Baardaap

Standaard

baard

Soms heb je van die modegrillen die even snel weer verdwijnen als dat ze gekomen zijn. Er zijn trends die ik geweldig vind, zoals bijvoorbeeld de leren broek.
Bij sommige modegrillen kun je alleen maar denken, laat deze alsjeblieft snel voorbij zijn. Wat denken jullie bijvoorbeeld van de witte legging of de harembroek. Allebei zo niet vrouwelijk en zo niet sexy. Ook al heb je als vrouw nog zo’n goddelijk figuur, het kan echt niet. Zelf heb ik ook in een witte legging rondgelopen, wel iets langs erover zodat de cameltoe niet zichtbaar was. Dat dan weer wel. Toch zou ik zo’n ding nooit meer aantrekken en dan heb ik niets eens bulten en putten op mijn billen en benen. Niet dat je zo blij wordt van striae, maar dat zie je niet met een legging aan. Een mooie oplossing is dan een rokje over je legging dragen. Dat heeft deze dame gedaan, dat gaat deze dame nooit meer doen.

Er is een hype waarvan ik hoopte dat hij niet eens uit de kast zou komen, laat staan een succes zou zijn. Toch zie ik ze nog steeds, in alle kleuren en maten. Van grijs tot bruin en rood. Overal kom ik ze tegen, op straat, op kantoor en in de winkels.  Mij maakt het niet uit welke kleur het heeft, ik vind het gewoon niet mooi. Met deze trend bedoel ik geen fout kledingstuk, maar de baard. Het ultieme wapen van mannelijkheid, de grote mannenbaard. Geen sexy en stoer één-dag-niet-geschoren stoppelbaardje, maar een heuse kabouter Plop baard.

Woest aantrekkelijke mannen zonder baard, maar zo vreselijk onbekoorlijk met baard. Jan Kooiman is zo iemand. Zo zonde en zo jammer. Tenminste dat is mijn mening.
Ik ken ook vrouwen die een baard wel mooi vinden. Opwindend en mannelijk.  Misschien zijn deze vrouwen de Wilma’s die door Fred Flintstone een grot ingesleurd willen worden. Vrouwen met wilde fantasieën over kerels met ruige baarden. Nu ben ik ook erg fantasierijk en hou ik op zijn tijd ook best van ruig, maar in mijn dagdromen komen deze mannen in ieder geval niet voor.

baard

Als kind vond ik het al vreselijk toen mijn vader zijn baard liet staan. Allesbehalve vrolijk keek ik naar mijn knappe papa, tenminste tot hij een baard liet groeien. Mijn vader, hij leek op de Belg Urbanus was mijn mening. Toen vond iedereen Urbanus lachwekkend en leuk, maar ik vond Urbanus irritant. Een man met een baard, een grote waffel en stomme humor. Toen mijn ding niet en nu nog steeds niet.

Toch vraag ik me af wat nu de achterliggende gedachte van die plotselinge wildgroei is. Het is makkelijk om je niet te hoeven scheren, dat begrijp ik. Dat mag echter niet de reden zijn, ik scheer toch ook iedere dag mijn benen, oksels en andere onderdelen. Heren jullie zien en voelen toch ook liever een glimmend glad huidje in plaats van zwarte haren op de schenen of een oerwoud op andere plekken.

Ook kan ik me zo voorstellen dat het niet echt hygiënisch is zo’n lange baard. Etensresten die blijven hangen en kleven. Ondefinieerbare geurtjes. Een soort van bruine afvalcontainer waar al je overgebleven eten lekker ligt te broeien.
Het schijnt dat een baard net zoveel bacteriën bevat als de onderkant van een wc bril. Daar schrikken jullie van hè. Zoenen of likken jullie wel eens aan een wc bril? Precies, dat bedoel ik.

Persoonlijk vind ik een lange baard er ook onverzorgd uitzien. Het type zwerver, maar dan net iets frisser ruikend. Toch wil je om zulke mannen met een grote boog heen lopen. Je hebt het gevoel dat er ieder moment om een euro of peuk wordt gevraagd en als je hem niet geeft er naar je gespuugd wordt.

Uit onderzoek is gebleken dat heren met lange baarden last hebben van haarballen. Wat?! Haarballen! Zo’n vies ding wat een poes uitspuugt? Ja, zo’n vies kots ding.  Dames, jullie willen toch niet je nek breken, omdat je uitglijdt over de haarbal van je partner.

Naast hoofdluis en schaamluis heb je ook baardluis. Zie je dus een man steeds aan zijn baard krabben, blijf er dan ver uit de buurt. Het zou zomaar kunnen dat hij een klein dierentuintje in zijn baard heeft verstopt.

Iedere ochtend wakker worden met een natte baard lijkt me ook geen pretje. Nee geen vunzige dingen, gewoon een in zijn slaap kwijlende man. Normaal trekt dat kwijl waarschijnlijk in je kussen, maar nu blijft het in je baard hangen. Met slapende oogjes kijkt hij je aan, schatje, wil je een lekker ik-ben-net-wakker-kusje.

Een baard kriebelt heb ik me laten vertellen. Dit leidt toch vreselijk af met zoenen. En dan heb ik het nog niet over andere intimiteiten. Alsof er een rijtje mieren over je dijbeen loopt kan ik me zo voorstellen. Kronkelen van het lachen in plaats van kronkelen van genot. Lijkt mij ook niet echt de bedoeling.

Je kunt zo leuk met een baardje spelen en er doorheen woelen. Deze dame speelt eerlijk gezegd liever ergens anders mee. Ik wil niet het idee en gevoel hebben dat ik weer acht jaar ben en met mijn barbies speel, haren invlechten, kammen en borstelen.

Er zijn mannen die hun babyface willen verbergen met zo’n dos wilde haargroei. Toch kies ik persoonlijk meer voor het gladde babybilletjeshuidje. Nee, dat heeft niets met het fenomeen cougar te maken, ook heren van mijn eigen leeftijd kunnen een babyface hebben. Stoer en mannelijk is voor mij de sexy stoppelbaard, ook al kost zoenen met zo’n “criminelenbaardje” me mijn gevoelige huidje.  Ik heb het er voor over. Dan loop ik maar een paar dagen met een rood en schraal gezicht en met velletjes op mijn kin van het schuren.

Het kan met niets schelen dat jullie me een zeikerd of kieskeurig vinden. Ik ben klaar met die overload aan baardenmannen.
De schaar erin!

baard

 

Mad about the boy

Standaard

mad-about-the-boy-neon-sign

Hoeveel jaar is het nu geleden? Hoeveel jaar geleden dat ik me met haar vergeleek. De herkenning op veel punten was in mijn ogen destijds bizar. Haar karakter en haar leven. Het zal bijna 10 jaar geleden zijn dat ik over haar schreef, over Bridget Jones.

Een tijdje terug viel mijn oog op de woorden, weer single, toyboy, alcohol en calorieën.  Alleen die paar woorden wekten mijn nieuwsgierigheid al op. Ik moest en zou dat boek lezen. En zo geschiedde. Met een lach en een traan las ik de hernieuwde levensfase van Bridget. Zo herkenbaar op verschillende vlakken.

Gelukkig ben ik geen weduwe van 50 met twee kleine kinderen wat het nodige verdriet met zich meebrengt. Maar zoveel andere dingen die bij mij een glimlach op mijn gezicht toverde. Dingen waarvan ik dacht o help dat doe ik ook, dat heb ik ook gedaan en dat moet ik nu echt niet meer doen. De zelfspot en het sarcasme van deze soms klunzige dame.

Ouder worden, maar je jong voelen en je sexappeal proberen te behouden terwijl de jaren voorbijvliegen. Ojee, doe ik dat ook. Ik heb onlangs toch echt definitief afscheid genomen van mijn rokjes “zie poes net niet”.

Dol op een wijntje en samen met vriendinnen een fles openrukken als we vinden dat we dat verdienen. Ieder weekend dus. Als we bijvoorbeeld in zo’n Bridget bui zijn dat we alle mannen een enkele reis naar Mars toewensen en het er over eens zijn dat het allemaal sukkels zijn. Eikels die ons niet waarderen, hun best niet voor ons doen en ons zo diep kwetsen met hun idiote gedrag. Om na zo’n fles wijn of twee of drie, die best snel leeg kunnen zijn, met een dronken kop berichtjes via whatsapp gaan versturen. Boodschappen naar diezelfde kerels die we eerder vervloekten. Berichten waarvan we de volgende dag het schaamrood op onze kaken krijgen en spijt hebben van onze uitspattingen van dronken gevoelens. Nooit, nooit berichtjes versturen als je gedronken hebt.

Je druk maken om het gebrek aan volgers. Bridget op Twitter, ik op WordPress. Op Twitter geen volgers interesseert me geen zier, maar waarom zo weinig volgers op WordPress?! Mijn blogs zijn toch best grappig en leuk om te lezen.
Bridget heeft geen inspiratie om haar filmscript te schrijven. Op het moment dat ik ben begonnen met een cursus “korte verhalen schrijven”, is mijn  inspiratie verdwenen. Ik weet niet waarover ik moet schrijven. Ik kan toch niet schrijven. Ik ben niet goed genoeg. Ik heb geen zin. Zoooo Bridget Jones.

De afstandsbediening van mijn tv en dvd-speler. Goh kun je ook internetten met mijn tv? Leuk, om het vervolgens nooit te proberen. Mijn nieuwe telefoon die al weken in een kastje ligt, braaf te wachten om geïnstalleerd te worden. Mijn nieuwe laptop die ik voor mijn thuiswerk nodig heb. Hij ligt al weken in de doos te wachten tot ik zin heb om me in hem te verdiepen.

Veel goede voornemens dus, voornemens waar helemaal niets van terecht komt.
Iedere keer gezond gaan leven en minder te snoepen. Om vervolgens twee repen chocolade achter elkaar in je waffel te duwen, gevolgd door een zak paprikachips. Hier heb je de volgende dag dan weer spijt van en je knauwt vervolgens braaf op een eiwitreep. Gevolgd door een ijsje en nog één en nog één. Maar die rijstwafel was best caloriearm toch. Ik heb een zere keel en daar is ijs goed voor. Vanaf volgende week ga ik echt minimaal twee keer per week sporten en raak ik echt geen snoepje meer aan. Voornemens waar wederom helemaal niets van terecht komt.

Je eten iets te lang op het gasfornuis laten staan. De schnitzel met de minst donkere kant aan je gast serveren en er met een stalen gezicht bij vermelden dat dit de bedoeling is, dat je van knapperig houdt. Hierbij de te hard geworden aardappeltjes voor zijn neus zet die hij met moeite aan zijn vork prikt.  Hij moet zijn best doen om ze niet door je woonkamer te laten schieten. Hem daarna lief aan te kijken en te vragen of hij lekker heeft gegeten. Natuurlijk durft hij geen nee te zeggen.
Maar in vergelijking met Bridget valt dit mee, haar spaghetti staat in de brand en ze eten vervolgens marshmallows geroosterd in de open haard. Zo jammer dat ik geen open haard heb.

Je lekker onvolwassen gedragen. Bridget in haar eentje in de woonkamer dansen op opzwepende muziek. Ik verkleed als “Zwarte Piet” door het dorp lopen en belletje lellen. Je verstoppen achter de bosjes en daarna keihard  wegrennen met je hand tussen je benen, je kruis dichtduwend om maar vooral niet in je broek te piesen van het lachen. Of komt het door de leeftijd, het schijnt dat je sluitspier minder goed gaat werken op een bepaalde leeftijd. Ook als je geen kinderen hebt gebaard.

Vol overtuiging van je coole hippe outfit naar je werk vertrekken om daar in de grote ruit geconfronteerd te worden met je zo niet passende outfit. De schoenen, broek en blouse matchen voor geen meter. In dat vest lijk je net een varken. Negeren, er zit niets anders op dan deze flater de hele dag te negeren en te doen alsof je de hippe Carrie Bradshaw van Sex and the City bent die rondloopt op prachtige schoenen van Manolo Blahnik.

En dan de liefde. Je bent al een tijd alleen. Sommige vrienden zien je graag aan de man. Ze sporen je aan om te gaan daten. Maar jij valt voor de charmes van een jongere kerel.
Bridget spreekt over toyboy en 21 jaar leeftijdsverschil. Toyboy vind ik geen leuk woord. Hij is toch geen stuk speelgoed en 21 jaar leeftijdsverschil is wel heel erg veel.
Is het veiliger een jonger iemand? Hij verwacht namelijk niets van je. Toch baalt Bridget als ze niets van hem hoort. Of heb ik het nu over mezelf.
We weten toch allemaal dat dit niets serieus kan worden. Maar hij is zo leuk. De toyboy van Bridget is zo leuk, gespierd, sexy, grappig, romantisch en stiekem vinden ze elkaar meer dan leuk.
Het is zo fijn om niet alleen te zijn, de knuffels en een arm om je heen. Uiteindelijk levert het Bridget alleen maar tranen  op.

Je inschrijven op datingsites of Tinder. Je weer uitschrijven. Mannen die getrouwd zijn, mannen die alleen op sexdates uit zijn. Misschien ook nog een paar serieuze mannen. Mannen van je eigen leeftijd. Dik, saai en problemen.  Ik heb het hier natuurlijk over de leeftijdscategorie van Bridget, vijftigers en zestigers. De mannen van rond de veertig zijn allemaal aantrekkelijk, trouw, zonder bagage en op zoek naar de liefde van hun leven.
Yeah right Bridget, huh Mariska.

Zal ik hem wel iets sturen of niet? Zal ik nu wel wat met hem afspreken of niet? Zal ik? Zal ik?

Toch ontmoet Bridget een nieuwe liefde. Al die tijd was hij recht onder haar neus. Ook hij is sexy, stoer, mannelijk én van haar eigen leeftijd.
Het voelt voor haar als thuiskomen.

Misschien moet ik toch ook eens beter in mijn omgeving rondsnuffelen a la Bridget Jones.

Geweldig die Bridget Jones!
Ze geeft met het gevoel dat ik “normaal” ben.

bridget

 

 

Kerstwarmte

Standaard

kerstsfeer

Hand in hand lopen ze door de verlichte straten. Voorbij hoge herenhuizen en ouderwetse kroegen. Langs grachten en over smalle bruggetjes.
Het is koud buiten, maar dat maakt niets uit. Ze hebben het niet eens in de gaten. Genietend van elkaars gezelschap kijken ze naar de gezellig versierde etalages. De winkels zijn inmiddels gesloten en er zijn weinig mensen op straat.
Het is bijna Kerstmis. Niets is zo gezellig als in het donker door de straten in een vreemde stad te lopen. Je te laten verrassen door al het moois. De sfeervolle verlichting, de versierde kerstbomen, de vrolijk verpakte cadeautjes. Zij is dol op de feestdagen en alles wat daarbij hoort.

Hij kijkt haar liefdevol aan en vraagt of ze het koud heeft. Ze trekt haar beanie nog iets verder over haar oren en kijkt hem stralend aan. Ze heeft een rode neus van de kou, maar het kan haar niets schelen.
Ze voelt zich vrolijk en ontspannen. Verliefd op deze man, op deze tijd van het jaar, op het leven.

Op het gezellige pleintje speelt een bandje vrolijke kerstliedjes. Mensen staan rond vuurkorven en drinken glühwein.  Ze heeft nog nooit zulke lekkere glühwein geproefd. Of komt het door zijn gezelschap?
Ze is beland in een betoverende kerstwereld vol met kerstsfeer.

In de sfeervolle straat met oude gebouwen en ouderwetse lantaarns, klinkt zachte kerstmuziek uit een bruin café. Ze voelt zich alsof ze teruggegaan is in de tijd, de tijd van Mary Poppins.
Gearmd lopen ze samen naar binnen. Het café is sfeervol verlicht. Het is druk binnen, maar in een hoekje vinden ze nog een tafeltje voor twee.
Hun dikke jassen hangen ze te drogen aan hun stoel, ze genieten van elkaars gezelschap en van de warme chocolademelk met slagroom. Op hun tafeltje brandt gezellig een kaarsje. Ze staren in de vlammen, ze kijken elkaar lachend en liefdevol aan.
Het café met zijn bruine balken straalt warmte uit. In iedere hoek staat een mooi versierde kerstboom, de lichtjes in de bomen schijnen zacht in het rond. De ruiten zijn bespoten met witte sneeuw.  Ze voelt zich thuis in deze traditionele kerstwarmte. De geur van dennen en verschaald bier.

Als ze thuiskomen brandt de open haard. Met een fles wijn gaan ze voor de warme vlammen liggen. De zachte kussens in hun rug. De warmte op hun huid. Ze toosten op elkaar en de komende feestdagen. Hij buigt zich naar haar toe en streelt haar gezicht, haar nek, steeds lager en intiemer.
Het leven is mooi.

Helaas heb ik geen open haard. Ook is er (nog) niet zulke romantiek in mijn leven te bekennen. Toch kijk ik uit naar deze tijd van het jaar. De donkere, maar sfeervolle dagen voor Kerstmis. Gezellig samen zijn met lieve mensen. Mensen die mij dierbaar zijn.

Ieder jaar neem ik me voor om naar de kerstmarkt in Dordrecht te gaan. Of om door de verlichte straten in een vreemde stad te lopen. Genietend van de mooie etalages. Wandelend door de straten met hun verlichtingen en versieringen. Ik wil graag naar Leiden, daar schijnt het zo mooi te zijn in December. Of het dit jaar gaat gebeuren weet ik nog niet en anders volgend jaar. Wie weet.
Ik kijk er al naar uit om mijn woonkamer gezellig te maken, sfeervol en knus. Met veel lampjes en lichtjes. In een sfeervolle omgeving zijn waar je je thuis voelt. Waar je je fijn voelt. De kerstfilms op tv. Voor de zoveelste keer naar Scrooge kijken. Kachel hoog, dekentje, wijntje. Dat is voor mij ook genieten.

Kerstmis is voor velen van ons een vervelende tijd. Het gemis van dierbaren. Het alleen zijn. Kijk daarom eens om je heen. Is er iemand waarmee je de kerstwarmte wilt delen. Is er iemand die wel wat gezelligheid en een warm gevoel kan gebruiken. Vraag hem of haar om samen met jou te genieten van deze mooie tijd. Van de mooie lichtjes, de warmte en knusheid.

Noem mij een verbeten romanticus, een dromer.
Maar geniet en wees lief voor elkaar.
Fijne Decembermaand…

kerstsfeer