Ik ben geweldig!

Standaard

Ik ben het beste wat jou kan overkomen. Ik ben geweldig!
Zie je dat dan niet!?
Wil je dat niet zien?
Zie het dan!
Ik eis dat je het ziet!

Ik vind het fijn om in het weekend uit te slapen. Jij toch ook?
Ik vind het ook leuk om een uitgebreid ontbijt te maken. Lekkere broodjes bakken, croissantje, een eitje koken. Verse jus d’orange erbij.
Ik vind het heerlijk om op de bank te hangen, maar ben ook graag bezig.
Ik ga straks eerst mijn huis poetsen, want ik vind dat ik voor een man best schoon ben.
Koken kan ik ook. Niet zo goed als jij. Maar voor een prakje draai ik mijn hand niet om. Kom je een keer bij me eten?

Een vriend heeft me nodig. Hij heeft problemen en ik kan goed luisteren. Ik sta altijd klaar voor mijn vrienden. Ook voor jou als het nodig is. Je mag me altijd bellen. Zullen we een keer afspreken om gezellig te kletsen.

Hoe zou jij het vinden als je door je vriend verrast wordt met een weekendje weg? Naar Venetië bijvoorbeeld? Dat is leuk toch? Fijn dat ik het weet.

Ik vind het heerlijk om te masseren. Jij hebt toch last van je nek. Zal ik je een keer masseren. Dat doe ik met plezier. Nee, alleen masseren. Dat doe ik voor jou, ik wil je laten genieten.

Ik ben lief zeggen ze.
Mijn ex baalt dat ze me kwijt is. Zo’n goede man krijgt ze nooit meer.
Ik ben eerlijk en heb een hekel aan liegen. Trouw ben ik ook.

Mooie woorden heren. Woorden die iedere vrouw wil horen.
Dingen die een vrouw waardeert in een man.
Gebaren die een vrouw omarmt als een warme deken.

Er zit echter één grote MAAR aan, de betreffende vrouw moet wel interesse in je hebben.
Ze moet verliefd zijn.
Zwijmelen bij jouw aanblik.
Jou door een roze bril bekijken.
Kriebels in haar buik voelen.
Vlinders voelen fladderen.
Open staan voor een relatie met jou. Of überhaupt open staan voor een relatie.

Ontbreekt de interesse, dan hebben deze woorden helemaal geen zin.
Ze missen elke uitwerking die jij hoopt dat ze hebben.
Al beloof je gouden bergen, al doe je nog zo je best, het komt gewoon niet aan.

Je kunt de liefde niet afdwingen.
Liefde overkomt je spontaan.
Het is er of het is er niet.
De vonk en passie kun je niet forceren.
Manipuleren heeft geen effect.
Exclusiviteit vragen heeft geen enkele zin.

Klamp je daarom niet vast aan een onbeantwoorde liefde.
Dit is pure tijdverspilling. Zonde van je energie.

Ga verder.
Kijk verder.

Er loopt vast wel iemand rond die wel bij jou past en je gelukkig kan maken.
Hoe krampachtiger je doet, hoe minder kans je maakt om een potentiële partner te vinden.
Zoek niet, maar maak plezier met vrienden.
De liefde kan dan zomaar op je pad komen.

Het komt wanneer je het niet verwacht…

Praatjes vullen geen gaatjes

Standaard

eend

Kennen jullie ze?!
Van die kerels met een grote mond, maar een heel klein hartje. Van die mannen die stoere praatjes hebben, maar als het er op aan komt met hun staart tussen hun benen weglopen.
Die blozen tot achter hun oren als je ze met hun verhaaltjes om diezelfde oren slaat.

Regelmatig kom ik zulke heren tegen. Ik lach erom en prik er vaak doorheen. Als ik recalcitrant ben, laat ik ze een klein poepje ruiken. Geef ik ze een koekje van eigen deeg of zet ze op hun nummer. Soms ben ik een bitch, ik weet het.

Maris wat heb je toch een lekker kontje in die spijkerbroek. Hoe kan het dat je op jouw leeftijd nog zo’n strak kontje hebt. Stop! Op mijn leeftijd… Hier gaat hij al zwaar de fout in.
Ik zou jouw kontje best eens willen zien. Best stoer dat hij dat zegt, hoor ik jullie denken. Maar nee hij zegt het niet. Hij appt het.
Als ik hem een paar weken later tegenkom, terwijl hij met een groep vrienden staat te praten, kijkt hij me lachend aan. Ik loop weg, draai me om in mijn strakke spijkerbroek en roep zijn naam. Ik buk een beetje voorover en schud met mijn billen. Voor zover schudden uberhaupt mogelijk is met die kleine kadetjes van mij. Kijk! Roep ik, je wilt toch zo graag mijn billen zien. Lachend loop ik weg. Hem met een verbaasde blik en een blos op zijn wangen achterlatend.
Heerlijk!

Irritant vind ik die kerels die zeggen dat mijn sport bootcamp niets voorstelt. Dat is toch geen sport. Dat stelt niets voor. Een beetje huppelen.
Hoeveel mannen dit al gezegd hebben grrr.
In het begin ging ik serieus uitleggen dat je ook moet opdrukken, squaten en rennen. Dat het best pittig is. Dat je echt moe bent na een uurtje bootcamp.
Tegenwoordig daag ik ze meteen uit. Dan doe je een keer mee! Maar nee dan komen de smoesjes. K*t smoesjes noem ik het.
Sorry, ik heb zo’n last van mijn rug.
Ik heb nog niet gegeten en moet nog douchen. Douchen? Dat doe je maar als je klaar bent met sporten.
Die avond kan ik niet, dan ga ik altijd hardlopen.
Dit zijn typisch gevalletjes van een grote bek, maar een klein hartje.
Dan hoor ik liever mijn mannelijke collega die een keer heeft meegedaan. Ik ging kapot, zei hij. Voor mijn andere mannelijke collega’s was dit voer om hem te pesten. Ik vond hem juist stoer. Hij heeft tenminste de ballen om mee te doen en dan ook nog eens het lef om toe te geven dat het gewoon afzien is.
Voor alle kerels die nu nog durven te zeggen dat bootcamp peanuts is, ik ontvang jullie met open armen. Getrainde armen wel te verstaan.

Hoe vaak krijg ik berichten met oneerbare voorstellen.
Heel soms zit er iemand tussen die het lef heeft om het rechtstreeks te vragen. Ik negeer de voorstellen of vraag de heren of ze wel goed bij hun hoofd zijn.
Ben ik in een ondeugende bui dan lach ik lief en knipper ik met mijn ogen. Om vervolgens keihard mijn klauwen uit te slaan. Dit komt dus regelmatig voor.
Wil je met me seksen? Dit is de nette versie.
Verbaasd kijk ik hem aan. Oké, hij ziet er lekker uit. Maar wie is hij in vredesnaam? Ik ken hem niet eens.
Met mijn gezicht in de plooi kijk ik hem liefjes aan. Ja, natuurlijk wil ik dat. Van schrik doet hij een stap naar achteren. Dit antwoord had hij duidelijk niet verwacht. Stotterend vraagt hij me of ik het meen. Wil je echt…
Van een lief schattig elfje verander ik in een gemene boze heks. Nee natuurlijk niet GEK! Wat denk je wel. Ben je wel helemaal goed bij je hoofd. Idioot!
Nog voordat ik hem met mijn bezem om zijn oren kan slaan, is hij er al vandoor gegaan. Ik zie nog de verbazing op zijn gezicht op het moment dat ik op zijn voorstel inga.
Lachend draai ik me om. Dit zal hij geen tweede keer meer doen. Die jongen heeft de schrik van zijn leven.
Foei, boze lelijke rot heks. Hoe durf je dat schattige ventje zo de stuipen op het lijf te jagen.

Daarom alle praatjesmakers opgepast.
Voordat je het weet, hang je zelf met je billen naar achteren in een diepe squat en kijk IK lachend toe.

Bluffer. Branie, Fraseur, Kakelaar, Kalefakker, Kletsmeier, Opschepper, Rabbelaar, Snoever, Spekkoper, Zwetser

Geen woorden, maar daden!

blabla

Brilsmurf(in)

Standaard

bril

Ze was een jaar of elf. Een onzeker meisje met een grote bek. Ze had het beste plaatsje in de klas. Het achterste tafeltje in het midden van het gangpad.
Zo kon ze zich makkelijk achter de rug van haar klasgenootje verstoppen en hoopte dat de leraar haar zou overslaan met zijn vervelende vragen. Op een dag was dit meisje toch de klos en moest ze iets van het bord lezen. Het meisje kromp ineen en voelde zich zo vreselijk klein en onzeker.
Ze kon geen woord uitbrengen en barstte in tranen uit. De leraar keek haar verbaasd aan. Toen kwam het hoge woord eruit, ik kan niet lezen wat er op het bord staat.
Vol schaamte liep ze naar voren toen de leraar haar bij zich riep. Ze voelde de priemende blikken van haar klasgenootjes in haar rug. Kom hier voorin zitten en vertel maar aan je ouders dat je ogen gecontroleerd moeten worden.
Met lood in haar schoenen ging het meisje naar huis. Ze wist dat ze er nu niet meer van onderuit kon komen. Het was nu tijd voor een brilletje. Het meisje vond het vreselijk. Ze haatte haar bril. Toen ze hem de eerste keer ophad, werd ze uitgescholden voor brillenjood. Hoe gemeen kunnen kinderen op die leeftijd zijn. Gelukkig had het meisje nog steeds haar grote waffel en maakte ze korte metten met haar vervelende klasgenootjes.

Toen de jongedame 17 jaar was, kreeg ze eindelijk contactlenzen. Wat was ze blij. Eindelijk die stomme bril niet meer op.
Geen beslagen glazen meer als je de discotheek binnen gaat. Geen natte glazen meer als het regent. Geen gescheld meer. Geen zere neus meer van die irritante neusvleugeltjes. Geen scheve poten meer. Weg met die stomme klote bril.

Nu is de “jongedame” 41 jaar en zit ze weer met zo’n vreselijke bril op haar neus.
Het begon gisteren. Goh, heb je in je oog gewreven? Je oog ziet zo rood. Ik weet niet, maar hij doet pijn ook.
Die pijn bleef, ze werd er zelfs een paar keer wakker van die nacht. Eigenwijs als de dame is, deed ze de volgende dag gewoon haar lenzen weer in haar ogen.
Misschien moet je toch maar even naar de dokter gaan, zei haar collega verontrust. Wie weet wat het is. Het zijn wel je ogen hoor. Je hebt er maar twee.
Meteen zag ik, wie is anders die eigenwijze dame, mezelf met een blindengeleidehond lopen.
Gelukkig kon ik binnen vijf minuten bij mijn opticien terecht.
Je oog is ontstoken. Heb je je bril bij je?
Met een benepen stemmetje mompelde ik, hmm ja.
Ik weet hoe vreselijk je het vindt, maar meteen die lenzen weggooien en je bril opzetten. Je komt dinsdag terug en dan kijken we of je je lenzen weer in mag doen.
F*ck, mijn bril op. Dat achterlijke brilletje van zeven jaar oud.
Tja ik heb geen andere keus.

Mijn bebrilde collega maakte meteen grapjes toen ik terug was op het werk. Boos keek ik hem aan, pas op of ik maak van jouw bril een fietsje.
De lamellen naast mijn bureau hield ik angstvallig dicht.
Naar het bedrijfsrestaurant ging ik ruimschoots voor de pauze. Ruimschoots voordat hij vol zou zitten met collega’s. Oogdruppels werden gehaald. Heb je ooit wel eens oogdruppels in je ogen laten gieten? Echt geen pretje. En zeker niet als er dan een collega met zijn smartphone aan het filmen is.
Mijn pauze nam ik anderhalf uur later. Ik hoefde niet zo nodig half kantoor tegen te komen.
Geen man die dit keer zijn nek verdraaide terwijl ik mijn rondje liep. En ik had nog wel zo’n schattig jurkje aan.

Jij bent gek, zei een vrouwelijke collega tegen me. Elke collega die ik tegenkwam klampte ik namelijk aan en wees ze met afgrijzen op mijn brilletje.
Vreemd, niemand zei uit zichzelf wat over mijn bril. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat ik met een bril door kantoor loop.
Het kleine elfjarige meisje kwam weer naar boven drijven. Onzeker en klein.

Toen ik thuis kwam plofte ik meteen met een glas wijn op de bank. Dat heb ik wel verdiend. Wat een zware dag. Een dag met een bril op mijn neus.
Waarom zijn er in vredesnaam vrouwen die een “fake” bril dragen?! Ik begrijp dat echt niet. Een bril is geen modeaccessoire, maar een noodzakelijk kwaad.

Na een uur lang googlen, heb ik inmiddels al tig borrelglaasje verwerkt. Hebben jullie wel eens gekookt water in je oog gegoten. Afkoelen is dan wel een must. Ook het glaasje goed tegen je wang drukken is niet geheel onwenselijk. Je shirt wordt anders zo nat.

Inmiddels een halve fles wijn verder en bijna bedtijd bedenk ik me dat iemand me moet komen instoppen. Hoe krijg ik anders die oogdruppels in mijn ogen. HELP!

Dat wordt morgen weer een zware gebrilde dag.
Een bebrilde vrouw met een ondeugend lichaam.
Een vrouwelijke Bonobo.
De look-a-like van Nana Mouskouri.
Zoenen met een bril op je neus, hoe moet dat ook alweer? Stel je voor dat ik mijn droomprins tegenkom en hij draagt, precies, ook een bril. Dat is toch hetzelfde als zoenen terwijl je allebei een beugelbekkie hebt. Dat leidt veel te veel af. Dat is lijden met een hele lange ij.

Toch zitten er ook voordelen aan het dragen van een bril.
Eindelijk word ik serieus genomen.
Geen pittig ondeugend wijffie, maar een intelligente dame.
Make up hoef ik amper op te doen. Gelukkig maar, want dat wordt lastig mikken met de mascara.
Al heb ik wallen tot mijn ballen, niemand die het ziet.
Die kunstzinnige look past best bij mij.

Ach wat maak ik mezelf wijs. Ik heb nu eenmaal geen brillenhoofd en ga het liefst de eerstkomende vier dagen undercover door het leven.

Geef mij maar een roze bril. Die past me beter!

bril

Cadeaukindjes

Standaard

familie

Na de eerste ontmoeting belde hij haar enthousiast op. Hij kletste en kletste maar door. Wilde zoveel aan haar vertellen.
Plots was hij even stil. Ik moet je wel iets zeggen, ik heb twee kinderen.
Zij reageerde eerst een beetje verbaasd, maar herstelde zich snel. Het is toch logisch dat je als dertiger een gescheiden papa of mama kunt treffen.
Leuk. Jongen? Meisje? hoe oud zijn ze?

Haar vriendinnen waarschuwden haar. Niet doen. Geen relatie beginnen met een papa met bagage.
Eigenwijs als ze was en nog steeds is, sloeg ze dit goedbedoelde advies in de wind.
Bagage? Kinderen zijn toch geen bagage. Onder bagage versta ik een gebroken hart dat nog niet geheeld is. Iemand die getraumatiseerd is door bepaalde gebeurtenissen.
Nee, ik vind kinderen leuk en kinderen vinden mij ook leuk.

Al snel kwam de eerste ontmoeting. Zij zenuwachtig. De kinderen zenuwachtig.
Voor haar stond een verlegen jongetje van vijf jaar oud. Zijn vijf jaar oudere zusje keek pienter en afwachtend uit haar ogen.
Wat als ze haar niet leuk zouden vinden?
In het speelparadijs was het ijs al snel gebroken. Met z’n drietjes gleden ze van de glijbanen. Zij was zich er niet van bewust dat de kinderen dit niet gewend waren. Een volwassen vrouw die net zo graag speelt als de kinderen zelf.
Voor haar was dit normaal. Een tweede natuur.

Al snel kwamen ze bij haar logeren. Het jongetje huilde om zijn mama. Zij ging troostend aan zijn bed zitten, streelde hem over zijn haar en moest haar tranen bedwingen.
Ze had medelijden met de kinderen. Was verdrietig om hun verdriet over de scheiding.
Zondagmorgen werd ze wakker, het was nog donker in de slaapkamer. Toch voelde ze dat er iemand was. Ze knipte het lampje aan en schrok zich wezenloos. Het jongetje zat in het donker op de grond, aan haar kant van het bed. Hij moest hard lachen om haar schrikreactie.
Even later zat ze om zes uur ’s ochtends met het 5-jarige jongetje te monopoliën in de huiskamer.
Wat had ze een hekel aan vroeg opstaan. Wat had ze een hekel aan spelletjes. Maar nog rotter vond ze het om het jongetje alleen te laten. Papa en zijn zusje bleven nog uren slapen. Samen bakten ze croissantjes en broodjes voor het ontbijt en dekten de tafel.

Zo verstreek de tijd. Ze deed leuke dingen met ze. Cakejes bakken, voetballen, tikkertje, spelletjes en lekker snoepen.
Ze leerde het jongetje zijn veters strikken. Wat was hij trots. En wat was zij trots. Dankzij haar kon hij eindelijk zijn veters strikken. Ze voelde zich heel even belangrijk in hun leven.

Ze voelde zich geen mama. Ze wilde gewoon een goede vriendin voor ze zijn. Nooit zou ze hun mama willen vervangen. Maar ze wilde wel dat ze zich goed en veilig bij haar voelden.

Dat ze zich goed bij haar voelden bleek wel.
Als zij naar boven ging om te strijken en papa in de bank bleef liggen, volgden de kinderen al snel. Ze bleven naast de strijkplank staan of gingen op haar bed liggen en kletsten er op los.
Op een middag toen papa naar een wedstrijd van zijn dochter ging, wilde het jongetje niet mee. Hij bleef liever bij haar. Eigenlijk was ze van plan geweest om haar huis schoon te maken, maar ze voelde zich vereerd dat hij zo graag bij haar wilde zijn. Ze gingen gezellig samen eten en naar buiten.

Het meisje nam afscheid van de basisschool. In haar klas mocht ieder kind een foto ophangen met daarbij een verhaaltje. Dit moest een foto zijn van een moment waarop het kind gelukkig was. Tot haar verbazing hing er een foto van haar en het broertje. Geen foto van de ouders, nee van de “stiefmama”. De foto was genomen toen ze met z’n drietjes aan het voetballen en stoeien waren op een grasveldje in haar dorp. Het meisje was op dat moment gelukkig schreef ze, gelukkig omdat ze op dat moment zo gelachen hadden. Gelukkig omdat papa een leuke vriendin had en mama ook weer gelukkig was met haar nieuwe man.
Tranen schoten in haar ogen. Deze foto zei meer dan duizend woorden. Ook voor haar was dit een dierbare herinnering.
Eén van de eerste keren dat ze zonder papa met de kinderen was.

Wat herkende ze veel van zichzelf in de kinderen. Het ondeugende en grappige in het jongetje. Het gevoelige en serieuze in het meisje. Het zouden haar eigen kinderen geweest kunnen zijn.

Het jongetje nam haar regelmatig in vertrouwen. Ging samen met haar een rondje lopen en vroeg haar dan of het raar was dat hij nog geen verkering had, terwijl al zijn vriendjes dat wel hadden. Zij stelde hem gerust, hij was tenslotte nog maar tien jaar oud.

Natuurlijk was het niet alleen rozengeur en maneschijn.
Soms viel het haar wel eens zwaar dat ze altijd op de vierde plaats kwam. Dat ze zich vaak moest wegcijferen en rekening moest houden met het gezinsleven.
Toch heeft ze het belang van de kinderen altijd voorop gezet.
Als de papa ruzie zocht, zweeg ze. Ze wilde niet dat de kinderen met boosheid geconfronteerd werden. Ze hadden al genoeg ruzies meegemaakt.
Ze vierde hun verjaardagen bij haar thuis. Ze haalde lekker eten en snoep in huis. Zorgde dat de kinderen allebei een eigen kamer in haar huis hadden. Kocht cadeautjes. En probeerde het ze naar de zin te maken.
Zelf genoot ze ook. Als ze gingen picknicken en allemaal lekkere hapjes en drankjes meenamen. Ze lachte toen het meisje zei, we gaan toch niet hier picknicken. Al mijn klasgenoten fietsen hierlangs.

Toen ze de eerste keer haar relatie verbrak vond ze het verschrikkelijk voor zichzelf, maar ook voor de kinderen. Weer moesten zij een breuk meemaken.
Later bleek wel hoe moeilijk de kinderen het vonden. Het meisje vertelde haar dat ze het erger vond dat zij en papa uit elkaar gingen dan toen papa en mama gingen scheiden. Deze woorden deden haar verschrikkelijk veel pijn. Ze voelde zich schuldig.
Het meisje, toen al heel verstandig, zei haar dat ze haar wel begreep. Maar dat nam niet weg dat ze het erg vond.

Na een tijd waren ze toch weer bij elkaar. Het leven met de kinderen ging verder alsof ze nooit uit elkaar geweest waren. Serieuze gesprekken met het meisje. Stoeien met het jongetje. Toen kwam het moment dat ze de kinderen leuker vond dan de papa. Dat ze beter overweg kon met de kinderen. Dat ze zich prettiger voelde bij de kinderen. Meer begrepen voelde door de kinderen. Ze heeft er lang over gedaan, vooral voor de kinderen, voordat ze de relatie verbrak. Ze wist namelijk dat het nu voorgoed was.
Ze vond het verschrikkelijk dat ze de kinderen pijn moest doen. Ze hoorde dat de kinderen boos op haar waren. Papa was namelijk erg verdrietig. Ze nam het de kinderen niet kwalijk. Zij was maar de vriendin. En zij wist ook wel dat de kinderen haar wel begrepen als ze diep in hun hart zouden kijken.
Ook zij moeten de spanning gevoeld hebben.
Ook al heeft zij hen nooit verteld wat er allemaal voorgevallen was. Waarom haar liefde als een vlammetje doofde.
Zij wilde hen daar niet mee belasten.

Voor allemaal was het beter om even afstand van elkaar te nemen. Hoe moeilijk zij het toen ook vond.
Ze heeft ook wel spijt gehad van het afscheid op deze manier. Maar iedereen was op dat moment zichzelf niet.

Ook al is er geen contact meer. Ze denkt nog steeds aan de kinderen.
Ook al doet het soms pijn dat de dingen gaan zoals ze gaan. Ze gunt ze alle geluk van de wereld.
Stiekem hoopt ze dat de kinderen ook nog weleens aan haar denken. Aan de lieve vriendin die zij was.
Die lieve vriendin waar zij tekeningen voor maakten…
Voor liefe Mariska

strang

Einde verhaal

Standaard

boek

Soms denk je dat je iets achter je gelaten hebt. Dat het verhaal klaar is.
Dat je dit dikke boek achter gesloten deuren hebt geplaatst. De sleutel van deze deur ver weggegooid. In een diepe blauwe zee. Meegesleurd door de woeste golven. Begraven op de verlaten bodem van de oceaan. Vastgeketend en verroest.
Voor de rest van je leven.

Totdat je weer geconfronteerd wordt met een paar zinnen uit dit boek. Je beseft dat de woorden uit dit verhaal je nog steeds raken. Je voelt een traan langs je wang glijden.
Dit wil je helemaal niet. Je wilt vooruit kijken, niet achteruit.
Je wilt de verdrietige episodes uit dit levensverhaal vergeten.

Het verhaal dat als een sprookje begon, maar al snel veranderde in een stormachtige romance. Geschreven met een pen waar veel te lang op gekauwd is. Een pen waar de inkt al lang van op was, maar waar na heftig schudden toch iedere keer weer een regel mee geschreven kon worden.
Onduidelijke en nauwelijks leesbare woorden.

Een verhaal wat eindigde in een verdrietig en heftig drama.
Een story waarin alle gevoelens beschreven worden.
Waarin liefde en haat dicht bij elkaar liggen.
Een lach en een traan elkaar net zo snel afwisselen als een trein van spoor verandert.
Een trein die langs veel haltes gaat. Haltes waar je uitstapt. 

Tegen beter weten in stap je iedere keer weer op deze trein. Totdat je beseft dat je het eindstation hebt bereikt. Het punt waarop je weet dat je reis klaar is.
De rugzak die je mee moet slepen is te zwaar geworden. Je kunt hem niet meer dragen.
Met je laatste wilskracht spring je uit de sneltrein die met volle vaart doorraast. Natuurlijk kom je hier niet ongeschonden vanaf. Maar tijd heelt alle wonden. Die zware rugzak wordt lichter. Iedere keer gooi je iets van de inhoud weg. Soms met vreugde, soms met moeite.
De bodem wordt weer zichtbaar. Je voelt je lichter.

Een verhaal wat onveranderbaar is.
Een verhaal waar je van geleerd hebt. Een levensles.

Dit boek moet ik zelf sluiten besef ik me.
Dit boek kan ik zelf sluiten besef ik me.
Ik heb namelijk zelf de sleutel. De sleutel van mijn hart.

Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk.

boek

Zomerhitte

Standaard

Heerlijk die zonnestralen op mijn gezicht.
Verrukkelijk dat warme briesje wat mijn huid streelt.
Zo lekker dat koude limonade ijsje op een warme dag.

Verschrikkelijk die hitte.
Slapen doe ik amper met deze temperaturen.
Als ik een koude douche genomen heb, loopt het zweet meteen weer langs mijn rug naar beneden.

Heerlijk in blote benen lopen. Geen vreselijke panty’s.
Fijn op de fiets overal naartoe.
Gezellig buiten eten en tot laat borrelen onder de sterrenhemel.

Verschrikkelijk alles plakt.
Make up heeft geen enkele zin met deze warmte. De mascara eindigt op je bovenlip.
Al die klote vliegen die door mijn openstaande ramen en deuren naar binnen komen.

Gezellig op het terras met een wijntje en een portie bitterballen.
Lekker een middagdutje op het strand.
Heerlijk die verkoeling van de zee.

Gadver al dat strandzand wat aan mijn lichaam kleeft.
Jakkes allemaal kwallen in het water.
Na een hele dag binnen met airco, is die warmte een klap in mijn gezicht als ik buiten stap.

Het is ook nooit goed bij die Nederlanders.
Als het regent, is het niet goed.
Als het sneeuwt en vriest, is het klote.
Als de zon flink schijnt, is het veel te heet.

Over elk weertype hebben we wel wat te klagen en te zeuren. Ook ik doe hier stiekem af en toe aan mee.

Maar wat is er eigenlijk mis met regen?
Weet je wel hoe lekker het is als je op bed ligt en je hoort de regen tegen je raam tikken. Je kruipt nog iets dieper onder je dekbed. Knuffelt je partner nog een keer en kruipt lekker in haar of zijn armen.

Als het sneeuwt en vriest is het toch heerlijk om de kachel hoog te zetten. Kaarsjes aan, een warm dekentje en een spannende film. Genieten toch.

Dan de zon. De zon is mijn favoriet.
Oké snikheet hoeft voor mij ook niet. Maar van de zon wordt je toch vrolijk.
Lekker naar buiten. Naar het strand, op het terras of de natuur in. Mij maak je met alle drie heel erg blij.

Een zwoele zomeravond.
Wat is er fijner dan op de fiets naar het strand te gaan.
Een zacht kleed, een lekker wijntje, een relaxed muziekje en leuk gezelschap.
Dat is voor mij ultiem genieten.
Het gevoel dat je op vakantie bent.
In je bikini naar de ondergaande zon kijken.
Ondanks de mieren die je wijn ook erg lekker vinden, genieten van je koele drankje.
Je ogen sluiten en de vogels horen fluiten. De zee horen ruisen.
Afhankelijk van het gezelschap een goed gesprek of een spannende kus. Misschien beiden.
Geen horloge, geen tijd. Als het koud en donker wordt, fiets je op je gemak weer naar huis.
Hoe later het wordt, hoe rustiger op het strand. In de verte zit een groepje mensen. Ze spelen op instrumenten. Met een glimlach bekijk je het tafereel.
Je hebt het gevoel dat je ver van huis bent, terwijl het nog geen 15 kilometer verder is.
Werk en verplichtingen lijken heel ver weg.
Je hoofdpijn verdwijnt op slag.
Even niet nadenken, alleen genieten.
Het vrije gevoel.

Hier word ik gelukkig van.
Zulke avonden mogen van mij veel vaker.

Proost, op de zwoele zomeravonden.