Unbreakable

Standaard

unbreakable

Je hebt een knobbeltje.

Verbaasd kijk ik haar aan en een minuutlang weet ik niets te zeggen.
Een knobbeltje? Vragend kijk ik haar aan, maar ze hebben toch alleen een paar vlekjes gezien op de echo. Dit keer is het haar beurt om verbaasd te kijken. Er zijn twee knobbeltjes gezien op de echo, een kleintje en een iets grotere van bijna drie centimeter. Waarschijnlijk is het niets bijzonders, maar we willen dit toch graag zeker weten. Je kunt nu meteen door voor een punctie, uit allebei de knobbeltjes wordt wat weefsel gehaald en dit wordt op kweek gezet.
Een punctie?! Dit had ik echt niet verwacht toen ik vanmiddag in mijn auto stapte en richting het ziekenhuis reed. Eventjes ben ik er stil van. Serieus kijkt de arts me aan. Je hoeft je geen zorgen te maken hoor, het zal vast niets zijn en als het niet goed is, wordt er een behandelplan opgesteld. Wat moet ik hier nu op zeggen, denk ik bij mezelf. Ik kijk haar met een glimlach aan en zeg stoer, we gaan er maar vanuit dat dat niet nodig is.

In mijn eentje loop ik door de gang in het ziekenhuis, nog steeds een beetje verbaasd.
Bang voor de punctie ben ik niet. Ik laat het maar over me heen komen. Wat moet, dat moet.

Met twee witte verbandjes op mijn keel ga ik terug naar mijn werk. Collega’s die mij zien lopen, vragen wat er aan de hand is. Ik vertel ze dat ik een punctie heb gehad.
Bij sommigen zie ik aan hun reactie dat ze hiervan schrikken, ook al zeggen ze niets. Logisch eigenlijk, want ik zou hetzelfde reageren.

Een paar weken na de punctie vertel ik een aantal vriendinnen wat er aan de hand is. Ik ben echter niet de enige die in het ziekenhuis loopt. De ene wacht op de uitslag van een uitstrijkje omdat er iets niet goed was en de ander moest voor nader onderzoek omdat er iets gezien was bij een borstonderzoek.
Zes meiden van begin 40 en drie ervan zitten of zaten in onzekerheid. Terwijl van vriendin nummer vier de zus van half 40 vecht tegen de vreselijke ziekte.
Het komt steeds dichterbij.

Tot een jaar of vijf geleden dacht ik dat ik onbreekbaar was. Dat ik heel de wereld aan kon, dat ik niet klein te krijgen was. Mij overkomt niets, dacht ik toen nog. Hoe dom kon ik zijn. Inmiddels weet ik dat ik ook kapot te krijgen ben. Dat niemand unbreakable is.
Dat je leven binnen no time kan veranderen in een donker zwart gat.

Helaas beseffen veel mensen dit nog niet. Ze zijn altijd met hun werk bezig en stellen alles uit tot later. Ze willen alleen maar geld, steeds maar meer. Dure kleding, de nieuwste telefoon en de modernste audioapparatuur.
Ze vergeten te genieten van de kleine dingen. Ze denken dat ze niet te stoppen zijn.
Zo stom, wie zegt dat er een later komt.

Ondertussen hoor ik alleen maar meer ellende om me heen.
Iemand van mijn leeftijd die dood neervalt. Ja, dit klinkt hard. Maar het is ook keihard. De keiharde waarheid.
Die klasgenoot waar ik vorig jaar nog mee mailde over een eventuele reünie. Dood!
Die paar meiden die ik me herinner van vroeger, van mijn leeftijd. Ze zijn al jaren geleden gestorven aan die vreselijke ziekte.

Denk JIJ nu niet dat je onbreekbaar bent. Je bent het namelijk echt niet! Niemand niet. Voel je een knobbeltje, heb je een rare moedervlek of andere vreemd uitziende plek, ga voor de zekerheid langs de dokter. Beter voor niets, dan te laat!
Waarom doe je niet mee aan een bevolkingsonderzoek? Je steekt liever je kop in het zand. Jij denkt dat het jou niet overkomt. Tot je misselijk bent van de chemotherapie. Je mooie bos met haar kwijt raakt. Je leven beheerst wordt door ziekenhuizen, angst en verdriet.
Je leuke leven voorbij is.

Weeg je veel te zwaar, doe er wat aan. Zoek hulp als je het niet alleen kunt. Je wilt je kinderen toch zien opgroeien. Echt jouw aderen slibben ook dicht van al dat vette eten. Die ongezonde levensstijl kan jou zomaar nekken.

Geniet van het leven NU op dit moment. Maar doe het wel op een gezonde manier.
Doe niet zo eigenwijs. Ook jij bent namelijk niet UNBREAKABLE!

dalai-lama-humanity-surprise-1024x512