Waarom, zeg mij waarom

Standaard

single3

Waarom, zeg mij waarom. Ben ik alleen en altijd eenzaam.
Waarom, zeg mij waarom. Noemt niemand mij eens bij mijn voornaam.
Ik heb ook nooit een man, die mij eens helpt of met me uitgaat.
Waarom, zeg mij waarom. Moet ik alleen staan.

Waarom Maris, waarom ben jij alleen?
Waarom Maris, heb jij geen man? Ik begrijp er helemaal niets van.

Deze woorden krijg ik de laatste tijd steeds vaker te horen.
Van mensen die ik al heel lang ken. Van mensen die ik nog maar kort ken. Vragend kijken ze me aan. Niet met medelijden, dat gelukkig niet. Maar wel met verbazing en ongeloof.

Natuurlijk besef ik me goed dat dit positief bedoeld is. Dat ze me geen sneue oude vrijster vinden. Al zal een enkeling dat misschien wel denken. Maar dat ligt dan meer aan die persoon zelf is mijn mening.
Gelukkig besef ik me dat het goed bedoeld is. Degene die dit vragen vinden mij aardig, leuk en spontaan. Ze gunnen mij een leuke, aardige kerel. Een fijne relatie.

Iedere keer als deze vraag mij gesteld wordt, probeer ik uit te leggen waarom ik single ben.
Dat ik geen moeite heb met het alleen zijn. Dat ik het juist heerlijk vind om geen verplichtingen te hebben. Dat ik het relaxed vind om me niet druk te hoeven maken om dingen waarover ik me überhaupt nooit meer druk wil maken. De afgelopen jaren heb ik genoeg gedoe gehad.
Dat ik me niet eenzaam voel. Ik heb genoeg leuke mensen om me heen om gezellige dingen mee te doen. Dat ik het juist fijn vind om alleen op de bank te liggen. Met mijn dekentje, afstandsbediening en drankje in de buurt. Zelfs zonder afstandsbediening kan ik genieten. Genieten van de stilte en rust om me heen. Niet hoeven praten, helemaal niets doen.

Sommigen kijken me dan vol ongeloof aan. Dit zijn vaak personen die zelf niet makkelijk alleen kunnen zijn. Die graag lawaai en drukte om zich heen hebben.
Nooit vergeet ik dat een vriendin jaren geleden over mij zei, ik begrijp niet dat ze stopt met die relatie. Nu heeft ze een man en dan kiest ze ervoor om alleen te zijn.
Vol ongeloof luisterde ik hiernaar. Het enige wat ik zei waren de woorden, liever gelukkig in mijn eentje dan ongelukkig samen.
Toch begreep ik haar ook wel een beetje. Zij wilde juist dolgraag een relatie en vond het alleen zijn helemaal niet leuk. Zij was wel eenzaam.

Als kind vond ik het al fijn om alleen te zijn. Regelmatig ging ik met een spannend boek op mijn slaapkamertje zitten of liggen. Lekker alleen in mijn eigen droomwereldje.
Ik zou er niet aan moeten denken om als kind een slaapkamer met een broer of zus te moeten delen. Niets is fijner dan een plekje voor jezelf, waar je je kunt terugtrekken en tot jezelf kunt komen.

Gisteren kreeg ik de vraag weer.
Ik zag dat hij wel begreep wat ik zei, maar het alleen niet snapte. Hij keek me aan en sprak de legendarische woorden, het komt wel goed met jou!
Op welke manier hij dit bedoelde, maakt mij verder niet uit. Hij heeft gelijk. Het komt wel goed met mij.
Het gaat goed met mij.

Er is namelijk een groot verschil tussen alleen zijn en je eenzaam voelen.
Er zijn genoeg mensen die zich eenzaam en moederziel alleen voelen in hun relatie.
Er zijn genoeg mensen die zich intens gelukkig voelen in hun eentje.

Mensen die denken niet gelukkig te kunnen zijn zonder een partner, blijven vaak bij een verkeerde partner hangen.
Gelukkige mensen zijn vaak gewoon gelukkig en het maakt niet uit of ze wel of geen relatie hebben.
Misschien willen ze wel een relatie, maar ze zijn er niet afhankelijk van.

Geluk begint bij jezelf, niet bij iemand anders.

Advertenties

Sexy of niet?

Standaard

sixpack

Nu de zomer weer in aantocht is, hebben de strakke buikjes, sixpacks en beertenders weer onze aandacht.
Persoonlijk boeit het me voor geen meter of mijn buik dik, dun, slap of strak is.
Yeah right! Degene die mij persoonlijk kent, schiet nu keihard in de lach. Mijn “buikje” is namelijk al jaren mijn grootste heikel punt.

Mijn buikje is niet echt dik, maar meer een beetje aan de slappe kant.
Het moment dat ik mezelf weer bijna in bikini moet hijsen, levert mij altijd veel knijpen en loeren in de spiegel op. Knijpen in mijn rolletjes en loeren naar mijn eigen buikje. De voorkant, zijkant, zittend en bukkend.
Spijtig vraag ik me iedere keer weer af, waarom heb ik die kilo’s chocolade naar binnen gewerkt en die liters wijn opgedronken?
Al even snel denk ik er achteraan, het is zo lekker en je leeft maar één keer.

Afgunstig kijk ik naar de modellen die via mijn beeldscherm langskomen. Wat een mooi strak buikje. Dat wil ik ook.
Sterker nog, dat heb ik ook. 100% zeker dat ik een sixpack heb. Er zit alleen een laagje babyvet overheen.

Eigenlijk is een sixpack nooit mijn streven geweest. Bij een vrouw vind ik dat persoonlijk niet eens zo mooi.
En als ik mijn mannelijke collega’s moet geloven, zij ook niet. Mannen hebben liever een lekker zacht buikje waar ze hun hoofd op kunnen neerleggen. Waar ze mee kunnen knuffelen.
Of zeggen ze dit, zodat ze dan zelf ook niet hoeven te werken aan hun eigen bierbuikje?

Was ik zelf nog niet helemaal overtuigd van het niet te halen “schoonheidsideaal”, dan ben ik het vanaf nu wel.
Een sixpack is namelijk niet eens gezond voor een vrouw. Om een sixpack te krijgen, moet je een heel laag vetpercentage hebben en een beetje gezonde vrouw heeft nu eenmaal een hoger vetpercentage dan de gemiddelde man.
Wil je toch die sixpack hebben, dan bestaat de kans dat je vroeger in de overgang komt. Ja, daar zit je op te wachten. Een goddelijk lichaam, maar je libido hangt aan de waslijn. Naast die sexy lingerie die geweldig staat bij dat verrukkelijke lichaam, maar dat je helemaal niet meer kan boeien.
Een killerbody, maar last van opvliegers en vaginale droogheid. Daar word je vrolijk van. Dan heb ik liever mijn iets te slappe, schattige buikje. Die sexy lingerie staat dan misschien iets minder geweldig, maar ik ben nog wel gretig. Waar ben je dan beter mee?!

sixpack1

Veel van mijn vriendinnen houden van een lekker zacht mannenbuikje. Geen harde buik, waarbij het lijkt alsof je op de motor bent en je je helm onder je shirt hebt gestopt. Nee, gewoon een lief, aaibaar buikje.
De “dadbod” is voor de meeste vrouwen het aantrekkelijkst. De wat? hoor ik jullie denken. De dad body oftewel het papalichaam. Het lichaam wat de strijd met de zwaartekracht heeft opgegeven. Geen bierbuik en geen sixpack, maar iets daar tussenin.
Veel vrouwen houden niet eens van een sixpack of een eight pack.
Maar Maris zou Maris niet zijn als zij daar anders over denkt.
Ik vind een sixpack bij een man namelijk wel woest aantrekkelijk. Uber-sexy. Bijna kwijlend kan ik naar een sixpack staren. Mijn ijzeren zelfbeheersing bijna verliezend als ik zo’n mooie getrainde buik in mijn vizier heb. Sorry, ik kan het ook niet helpen.

Toch neem ook ik genoegen met een dad body. Waarom? Dat is heel simpel. Daar past mijn lieve, schattige, aaibare buikje namelijk beter bij.
Mijn zachte teddybeertje durft zich echt niet bloot te geven aan een iron man. Die strijd ga ik niet winnen.
Of zijn er ook iron mannen die van lieve, gevoelige, schattige knuffelbeertjes houden?

Let me know!

sixpack

A kiss is just a kiss… Nou echt niet!

Standaard

kus

Zoenen
Kussen
French kiss
Bekken
Tongworstelen
Lebberen
Tongen
Slobberen
Amandelhockeyen
Speeksel uitwisselen
Tongtikkertje

Het maakt mij niet uit hoe je het noemt, maar ik vind het heerlijk. Ik ben er dol op. Mits het wel met de juiste persoon is. En die persoon ook lekker kan zoenen. Logisch toch.

Ik ben er best goed in, al zeg ik het zelf. Ja, dat klinkt verwaand. Maar mag ik ook eens een keer.
Zoenen is voor mij erotisch en opwindend. Wat een goede kus al bij mij teweeg kan brengen, lord have mercy.
Het hoort er gewoon bij.
Ik doe het veel te weinig. Zelden momenteel.

Het is toch geweldig en heerlijk als je elkaar waanzinnig leuk vindt en het zoenen is ook nog eens verrukkelijk.
Zo goddelijk lekker dat  je elkaar het liefst wilt opvreten.
Geloof me, dat is heus niet altijd zo hoor.

Ik kan me nog herinneren dat ik ooit gezoend heb met iemand van wie ik het liefst na een minuut zoenen was weggerend. Hij deed me denken aan een kwijlende bulldog. Ik was nog nooit zo nat gekust. Van mijn oren tot mijn kin zat ik onder zijn speeksel. Vreselijk! Jullie begrijpen dat ik na een smoesje hard ben weggelopen en nooit meer in zijn buurt ben gekomen.

Toch heb ik het ook wel eens andersom meegemaakt. De paar jaar oudere man zoende me en ik stond werkelijk te wankelen op mijn benen. Mijn knietjes werden week en ik moest echt even gaan zitten. Mijn benen konden mijn lichaam niet meer dragen. Ze voelden aan als drilpudding. Geweldig!

Nu heb ik best wel een aantal mannen gekust en echt waar, niemand zoent hetzelfde. Echt niemand.
Hard, zacht, opwindend, voorzichtig, zonder tong, met tong, bijtend, zuigend. Noem het maar op. Je kunt het zo gek niet bedenken.
Ik zelf heb liefst een combinatie van alles. Als het maar gedoseerd is en op het juiste moment. Maar waar vind je dat? En hoe weet je dat op een hele snelle en vlugge manier? Meteen er bovenop springen?

Stel je voor dat je eindelijk een leuke man tegenkomt. Het klikt, jullie hebben genoeg stof om over te kletsen. Je hebt het gezellig en dan volgt dé kus. Die kus valt zo vreselijk tegen.
Wat doe je dan? Geef je het een kans? Zeg je het? Probeer je het nog één keer en als het dan nog niet lekker is, ga je er dan als een speer vandoor? Als een haas die achterna gezeten wordt door een enge hond?
Voor mij persoonlijk zal dat echt een flinke tegenvaller zijn. En als het heel bar slecht is, een afknapper.
Ik hoor jullie denken, Maris je laat je droomprins toch niet lopen omdat hij niet kan zoenen?! Nou, ik ben bang van wel.

Of hij kust juist heerlijk, maar stinkt vreselijk walgelijk uit zijn waffel. Nog zo’n issue. Wat doe je dan?
En nee, dan bedoel ik geen stank a la broodje shoarma met een dubbele portie knoflook of van die walgelijke stinkborrelnootjes. Dan heb ik het niet over het leeglikken van een asbak of de smaak van verschaald bier.
Nee, echt zo’n naar babykots ruikende adem. Dat je je best moet doen om niet achteruit te deinzen. Iedere dag weer.
Wat doe je dan? Hard wegrennen?
Maar hij is zoooo leuk. Ja, best lastig toch.

Toen ik nog erg jong was, zo’n jaar of 10 geleden, kon ik nog wel eens lekker ongegeneerd staan zoenen in mijn favoriete bardancing. Zo erg zelfs, dat de DJ door zijn microfoon riep of we lekker gingen. Dat het lekker was, is een feit. Ik hoorde hem niet eens en zag ook niet dat iedereen naar ons keek. En we stonden toch echt wel verdekt opgesteld. Het is heus niet zo dat we midden op de dansvloer of op het podium stonden. Ik ben natuurlijk niet helemaal van god los.
Wat een kus jammie. Die politieagent is nog lang door mijn hoofd blijven spoken.

Tegenwoordig zoen ik nooit meer tijdens het uitgaan, stappen, kroegen of feesten.
Voel ik me daar te oud voor? Of heb ik nog niemand ontmoet waar ik überhaupt mijn tong in wil steken?
Misschien heeft iedereen toch gelijk. Ben ik te kieskeurig geworden. Te braaf geworden. Moet ik minder moeilijk doen.
Is het gewoon weer eens tijd om ouderwets gezellig te gaan tongworstelen.
Ja, ik denk het wel…

KUS!!
valentijn-humor-plaatjes-1

De aanhouder wint

Standaard

nee

Nee ik wil niet met je afspreken.
Nee ik wil niet met je daten.
Nee ik sta niet open voor een relatie.
Nee ik heb geen gevoelens voor je.
Nee sorry het gaat echt niet gebeuren.

Dat geeft niks. Ik ben koppig en eigenwijs.
En ik ken een spreekwoord, de aanhouder wint…

Misschien moet ik me gevleid voelen.
Misschien moet ik me speciaal voelen.
Misschien moet ik blij zijn.
Misschien moet ik er vrolijk van worden.
Misschien moet ik enthousiast zijn. Enthousiast dat er mannen zijn die zoveel moeite voor me doen. Die meer in mij zien dan enkel een lekker hapje. Die mij aardig, lief en aantrekkelijk vinden.
Die mij als potentiele partner zien in plaats van als een lekkere wip.
Die mij de bijna perfecte vrouw vinden. Bijna, want niemand is perfect.

Ik krijg er echter de kriebels van. De zenuwen. Het werkt bij mij zo averechts.
Hoe vaker ik nee tegen iemand moet zeggen, hoe irritanter ik het ga vinden.
Maar gewoon blijven volhouden. Blijven pushen. Blijven zuigen. Blijven vragen.

Dromen krijg ik ervan, nachtmerries.
Nerveus word ik wakker, mijn hart slaat veel te snel.
Mijn spieren zijn gespannen. Klaar om te vluchten.

Maar waarom dan niet? Je voelt je toch ook wel een beetje tot mij aangetrokken? We kunnen toch gezellig kletsen met elkaar?
Is er iemand anders? Neeeeee, hoe vaak heb ik dat al gezegd. Er is niemand anders, maar ik ben niet verliefd op je.

Nee, niet opgeven. De aanhouder wint.

Ik weet zeker dat je toch een keer met me gaat afspreken.
Arrogant? Positief ingesteld? Zelfverzekerd? Ik heb geen idee.

Het enige wat ik weet, is dat deze woorden bij mij als een rode lap op een stier werken.
Als een nootje wat in je luchtpijp schiet.
Als een kraan die blijft druppen, drup drup drup.
Als een blikseminslag in een boom.
Als een mug die je prikt op dat ene plekje op je rug waar je net niet bij kunt.
Als een grote puist inclusief etterkop op het puntje van je neus.
Als een grote vieze dikke kruisspin bij je voordeur.
Als spruitjes op je bord.
Als een vette haar van voor tot achter in die lekkere kroket.
Als een tompouce zonder gele pudding.
Als het zitten in een nest vol rode mieren.
Als een gescheurd condoom terwijl je verder geen anticonceptie gebruikt.
Als diarree terwijl er geen toilet in de buurt is.
Als een hagelbui op je blote benen.
Als een zwakke bekkenspier tijdens het springen.

Alle emoties die je maar kunt bedenken.
Agressie, dodelijk, irritant, vervelend, eng, vies, pijnlijk, schrikbarend, lastig, ongemakkelijk, zenuwslopend en stressvol.

De aanhouder verliest!

Ik ben namelijk ook koppig en eigenwijs.
En voor de rest van mijn leven zwaar allergisch voor pushen, aandringen en opdringen. 

Ik ben verre van perfect!

nee

BAM

Standaard

bam

Zou jij ooit voor dat gevoel open staan denk je?
Niet alle mannen zijn slecht hoor.

Deze vraag kreeg ik vanavond nadat ik weer probeerde uit te leggen dat ik geen gevoelens heb. Geen gevoelens voor hem. Maar ook dat er niemand anders in mijn leven is.
Waarom kost het mij soms zoveel moeite om dat duidelijk te krijgen.

Geen idee of ik ooit voor dat gevoel open sta.
Ik denk dat het je overkomt. Dat hoop ik tenminste.
Dat BAM gevoel als je iemand voor het eerst ziet.
Het gevoel dat je denkt, hij is wel héél leuk.
Het kan zijn lach zijn, zijn twinkelende ogen, zijn grappige manier van doen. Het maakt niet uit, maar het is een gevoel. Een gevoel dat je vlinders bezorgt. Dat je verlegen maakt als hij naar je lacht of kijkt. Het gevoel dat je voelt als je hem weer ontmoet. Dat gevoel! Waarvan je fantasie op hol slaat. Dat je een glimlach op je gezicht bezorgt. Waarbij je je afvraagt hoe het zal zijn als hij je kust.
Je kijkt uit naar het moment waarop je hem weer ziet. Je vraagt je af of dat BAM gevoel er dan nog steeds is.
Dat BAM gevoel dat je ook onzeker maakt. Wat vindt hij van mij? Hij ziet mij niet staan. Of toch wel?

Ook al zegt BAM nog helemaal niets over hem zelf. Of hij wel bij je past. Of hij inderdaad wel zo leuk is, als jij nu denkt.
Ook al zegt je verstand, blijf uit zijn buurt.
Zolang dat BAM gevoel er is, blijf je aan hem denken.
Blijft hij in je hoofd rondspoken en in je buik ronddwarrelen.

Dat BAM gevoel heb ik niet vaak. Als ik het nog wel eens heb, dan is het of zo weer weg of het is een onmogelijke situatie.
Dit laatste is nog vervelender als het BAM gevoel wederzijds is. Dat BAM gevoel is dan een grote BOM die je niet wilt laten ontploffen.

De reden dat ik weinig met Tinder heb, komt ook door het BAM gevoel. Of eerder door het ontbreken ervan.
Ik kan gewoon niet snel via een schermpje een BAM gevoel voor iemand krijgen. Hoe leuk de chatgesprekken ook zijn, hoe diepgaand, hoe open en intiem.
Zijn foto geeft mij geen BAM gevoel. Wie hou ik voor de gek? Dit gaat ook niet gebeuren als we elkaar in real life ontmoeten. Dus waarom zou ik?! Laat ik hem en mezelf een ongemakkelijke situatie besparen.

Natuurlijk voel ik me wel eens tot iemand aangetrokken. Vind ik iemand aantrekkelijk. Kan ik verlekkerd naar iemand kijken alsof het een sorbet van vanille-ijs met advocaat en een dikke klodder slagroom is. Maar dit is geen BAM. Dat is meer MJAM. Een lekker toetje waar je van kunt genieten, maar wat net zo snel weer smelt.
Nee BAM is meer. Veel meer.

Misschien ben ik wel een verbeten romanticus. Maar voor minder dan het BAM gevoel doe ik het niet.
Echt niet.

BAM!

bam

Jean Paul Gaultier

Standaard

arrogant1

Het is zaterdagavond. De avond om te dansen, sjansen en lol te maken. Mijn favoriete place to be is, zoals gewoonlijk, druk en gezellig.
Opeens valt mijn oog op hem. Donker haar, arrogante blik, groot. Helemaal niet verkeerd om naar te kijken. Onze blikken kruisen elkaar. Hij verblikt of verbloosd niet en kijkt me strak aan. Hij wint. Ik sla mijn ogen neer en richt mijn aandacht weer op mijn vriendinnen.

Opeens staat hij voor me. Ik kijk hem verward aan. Hij is een stuk groter dan ik. Dan gebeurt het. Het is niet zijn blik waarvan ik smelt. Ik ga op mijn tenen staan en ga langzaam met mijn gezicht richting zijn nek. O wat lekker! Vragend kijkt hij me aan. Je hebt mijn favoriete geurtje op, Jean Paul Gaultier. Hij stelt zich aan mij voor, maar zijn naam ben ik meteen weer vergeten. Voor mij is hij de eerstkomende jaren JP.

Een aantal weken later lopen we elkaar weer tegen het lijf. Nu komt hij wel meteen naar me toe en begroet me met drie zoenen. Verlekkerd snuif ik zijn luchtje op. Hij draagt het weer, het geurtje wat iedere man zou moeten dragen.
Deze avond maken we wel een praatje. Wat blijkt, hij is net als ik jarig in maart en ook vrijgezel. Spijtig en arrogant kijkt hij me aan. Jammer hoor, ik vind je echt leuk en lekker, maar je bent toch echt te oud. Met een spottende blik kijk ik hem aan.
Vind ik hem nu wel of niet aardig?

De jaren gaan voorbij. Relatie, vrijgezel. Ik weet het niet eens meer. Het is zaterdagavond, ik ben gezellig aan het dansen met mijn vriendinnen. Er wordt naar me gekeken, ik voel het. Als ik me omdraai, staat hij daar. JP, nog steeds behoorlijk mannelijk en aantrekkelijk. De witte blouse maakt zijn haar nog zwarter en zijn blik nog donkerder. Dat is lang geleden, zegt hij met zwoele stem. Langzaam komt hij met zijn gezicht naar me toe. Nu is het mijn beurt om vragend te kijken.
Lach eens, zijn mond is vlakbij de mijne. Verward doe ik wat hij vraagt. Hij kijkt me zoekend in mijn ogen. Hmm het valt nog mee met je rimpels. Wat?! Hoor ik dat nu goed? Wat een arrogante zak. Ik kijk hem beledigd aan en zeg hem dan ook dat hij nog steeds arrogant is. Lachend kijkt hij me aan, het interesseert hem echt geen reet. Maar je ziet er nog steeds goed uit hoor. Tsss alsof hij me met deze woorden weer op zijn hand kan krijgen. Nou ik dacht het niet.
Toch kan ik het niet laten om af en toe stiekem naar hem te kijken. Als ik kijk, lacht hij naar me.

Op een gegeven moment hebben we elkaar op Hyves ontdekt. We worden vriendjes. Via msn kletsen we over zijn werk, over zijn familie. Hij komt op mij nog steeds behoorlijk arrogant over. Is kort in zijn antwoorden. Ik kan daar moeilijk aan wennen.
Als Hyves verleden tijd is, worden we toch weer vriendjes op Facebook. Het contact verwatert, ik zit nooit meer op msn. En heb hem eigenlijk weinig te zeggen.

Het is weer zaterdagavond, ik denk nu een jaar of drie geleden. JP heb ik niet meer gezien. Inmiddels weet ik wel zijn echte naam, maar voor mij blijft hij JP.
Is het toeval? Na lange tijd ben ik weer een keer in dezelfde tent als waar we elkaar ontmoet hebben. Hij is er ook en mij nog niet vergeten. Drie zoenen later en helaas een ander geurtje, vraagt hij me of ik nu nog steeds niet aan de vent ben. Ik kijk hem spottend aan en kaats de bal terug. Jij bent toch ook alleen, dus een beetje dimmen.
Ja, maar ik geniet van mijn vrijheid. Nog een paar jaren lol maken en als ik 38 ben, heb ik een vriendin van tien jaar jonger en ga ik eens aan kinderen denken. Jij hebt nu wel de leeftijd dat je al lang gesetteld moet zijn. Wat een arrogante eikel, bedenk ik bij mezelf. Dit keer kijk ik hem hooghartig aan en wens hem veel succes. Met mijn neusje in de lucht, draai ik me op mijn highheels om. Dikke vinger voor jou, bedenk ik me. Je kunt dan nog zo aantrekkelijk zijn, maar je bent mij te arrogant.

Diezelfde week verwijder ik hem van Facebook.

Een week geleden is het nu. Ik besluit om Tinder te gaan verwijderen. Daten is momenteel iets waar ik nog geen zin in heb. Daten via het internet is sowieso niet mijn ding. Ik kan nog zo’n virtuele klik met iemand hebben, het gaat toch om de chemie. Die chemie kan ik alleen proeven in het “echte” leven.  Ik wil gewoon dat BAM gevoel hebben, ooit.
Als ik de Tinderapp open, kan ik het toch niet laten om even te swipen. Al heel snel zie ik hem. Inmiddels 38 jaar en dus nog steeds single.
Van zijn plannen is nog niet veel terecht gekomen, is mijn eerste gedachte.
Even twijfel ik. Stuur ik hem een hartje? De verleiding kan ik niet weerstaan. Ik ben toch te oud voor hem, dus waarschijnlijk ziet hij mij niet eens. Binnen een seconde hebben we een match. Verbaasd kijk ik naar mijn scherm. Dit betekent dus dat hij mij als eerste een hartje heeft gestuurd. Triomfantelijk lach ik in mijn vuistje.

Inmiddels een week verder. Tinder staat nog op mijn telefoon. Niet dat ik er iets mee doe, maar ik moet hém toch de kans geven.
Dit keer ben ik ook arrogant. Never nooit niet dat ik hem als eerste een berichtje stuur. Never nooit niet dat ik vraag hoe het me hem gaat.
Nu is het zijn beurt.
Wait and see!

arrogant2

Wie ben ik?

Standaard

wie ben ik

Het gekke is, ik ken je eigenlijk van lang geleden. En dat beeld zie ik dan steeds voor me. Feestbeest Marissie.
En nu lees ik je blogs en zie ik steeds  andere dingen van je die niet bij je passen ten opzichte van hoe ik je ken.
Ik kan er geen touw aan vastknopen, behalve dat jij wel je hart op de juiste plaats hebt zitten.

Het is teveel zeg maar. Teveel Mariska.

Verbaasd las ik zijn berichtje. Teveel Mariska?!
Meteen voelde ik me aangesproken. Wat bedoelt hij? Dat klinkt niet positief.
Deze gedachten werd natuurlijk ingegeven door mijn eigen onzekerheid. Maar omdat ik inmiddels wel geleerd heb om niet voor een ander te denken, maar om te vragen wat iemand bedoelt, deed ik dit meteen.

Is niet slecht of vervelend bedoeld hoor. Eerder positief eigenlijk. Het is zeker goed hoor. Je bent overal bij betrokken.
Met teveel bedoelde ik dat je van vele markten thuis bent of veelzijdig bent en dat past niet goed in het beeld dat ik van je heb… van tien jaar geleden.
Zoals vastbijten in een Rabobank, een Ladiesnight voor het goede doel, kleding inzamelen en weet ik wat nog meer.
Ik ken alleen Marissie van het uitgaan.

Nu weet ik zelf ook wel dat ik geen standaard vrouw ben. Dat ik heel veel verschillende kanten heb. Maar naar mijn idee ben ik een open boek.
Misschien niet te peilen voor sommige mensen. Ook dat kan ik begrijpen, want er zijn momenten dat ik mezelf niet eens begrijp. Maar toch zie ik mezelf wel als een open persoon.
Niet alleen open in mijn blogs, maar ook in mijn woorden en zelfs in mijn mimiek.
Toch kunnen deze blogs ook een vertekend beeld geven.

Goh, ik dacht dat jij alles zo op een rijtje had, dat je alles zo helder ziet. Je weet het allemaal zo duidelijk te omschrijven. Ik had niet verwacht dat jij zo kunt piekeren.
Dat ik ze niet “allemaal op een rijtje heb”, zal voor de meesten geen verrassing zijn. Maar ik dacht toch echt wel dat heel duidelijk was dat ik heus niet zo zelfverzekerd en nuchter ben als ik zou willen zijn.

Dit heeft me toch wel aan het denken gezet.
Ben ik dan zo onpeilbaar en veelzijdig? Kom ik dan zo anders over op mensen dan dat ik zelf denk.
Hoe zien andere mensen mij dan? Ik heb geen idee.

Waarom zegt iemand die mij enkel kent van mijn blogs, die mij nog nooit persoonlijk heeft ontmoet dat ik zoekende ben. Zoekende naar wat? Naar wie? Wat bedoelt ze?

Ken ik mezelf dan niet eens?
Ik weet dat ik onzeker kan zijn. Maar dit kan ik ook heel goed verbergen. Met mijn kleding en grote waffel kom ik heel zelfverzekerd over.
Ik kan heel serieus zijn, maar ook heel onvolwassen en speels. Een groot klein kind.
Ondeugend, slim en sociaal. Lief en fel. Ik tob teveel naar mijn zin. Maar heb voor iedereen een luisterend oor. Ik heb mijn hart op de juiste plaats en kan absoluut niet tegen onrecht.
Soms eigenwijs, maar makkelijk over te halen. Een grote bek, maar soms ook verlegen. Toegewijd en betrouwbaar. Zorgzaam, maar leg mij ook maar lekker in de watten. Naief en waakzaam. Integer, gevoelig en soms een jankmuil. Ik ben eerlijk, ongeduldig en streberig. Wantrouwig en zeker niet agressief. Maar als je tegen me liegt, kan ik je wel voor je kop rammen.
Ik weet heus wel dat de woorden soms best rot uit mijn strot komen, maar ik bedoel het niet zo lullig.
Prettig gestoord. Mannengek en mannenhater. Graag alleen, maar ook graag onder de mensen. Knuffelig en afstandelijk. Loyaal en trouw. Sportief en lui. Meelevend, maar ik heb een hekel aan gezeik. Dromerig en nuchter. Fantasierijk en realistisch.
Ik weet echt wel wat ik niet wil, maar absoluut niet wat ik wel wil. Levensgenieter. Positief ingesteld, af en toe in het negatieve hangend.
Soms een engeltje en soms een duiveltje.

HELP!
Ik ben een twee-eiige tweeling in één lichaam.
Ik ben compleet onpeilbaar.
Een ongrijpbare persoonlijkheid.
Ik ben een open boek, maar wel in brailleschrift.
Ik ben ik, Mariska.

wie ben ik