Sexy Zwarte Piet

Standaard

zwarte piet

Sexy Zwarte Piet

Wat ben jij eigenlijk voor Pietje? Vragend kijkt de jongen me aan. Vorig jaar was ik namelijk het lieve Pietje, maar meestal ben ik het ondeugende Pietje. Dit jaar voel ik me echter Super Piet. Met mijn arm recht naar voren en mijn cape naar achteren ren ik door de gangen. De kinderen lopen lachend achter me aan. SUPER PIET! SUPER PIET! Dit is namelijk de eerste keer dat ik een cape aan mijn zwarte pietenkostuum heb zitten. Het geeft me moed, ik voel me alsof ik de hele wereld aankan. Of in ieder geval wel de 50 kindjes op mijn werk. Niet dat ik daar normaal moeite mee heb.

Ook dit jaar loopt het niet precies zoals de bedoeling is. Die oude goedheilig man laat te lang op zich wachten. Weer moet ik de kindjes bezighouden. Heel even verandert super Piet in ondeugende Piet. Gillend door de microfoon roep ik om Sinterklaas, Sinterklaas waar blijf je nu. Om de beurt mogen de kindjes ook door de microfoon gillen. De kindjes vinden het geweldig, ondeugende Super Piet vindt het geweldig, sommigen ouderen vinden het minder geweldig. Dit kan Pietje niet zo boeien, ze is hier voor de kinderen en niet voor de volwassenen. Harder, dat kan harder!

Vorig jaar was er een enge clown. Zelfs het lieve Pietje veranderde in een boos Pietje toen ze de clown die nog niet eens als clown verkleed was tegenkwam op de smalle trap. Hallo, jij bent de Tieten Piet was het 1e wat hij tegen me zei. Zwaar beledigd keek ik hem vuil aan en stak mijn zwarte neusje in de lucht. Eikel! Creep! Sukkel!
Toen deze meneer zijn clownskostuum aanhad, werd het er niet gezelliger op. Hij leek op de clown van de IT film, dezelfde film waar ik nu nog steeds een trauma van heb. Beetje jammer dat hij mij van alle Pietjes steeds bij zijn kunstjes betrok. Ook de kinderen vonden het maar een engerd en de moeders hebben nog steeds nachtmerries van deze akelige zwetende clown.

Na het gezellige feestje op kantoor gingen collega Piet en ik richting mijn huis. Even een beetje bijsminken, even piesen en klaar om te gaan eten. Toen we het plaatselijke café binnen liepen werden we met luid gejuich ontvangen door de “drie van Breda”. Volgens mij wilde de ene stouterd graag op schoot zitten, de andere met de roe krijgen en nummer drie wilde eigenlijk wel mee naar Spanje. Collega Piet negeerde ze en ik kon alleen maar lachen om de onzin die de heren verkondigden. Smakelijk aten we van onze friet en tosti shoarma. Een cola en een wijntje hadden wij wel verdiend.

Een paar uur later slopen de Pietjes door het dorp. Heel even voelde dit Pietje zich geen vijfentwintig jaar. Twaalf jaar en stout kwam meer in de buurt. Bonkend op de ramen en belletje lellend aan de deuren trokken deze ondeugende Pietjes door het dorp. Verstoppend achter bosjes om daarna hard te lachen om de verbaasde gezichten van de mensen die opendeden. Inmiddels lag één van “de drie van Breda” niet meer helemaal nuchter op zijn bank. Stiekem slopen de Pietjes onder zijn raam door. De jongste Piet zei, niet bonken hoor. De oudste Piet sloeg als antwoord het raam er bijna uit. Gierend van het lachen renden we hard weg. Dit leverde het oudere Pietje bijna een nat kruis op. Best lastig om hard weg te rennen, te lachen en je pies op te moeten houden door een hand tussen je benen te stoppen. Hebben jullie dit al eens geprobeerd?

Lachend namen de Pietjes afscheid van elkaar. Toch was de avond voor de ene zwarte Piet nog niet afgelopen. Lachend kuste ze de kikker die in haar deuropening stond. Hij veranderde niet in een knappe prins, maar in een soort van Duo Pinotti twee kleuren in een pottie. Toen Pietje dit zag schaterde ze het uit. Verbaasd keek hij haar aan. Kijk in de spiegel, je ziet helemaal zwart. Verschrikt keek hij naar zijn spiegelbeeld. Het enige wat hij zei waren de legendarische woorden, als ik maar geen uitslag krijg. Toch maakte dit niet veel indruk op hem, lustig kuste hij er weer op los. Ik vind je sexy als Zwarte Piet, zei hij met glimmende oogjes en een serieus gezicht.
Sexy Zwarte Piet. Die had ik nog niet eerder gehoord!

Maak jullie borst maar nat voor 5 december!

Sinterklaas Ons Cafe Achthuizen met Nirvana 21-11-2015 (4)

Advertenties

Een nieuwe kans

Standaard

geliefde

Komt het door de donkere winteravonden of door de aankomende feestdagen? Ik heb geen idee wat er opeens aan de hand is.
Nog geen jaar geleden kwamen er verschillende mannen op mijn pad, mannen die niet helemaal spoorden of mannen die maar één doel voor ogen hadden en dat was geen gezellig etentje dat kan ik jullie wel vertellen.

Natuurlijk komt die laatste categorie nog steeds op mijn pad. Mannen die je tussen de lakens willen krijgen. Erop of eronder, dat maakt allemaal niet uit. Als je maar naakt, wild en gewillig bent. Deze categorie probeer ik nog steeds te ontwijken. Ik voel me toch iets te goed om alleen als stoeipoes te dienen. Voor mij liever geen wip voor één keer.

Toch had ik dit ook niet verwacht. Serieuze mannen. Mannen die op het eerste gezicht normaal lijken. Ja ik hou een slag om de arm.     Die gewone berichten sturen en niet vragen om een spannende foto van mijn poes. Die geïnteresseerd zijn in mij en niet in mijn cupmaat of favoriete standjes, hoewel ze dit misschien wel denken, maar verstandig voor zich houden. Mannen waar ik normale gesprekken mee kan voeren. Die meteen vertellen dat ze kinderen hebben, werkeloos zijn of af en toe een pilletje slikken. Die zeggen dat ze geen zin hebben in een sexdate, maar open staan voor een serieuze relatie. Die mij eerlijk willen zeggen hoe ze in het leven staan en het dan aan mij overlaten of ik met ze wil daten ja of nee. Leuke normale kerels die recht voor zijn raap zijn, net zo direct als ik. Geen doodvermoeiende blabla praatjes waarvan ik spontaan galbulten krijg. Waarvoor ik de rest van mijn leven allergisch ben geworden.

Ik blijf gewoon mezelf en zeg tegen de man die drie poezen heeft dat ik absoluut niet van poezen hou. Hij vindt dat geen probleem. Nee hij niet, maar ik wel. Ik vind poezen eng. Ze kijken zo doordringend naar je en springen bovenop je als je het niet verwacht.
De man met de grote hond die over het beest praat alsof het zijn kind is, vertel ik ook meteen dat ik niet van honden hou. Hij vindt dat geen probleem, hij weet zeker dat ik zijn schat ook heel lief zal vinden. Wat hij niet weet is dat ik al eens vier maanden gedate heb met een kerel inclusief hond. Ook een heel lief beest. Een mooie witte hond, die ik na een dagje Den Haag mee naar mijn eigen huis nam. Zijn haren welteverstaan. Van mijn nek tot mijn tenen onder de witte haren. Zijn baasje werd boos als ik zwarte kleding droeg, je weet toch dat je dan de haren goed ziet! Daar liep ik midden in de winter met een witte coltrui en witte maillots. Gelukkig was wit op dat moment wel net in de mode. Dat dan weer wel.
En dan heb ik het niet alleen over de haren, de kwijl en de stank. Nee, een weekendje weg dat kan niet. Waar moet ik dan met mijn hond naartoe? Of wat dachten jullie van een potje vrijen. Niet met de hond, met zijn baasje natuurlijk. Daar was niks mis mee, alleen het beest was zo jaloers dat hij ons jankend gadesloeg. En ik, ik voelde me bekeken. Nu kan dat voor sommigen spannend zijn, maar echt mijn ding was het niet.

Dan heb ik liever kinderen. Kinderen vind ik leuk en kinderen vinden mij leuk. Ik smelt als m’n nichtje tegen me aan komt liggen of als m’n neefje zijn mama aankijkt en zegt, ik vind Mariska lief. Maar kinderen van een partner is weer een iets ander verhaal. Je krijgt dan te maken met een ex of in vele gevallen een heks. Met ruzies, strijd en gedoe. Degenen die mij kennen weten dat ik niet van gezeik hou.
Wil ik me weer wel helemaal wegcijferen voor de kinderen van een partner. Weer op de zoveelste plaats komen en mezelf helemaal aanpassen. Weinig tijd voor elkaar en geen romantische vakanties samen zonder kinderen of een ex die je tijdens een stevige vrijpartij met haar telefoon uit je roes haalt. Een partner die je zonder pardon aan de kant duwt, want er kan wel iets met de kinderen zijn. Daar lig je dan naakt, heet en aan de kant geschoven voor een belletje van de ex. Jij brengt ze morgen op school hè.
Geen romantische weekendjes weg, omdat daar simpelweg geen geld voor is door de torenhoge alimentatie die papa moet betalen. Dan betaal jij toch hoor ik jullie denken. Natuurlijk, dat is een paar keer leuk. Maar blijft het leuk als je kindlief steeds met de nieuwste iPhones en gadgets ziet lopen en de ex wel om de haverklap weekendjes weg kan gaan. Precies!
Wil ik op zondagmorgen om zes uur uit bed strompelen omdat de kinderen niet meer kunnen slapen en papa wel wil blijven liggen? Nee, dat wil ik niet.
Maar niet alle papa’s zijn hetzelfde is mij al verschillende keren verteld. Niet alle papa’s verwachten dat jij meteen je hele vrije leven aan de kant gooit. Ze worden echt niet allemaal boos als jij een keer met je vriendin naar de sauna wilt als het papaweekend is. Ze willen heus niet allemaal de kinderen bij jou achterlaten om zelf de bloemetjes buiten te gaan zetten. Er zijn heus papa’s die zelf ook zorgen en verzorgen. Die geen ruzie met de kinderen zoekt over wie de tafel moet dekken terwijl jij al een uur in de keuken hebt gestaan. Die niet in de bank gaat liggen totdat ze aan tafel kunnen schuiven om zelf nog net niet gevoerd te worden. Heb je geen appelmoes, pak het eens even. Pak het zelf. Kinderen pakken jullie het eens. Zucht, steun, maarja luisteren naar papa. Hij is de baas!

Ligt het dan aan mij? Ben ik te moeilijk? Ben ik te egoïstisch? Heb ik teveel noten op mijn zang of ben ik te zeer gehecht aan mijn vrije leventje?
Ik kan nu natuurlijk wel doen en laten wat ik wil.
Niemand die mij zegt wat ik moet doen en wat ik niet mag doen. Ja dat is echt gebeurd, niet letterlijk maar op een manipulatieve manier.
Is dat de reden dat ik nog niet date?

Of komt het toch omdat ik zo vreselijk hard op mijn bek gedonderd ben, diep gekwetst en mijn hart vermorzeld is als confettisnippers, alsof het helemaal niets te betekenen heeft. Dat mijn vertrouwen diep geschaad is en ik zo vreselijk bang ben om weer verdrietig te zijn om een kerel. Is dat het?
Ik zie het toch ook bij vriendinnetjes, laten ze eindelijk weer iemand toe in hun leven, worden ze weer op hun ziel getrapt. Opnieuw slapeloze nachten, dikke blubogen van de tranen, veel stress en verdriet. Daar heb ik zo geen trek in.

Toch kan het ook heel leuk, fijn, relaxed en ontspannen zijn. Toch?
Moet ik het een nieuwe kans geven? Die serieuze mannen komen niet voor niets nu op mijn pad.
Een keer gezellig zonder verwachtingen afspreken, kan toch geen kwaad? Gewoon, doodgewoon iets ontspannen leuks doen zonder het gevoel te hebben dat ik naar de slachtbank ga.
Ik geloof best dat ik dat wel kan!
Denk ik…. Maris de Klojo.
klojo

 

Wereldvrede een fantoom

Standaard

oorlog

Met de schokkende beelden van 9/11 nog op mijn netvlies gebrand, komen er opnieuw vreselijke beelden voorbij. Beelden die je niet wilt zien, beelden van terreur en geweld. Een verschrikkelijk bloedbad in de Stad van de Liefde. Haat en liefde liggen dicht bij elkaar wordt vaak gezegd,  maar deze vreselijke daden hebben helemaal niets met liefde te maken.

Mensen net als jij en ik die nietsvermoedend plezier maken bij een concert. Zingend en dansend,  genietend van de muziek. Niet wetend wat voor vreselijks boven hun hoofd hangt. Mensen die tijdens datzelfde concert in het bloed liggen. Mensen die over elkaar kruipen. Overal liggen gewonde en dode mensen. Een horrornacht in Parijs.

Ook op andere plaatsen vallen doden en gewonden bij diverse schietpartijen. Koelbloedige moordenaars die mensen afslachten. Het gegil van angstige en gewonde mensen doet ze niets. Het raakt ze niet. Systematisch schieten ze in het rond. Hoe kan iemand zo hard zijn,  zo vol haat. Heeft dit nog met religie te maken.  Heeft dit nog met het geloof te maken. Hoe kom je zo ver dat je jezelf opblaast. Wat is het nut hiervan. Waarom offeren mensen zichzelf op, waarom zijn ze bereid om hun leven te geven.  Is het diepgewortelde haat die deze terroristen zover brengt.

Ook in Nederland heerst angst. Angst voor deze vreselijke daden. Er wordt gewezen naar de vluchtelingen die met grote getallen ons land binnenkomen. Zitten hier ook zulke verschrikkelijke moordenaars tussen?  Kille, gevoelloze monsters.
Het is zo dubbel. Aan de ene kant wil je onschuldige mensen helpen, maar aan de andere kant is er de vrees voor deze mensen.
De beelden van het aangespoelde driejarige jongetje op het strand van Bodrum, er zijn maar weinig mensen die hier niet door geraakt zijn. De golven die over zijn dode lichaampje stromen. Je moet wel harteloos zijn als dit je koud laat.
De beelden van getraumatiseerde mannen, mannen die zonder vrouw komen en wie weet waartoe in staat zijn. Is mijn dochter van 16 wel veilig? Ben ik zelf wel veilig?
Ze hebben een compleet andere cultuur. Vrouwen moeten onderdanig zijn, homoseksualiteit wordt niet getolereerd en dan hebben we het nog niet over de strijd tussen de vluchtelingen onderling.
Hoe kan dit tussen het “gewone” volk passen zonder dat het vreselijk uit de hand loopt.

Het is een dilemma waar veel mensen mee kampen. Aan de ene kant wil je helpen, aan de andere kant ben je bang voor het onbekende. De vluchtelingenstroom veroorzaakt steeds meer angst en onzekerheid. Is het mogelijk om deze angst te herkennen en tegelijkertijd gastvrij te zijn voor deze vreemdelingen. Is hier een middenweg in te vinden.

We moeten echter niet vergeten dat een groot deel van deze vluchtelingen vlucht uit een oorlogsgebied. Zij hebben nog veel grotere angsten dan wij na de aanslag in Parijs hebben. Zij maken zich niet druk over het feit dat hun tripje naar Disneyland Parijs niet door kan gaan. Zij hebben grotere zorgen. Zij leven al in oorlog. Zij weten al hoe het is om de dood in de ogen te kijken. Zij hebben familie verloren en zijn hun thuis kwijt geraakt. Zij hebben niets meer.

Er is maar één manier om deze vluchtelingenstromen te stoppen. De oorzaak van al het mensenleed te beëindigen. Vrede op aarde. Het klinkt zo mooi, het is zo makkelijk gezegd, maar is dit realiseerbaar. Of blijft het een utopie zolang de mensheid bestaat.
Ik ben bang van wel.

Waarom moeten wij mensen oorlog voeren. Het leven kan zo fijn en zo mooi zijn. Het leven is soms al moeilijk genoeg zonder dat er een oorlog om de hoek komt kijken.
Wat is er voor leuks aan om geboren te worden en al als kind getraind te worden om te doden en jezelf op te blazen. Dit kan toch nooit de bedoeling van het leven zijn. Heeft dit met godsdienst te maken. Zien deze strijders en moordenaars dit zelf niet in. Begrijpen ze niet dat ze gebruikt worden door een kleine elite die rijk wordt van deze oorlogen. Dat zij de onderklasse zijn die het vuile en gevaarlijke werk mag opknappen.
Ik ben bang van niet.

Wij zullen moeten proberen zo goed mogelijk om te gaan met deze bestaande situatie. Ons niet door angst laten sturen.
Zeg de bangheid vaarwel en laten we er het beste van proberen te maken met z’n allen.

Echte vrede begint niet in het groot en aan de buitenkant.
Vrede begint in je hart.
Een betere wereld begint bij jezelf.

 

Een lekker stukje vlees

Standaard

lust

Het is toch een compliment, niet begrijpend kijkt hij haar aan.
Ze ziet hem denken, wat zit je nu te zeuren.
Niet goed wetend wat ze van zijn woorden moet vinden, zegt ze niets terug.
Hij neemt daar echter geen genoegen mee. Het is toch een compliment dat jonge mannen jou zo aantrekkelijk vinden en over je praten.
Het enige wat zij echter hoort is het laatste stukje. Wat over me praten! Ik wil niet dat ze over me praten.
Zuchtend geeft hij het op.

Natuurlijk ziet zij ook soms mannen naar haar kijken. Ze hoort ook wel eens dat er opmerkingen over haar gemaakt worden.
Ze begrijpt er alleen niets van.
Als zij in de spiegel kijkt, ziet zij echt geen femme fatale. Ze ziet een alledaagse vrouw met hier en daar een rimpel en een puist. Ze ziet haar slappe buikje en  te dunne benen. Haar te brede schouders en te kleine billen.

Soms twijfelt ze aan zichzelf. Komt het door haar kleding? Kleedt ze zich te sexy of uitdagend? Maar zij houdt nu eenmaal niet van saaie kleding.
Komt het door haar gedrag? Is ze te open naar mensen toe. Te sociaal. Flirten doet ze naar haar idee niet. Niet bewust in ieder geval. Ze behandelt mannen niet anders dan vrouwen. Ze maakt met iedereen een praatje en een geintje.
Ze weigert om het bij zichzelf te zoeken.
Zolang zij niet met haar blote kadetjes staat te schudden, haar t-shirt niet omhoog trekt en geen man in het openbaar tegen de muur zet om lekker af te likken, wil zij niet als lustobject gezien worden.

Vaak zie ik je door de straat lopen en dan denk ik bij mezelf, zo dat is een lekker ding. Maar nu ik je beter ken, vind ik je ook nog eens lief en slim.
Geïrriteerd kijkt ze naar zijn berichtje op haar telefoon. Wat nu lekker ding. Ik ben toch geen één of ander voorwerp. Geen plastic zak die je bij de supermarkt krijgt en na gebruik in de prullenbak gooit. Ik ben een vrouw van vlees en bloed.
En inderdaad ben ik slim en lief.

Ze heeft een mooie blonde vriendin. Deze vriendin ziet zelf niet dat ze zo mooi is. Ze is nog onzekerder dan zij zelf.
De blonde vriendin kan dit minder goed verbergen. Kruipt soms het liefst weg in een hoekje. De donkerharige dame niet. Hoe onzekerder ze zich voelt, hoe harder ze zich opstelt. Ze gooit haar hoofd in de lucht, trekt haar hoge hakken aan en doet alsof ze schijt heeft aan heel de wereld. Natuurlijk is dit niet zo, maar laat iedereen dit lekker geloven.
Als de vriendinnen samen op stap gaan, worden ze aangesproken. Soms lachen ze erom, soms negeren ze het. Ze komen dan misschien over als arrogante bitches, maar dit zijn ze zeker niet.
Laatst kwamen ze in een café. Er zat een groepje aangeschoten kerels die het nodig vonden om de dames meteen aan te spreken. Kom gezellig bij ons zitten!
De blonde dame kijkt haar vriendin aan, de dames kennen elkaar inmiddels zo goed dat de donkerharige weet dat ze dit zeker niet gaan doen. Zelfverzekerd kijkt de donkerharige de mannen aan en zegt met ferme toon dat ze blijven staan. De blonde dame loopt nog iets verder naar achteren.
Giebelend als een paar pubers zien ze de mannen over hun praten. De blonde negeert het, maar bij de donkerharige gaan haar stekels omhoog staan. Als een felle heks kijkt ze de mannen aan. Haar ogen spuwen vuur. Ze kent zichzelf en weet dat ze haar mond niet kan houden. Wat zeg je, ze kunnen beter met mij mee naar huis gaan. Nou geloof me kerel dat kan jij niet aan. Jij kunt mij nog niet in je eentje handelen, laat staan ons twee! Doordringend kijkt ze de man aan. Ze bijt nog net zijn neus er niet af. Hij krimpt een beetje in elkaar.
Ze ziet haar vriendin naar haar kijken, een beetje verschrikt, maar ook wel trots. De kerel kijkt haar beschaamd aan en durft geen woord meer te zeggen.
Zo dat zal hem leren. We zijn toch zeker geen seksobjecten. Nog net geven ze elkaar geen high-five.

De dames hebben er namelijk genoeg van. Ze zijn niet alleen goed voor in bed. Nee ze zijn lief, aardig, slim en sociaal.
Ze balen ervan dat ze als een homp vlees gezien worden. Als een opblaaspop die je na gebruik in je container gooit.
Ze beseffen dondersgoed dat ze meer waard zijn. Veel meer zelfs!

Natuurlijk weten de dames dat mannen jagers zijn. Dat het normaal is dat ze met hun penis denken zodra er een vrouw in de buurt komt.
Ook de dames kunnen op deze manier denken. Natuurlijk wijzen de vriendinnen elkaar weleens op een aantrekkelijke kerel. Maar zij hoeven hem niet meteen als een holbewoner hun grot in te sleuren en met hun knuppel te slaan.

Uiteraard laten de dames wel eens een man toe in hun leven. Ook zij hebben behoefte aan genegenheid en een knuffel. Echter kijken zij verder. Ze vinden die persoon wel iets meer dan een lekker lichaam, een lekker hapje om in te bijten.
Zij vinden het niet nodig om op te scheppen over hun verovering alsof het een gewonnen trofee is.
Ze willen zich goed voelen bij iemand. Ze willen zich bemind voelen.
Ze willen niet alleen als lekker chick gezien worden.

Ze zijn geen lekker stukje vlees.
Geen snelle hap.
Geen Febo gehaktbal.
Als het alleen om een homp vlees gaat, dan gaan jullie maar naar de slager om de hoek.

lust