet lelijk, rood was power, onverschrokken en beresterk.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan en dan heb ik het nog niet gehad over onze roze koeken, negerzoenen, blanke vla, jodenkoeken en al die andere onzin.
Heel die discussie over Zwarte Piet is gewoon klinkklare shit. Ojee, discrimineer ik nu Sylvana? Sorry dan, maar mijn poep is nog steeds niet blauw, rood of groen en ik bedoel er echt helemaal niets mee.
En wijffie als jij zo graag in de belangstelling wilt staan, verzin dan in vredesnaam iets anders.

Want weet je Sylvana waar ik als kind pas echt wekenlang van wakker heb gelegen. Van dat varken dat aan zijn poten ophing bij de plaatselijke slagerij. Ik ben me kapot geschrokken. BAM, een schot door zijn kop. Of was zijn nek doorgesneden. Ik weet het niet eens meer, want ik heb het ver en diep weggestopt.
Misschien dat we dat maar niet meer moeten doen, arme onschuldige dieren afslachten. En dan hoef je van mij niet vegetarisch te worden, maar dat offeren vind ik persoonlijk een minder fijne traditie.
Ik voel mezelf echter niet geroepen om deze traditie om zeep te helpen. Traditie is traditie.
Zwarte Piet is voor mij Zwart. En verder ga ik me er niet meer in verdiepen. Take it, or leave it!
Echter voordat je dat doet, zal ik je wel een klein geheimpje verklappen, ook in Suriname en Curaçao zijn de Pietjes niet blank, rood, groen of paars.

Hierbij verklaar ik dan ook deze hele Pietendiscussie voor gesloten.
Kappen met dat gezeik. Ik haat gezeik.

Maar mensen ik wil jullie nog wel even waarschuwen, van onze Kerstman blijven jullie af. Haal het niet in jullie hersenloze hoofden om hier wat aan te veranderen. Ja, hij heeft een vreselijke dikke buik en dit is niet leuk voor de gezette mensen onder ons. Het is gemeen en discriminerend.
Toch moet ik er echt niet aan denken dat onze Kerstman verdwijnt en vervangen wordt. Stel je voor, die gezellige dikkerd wordt vervangen door een lekkere jonge adonis met een sixpack. Dat kan toch niet. Dat moet je toch niet willen. Verschrikkelijk!
Als dat gebeurt, dan word ik pas ongelukkig. Dan is mijn jeugdtrauma compleet en weet ik zeker dat ik de rest van mijn leven met weemoed terug kijk naar die mooie goede ouwe tijd…

kerstman