Shame on me

Standaard

schaamte

Soms doe je dingen waarvan je achteraf denkt “O My God”. Dingen die je na al die jaren nog het schaamrood op je kaken kunnen bezorgen.
Het gevoel van willen wegkruipen onder de eerste de beste steen die je tegen komt.
Het willen oplossen als sneeuw voor de zon.
Ook al leef je normaal met de levensfilosofie, beter spijt hebben van de dingen die je gedaan hebt, dan van de dingen die je niet gedaan hebt. Voor sommige dingen gaat dit echt niet op.

Er zijn weinig dingen in mijn leven waar ik me  voor schaam. En dan bedoel ik, echt schamen.
Iedereen doet wel eens iets, waarvan hij denkt dat had ik beter niet kunnen doen. Wat stond ik voor paal. Maar ach, dat ben je ook weer snel vergeten.
Iedereen maakt wel eens een foutje bedankt of een blunder. Dat maakt het leven ook net iets spannender.

Toch is er één ding waar ik me nu na tien jaar nog steeds voor schaam. Het is net een goedkope soap. Een aflevering van bananensplit.
En uiteraard heeft het bij mij iets met een kerel te maken. Hoe kan het ook anders.

Tien jaar geleden is het ongeveer.
Tien jaar geleden dat ik hem tegen het stoere lijf liep.
Tien jaar geleden dat de dj door de microfoon riep, of we lekker gingen. Op zich is dit natuurlijk ook een klein schaamtemomentje. Maar ach, je bent jong en wild en je wilt wat.
Tien jaar geleden dat ik mijn eerste serieuze date had. Een etentje bij kaarslicht in een romantisch restaurant waar hij mijn hand beetpakte en me toefluisterde dat hij zich lang niet zo gevoeld had.
Tien jaar geleden dat ik na een eerste date hoteldebotel van een man was.

Toen nog iets stoerder, iets harder, iets eigenwijzer of gewoon een stuk jonger. Wat de reden ook mag zijn. Het kwam in ieder geval niet bij mij op om hem te laten merken hoe zeer ik onder de indruk was. Ben je gek, dat doen stoere wijven niet.
Uiteraard was dit gedoemd te mislukken. Hij terug bij zijn ex. Ik weer feestend verder.
Met stiekem een gevoel van kt, hij was toch wel erg leuk.

Maar Mariska zal Mariska niet zijn om zich als een eigenwijze trut te gedragen als hij na maanden opeens weer voor haar neus staat, met haar wil praten en speciaal voor haar naar die ene tent komt.
Nee, echt niet laten blijken hoe zeer je schrikt en van slag bent. Hem vooral negeren. En dan bedoel ik, neus in de lucht en ogen die alle richtingen op gaan, behalve de zijne.
Tegen zijn vriend, die een poging doet om met je te praten, zeggen dat hij moet opzouten. Wat hij daarna natuurlijk ook doet.

Mariska zal Mariska niet zijn om de dag daarna spijt te hebben en te balen als een stekker.
Ja die stoere meid verzamelt al haar moed bijeen en pakt haar mobiel om hem te bellen. Alsof het zo moet zijn, het nummer is niet meer in gebruik.

Toch kon ik hem niet vergeten.

En nu komt het, wat er daarna allemaal gebeurd is, is echt schaamtevol.
Vriendinnen en collegaatjes of liever gezegd romantische zieltjes, konden en wilden niet accepteren dat ik de liefde van mijn leven zou mislopen.
We weten zijn voornaam, we weten waar hij vandaan komt en we weten wat voor werk hij doet.
Eenvoudig toch, we bellen naar het politiebureau!!
Zo gezegd, zo gedaan. Collegaatje bellend naar de politie, een romantisch verhaal ophangend over haar collega, de liefde en haar geliefde de politie-agent.
Ik trillend en zenuwachtig lachend op de stoel naast haar. Dit meen je niet, dit doe je toch niet.
Natuurlijk mocht de mevrouw aan de telefoon zijn achternaam niet geven. Dat kon echt niet. Ook al was ze zeer onder de indruk van het romantische verhaal.

Aangestoken door de romantische gedachten van de girlies en eenmaal op oorlogspad kon ik nu niet opgeven.
Die nieuwe collega, die ik amper ken, die heeft een vriendin bij de politie in dezelfde stad. Dan bellen we die toch even. Zo gezegd, zo gedaan.

Wat er daarna allemaal gebeurd is bij de politie, geen idee. Maar na een aantal weken kreeg ik een mail. Een mail van hem! Ik schrok me rot.
Hij was vereerd, maar ook verbaasd. Waarom na zo een lange tijd? Ik had toch al veel eerder contact kunnen zoeken. Hij had inmiddels een vriendin.
Omdat ik toch niet nog meer voor gek kon staan, heb ik hem teruggemaild met wat ik voelde, dacht en hem het beste gewenst.
Einde verhaal.

Ik schaamde me echt diep.
Natuurlijk had ik me laten meeslepen. Maar vriendinnetjes bedoelden het lief, ze gunden me zo de liefde van mijn leven.
Ik zelf hoopte hem nooit en te nimmer meer tegen te komen.
Ik zou hem nooit meer aan durven kijken.

Zo dat was dat, denken jullie nu. Maar nee dit staartje krijgt nog een vervolg.
Een jaar of wat later kwam ik hem weer tegen. Weer in dezelfde tent als waar ik hem had ontmoet.
Enthousiast kwam hij naar me toe.
En ik, ik deed alsof ik me niet schaamde. Alsof nooit gebeurd was, wat gebeurd was. Stoer als altijd, keek ik hem aan en maakte een praatje.

Hij zei geen woord over het verleden.
Ik zei geen woord over het verleden.
Zijn vriend zei alleen maar, hij wist destijds niet wat hij wilde. Hij was nog niet toe aan vastigheid.
Ik zei alleen maar koelbloedig, een tweede kans krijgt niemand bij mij.
Hij wilde weer, maar ik niet meer.

We hielden contact. Meer contact dan ooit.
Ik dacht, waarom was ik zo holderdebolder van hem?

Inmiddels jaren later, elkaar uit het oog verloren.
Inmiddels een stuk volwassener, wijzer en  minder eigenwijs. Maar nog steeds, nog steeds schaam ik me als ik er aan denk.
De politie gebeld!

Ach wat kan mij het eigenlijk ook schelen!

schaamte

 

Advertenties

50 shades

Standaard

Momenteel is het helemaal hot.
Letterlijk en figuurlijk hot, hot, hot.

Het begon met een drietal boeken.
Met deze boeken mocht ik een paar jaar geleden tot mijn grote vreugde kennis maken.
Meestal neem ik te weinig tijd om te lezen, maar tijdens mijn vakantie in Griekenland moest het er toch echt van komen. Zonder verwachtingen begon ik in het 1e deel van 50 tinten. Hmmm bedacht ik me al snel, dit is best huhhhh interessant om het zo maar te zeggen.

Al snel ging mijn e-reader mee naar mijn zonnebedje aan het zwembad en naar mijn bed op de hotelkamer. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Met rode wangetjes en gloeiende oortjes sloeg ik me door alle kinky stuff heen. Na deel 1 volgde al snel deel 2 en ook deel 3 kwam aan de beurt. En dat in een paar dagen tijd.

Mijn toenmalige partner vond het minder leuk dat ik zo verdiept was in deze boeken. Vooral toen ik met een vette glimlach begon over handboeien, blinddoeken en de andere onderwerpen die in de boeken aan bod komen. Hij ging steeds angstiger naar me kijken.
Op een gegeven moment sommeerde hij me om maar een ander boek te gaan lezen, een thriller of iets anders onschuldigs. Iets zonder seks.
Nee, niet omdat ik geen aandacht meer voor hem had. Ik had iets té veel aandacht voor hem. Iets meer dan hij kon bolwerken.
50 shades
De boeken inmiddels al bijna vergeten.
Toch nog af en toe fantaserend over een Mr. Grey, zag ik opeens de trailer van de film voorbij komen. Wow, dacht ik bij mezelf, die film moet ik zien!

Eindelijk was het dan zover.
Met een vriendin vertrok ik vol verwachting richting bioscoop. Voor de ingang stond een rij met ongeduldige, hitsige wijffies. Allemaal klaar voor een flinke portie stomende seks en Mr. Grey.

In de bioscoop zelf leek het of ik in een kippenhok terecht was gekomen. Allemaal kakelende vrouwen. Echt vreselijk.
Als ze straks hun snavel maar dicht houden, kon ik alleen maar denken.
Dit bleek helaas niet het geval. De twee dames voor ons moesten het op een gegeven moment toch echt ontgelden. Vriendin vroeg ze vriendelijk of ze wat zachter wilden praten.
Het liefst hadden we ze ook met een zweepje een lesje geleerd.

Hoe later het werd, hoe heter ik me ging voelen. Dit kwam helaas niet door de film. Nee ik werd “witheet” van de dames om ons heen. Het leek alsof ik weer in de brugklas zat met om me heen een stelletje pubers met gierende hormonen.
Vriendin en ik keken elkaar vragend aan. Waarom moet je in vredesnaam giechelen als je een slip in beeld ziet? Niet eens een sexy niemendalletje, nee een doodgewone slip.
Toen de handboeien in beeld kwamen, was het helemaal raak. Giechel, giechel, giechel.
Ik vroeg me toch echt af of deze dames de boeken niet hadden gelezen. Ik begreep er echt helemaal niets van. Ligt dit nu aan ons, vroegen wij ons af. Zijn wij dan de Goedele Liekens van Flakkee?
Het scheelde niet veel of ik was gaan staan om te roepen dat ze allemaal hun kop dicht moesten houden.
Ik werd teveel afgeleid van Mr. Grey. Donders, laat me ongestoord Mr. Grey kijken.

De film zelf was leuk. Maar ik had er meer van verwacht. Ik vond hem tam. Ik had wat meer softporno verwacht. Meer spanning. Ik vond het eigenlijk best een romantisch verhaal. Ook niets mis mee, maar deze avond niet aan mij besteed.
Ik wilde meer, veel meer.

Ik ben dus nog niet bevredigd op 50 shades gebied.
Er is meer waar ik mijn zinnen op heb gezet.

Nee, geen Mr. Grey, geen zweepje of ander “gevaarlijk” attribuut. Alhoewel, ik zeg geen nee tegen Mr. Grey.

Mijn zinnen heb ik nu echter gezet op de geweldige lingeriecollectie van de Hunkemöller. De oogverblindende 50 shades collectie. Die zwarte kanten 50 tinten body moet ik hebben.
Of er nu wel of geen Mr. Grey in beeld is.

Sexy it is.

50 tinten

 

Verliefd na je 40ste

Standaard

verliefd

“Zeg me dat het niet zo is”.
“Zeg me dat het niet zo is”.
“Zeg me dat het niet waar is”.

Laatst had ik een serieus gesprek met een mannelijke 40’er.
We spraken over relaties, de liefde en verliefdheid.
Nu weet ik van mezelf dat ik best sceptisch geworden ben op liefdesgebied. Maar met die ene opmerking van hem wist hij zelfs mij te overtroeven.

Het kwam als een schok bij me binnen en ik keek hem dan ook verontrust en zelfs een beetje teleurgesteld aan.
Hoe kun je dat nu zeggen?! Zei ik hem verwijtend.
Je wordt bedankt, daar gaat mijn laatste restje hoop.
Sorry, zei hij verontschuldigend, maar denk jij dan dat het nog wel kan? Verliefd worden na je veertigste.

Twijfelend keek ik hem aan, ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Maar ik hoop van wel. Ik hoop echt dat ik nog eens iemand tegen kom waarbij ik het gevoel heb “dit is het, dit is hem”.
Die me vlinders bezorgt van mijn tenen tot mijn kruin.
Die me met één blik van hem laat smelten. Die me laat trillen op mijn benen als hij me kust. Maar nog belangrijker, waar ik me goed bij voel. Het gevoel dat het gewoon klopt. Maatjes en minnaars tegelijk.

Toen ik jong was, was ik om de haverklap verliefd.
Het was zo simpel. Je vond iemand leuk, hij vond jou leuk en je had verkering. Wat maakte het uit of hij eerlijk was, trouw was, geen schulden had, drugs gebruikte, kinderen had en al die andere zaken. Nee, daar dacht je als “kind” niet over na. Dat speelde allemaal niet op die leeftijd. Hij was in jouw ogen leuk en dat was voldoende. Zo simpel was het.

Natuurlijk is het anders als je ouder bent. Je bent dan een stuk kritischer. Je weet inmiddels wat je wel en wat je niet wilt.
Of in mijn geval, wat je in ieder geval niet wilt.
Bijna iedereen is dan wel een keer op zijn bek gegaan. Gekwetst, teleurgesteld, het vertrouwen kwijt.
Eigenlijk moet je blij zijn als je als single veertiger nog maar één mislukte relatie achter de rug hebt.

Hoe moeilijk is het om na een teleurstelling, een hoop verdriet, je hart weer te lijmen en iemand toe te laten. Dat is zo lastig.
Wie zegt dat het nu wel werkt. Wie zegt dat hij of zij het nu wel meent. Wie zegt dat hij of zij nu wel eerlijk is. Wie zegt dat deze liefde wel voor eeuwig is.

Nee dat is iets dat niemand je kan garanderen.
Maar moet dat betekenen dat je nooit meer iemand toelaat in je leven?
Dat je iedereen veilig op afstand houdt?

Misschien voor dit moment wel ja.
Maar toch geloof ik er nog in.
Echt waar, verliefd na je 40ste, het kan.
Het moet kunnen!
verliefd

Bijna Valentijnsdag… spannend

Standaard

valentijn
Volgend jaar ga ik het toch maar eens anders doen.
Dit schreef ik bijna een jaar geleden. Een jaar wat voorbij is gevlogen. Een bewogen jaar.
Een jaar waarin ik de liefde van mijn leven eindelijk heb ontmoet.

Nu, een jaar later en bijna weer Valentijnsdag.
De dag van de liefde en romantiek.
De dag dat je je geliefde laat zien hoeveel je van hem/haar houdt.

Mijn dag wordt bijzonder.
Ik word zacht wakker gekust. Wat een verwennerij, een ontbijtje op bed. Vers geperste jus d’orange, broodjes, eitje en een rode roos. Zelfs de fles champagne ontbreekt niet.
We kruipen dicht tegen elkaar aan, de zachte kussens in onze rug. Samen genieten we van een heerlijk ontbijtje.
Verliefd kijken we elkaar aan. We toosten op onze liefde.
Met een glimlach spring ik uit bed en geef hem mijn cadeautje. Blij verrast bekijkt hij mijn verrassing.
Nu is het mijn beurt. Hij geeft me een pakje, verpakt in glanzend zilveren folie met een grote rode strik eromheen. Ooo, wat mooi. Hij kent mijn smaak én mijn maat. Wat lief dat hij speciaal voor mij naar een lingeriewinkel is gegaan en iets uit de 50 shades collectie heeft gekozen.
Nu is het onze beurt.
Passioneel bedrijven we de liefde. Moe en voldaan vallen we weer in elkaars armen in slaap.

Als ik denk dat dit alles is, heb ik het mis.
Na een luie en intieme middag in bed, spring ik onder de douche. Na het douchen zie ik mijn nieuwe lingerie op bed liggen. Maar dat is niet alles. Er staat een grote doos op het bed. Nieuwsgierig maak ik de doos open en haal een mooie jurk en een paar hoge hakken tevoorschijn. Ook ligt er een briefje waarop staat, schat trek dit aan en laat je verrassen.
Als ik naar beneden loop, in mijn sexy maar stijlvolle jurk, zit mijn man al op me te wachten. Wat ziet hij er aantrekkelijk uit in die zwarte broek en dat zwarte overhemd. Ik moet mijn best doen om hem niet weer mijn bed in te sleuren.

Na een ontspannen ritje komen we aan bij een klein romantisch restaurantje aan het strand. Overal branden kaarsen en op de achtergrond klinkt een zwoel muziekje. Stralend en verliefd pakt hij mijn hand. We proosten op een mooie avond en op een mooie toekomst.
Samen voor altijd.
Dan komt de ober…

Plop, dat was een grote zeepbel.
De zeepbel spat met veel geweld uit elkaar.

Niks romantiek, niks verwennerij, niks leuke man.
Het enige rode wat ik met deze Valentijnsdag zal dragen is mijn kostuum.
Gek doen, lol maken, lachen. Ik hoop heel veel lachen.
Geen sexy kanten lingerie, geen mooie stijlvolle jurk, geen hoge hakken.
Deze Valentijnsdag gaat Roodkapje de Brabantse kroegen onveilig maken.
Dus wolven wees gewaarschuwd. Maak je borst maar nat.

Valentijn single

En de liefde van mijn leven die ik heb ontdekt, die ik hoop nooit meer los te laten.
Die liefde zie ik in mijn eigen ogen als ik in de spiegel kijk…

 

 

 

 

Een plekje in mijn hart

Standaard

hart1

Er komen mensen in je leven. Soms voor lang, soms voor even.
Je bent een periode heel close met iemand geweest, jaren later kan diezelfde persoon een vreemde voor je zijn. Iemand uit een vorig leven lijkt het wel.
Liefdes, vriendschappen, relaties.
Het ene moment hebben personen een plekje in je leven. Het andere moment kan de afstand niet groter zijn.
Soms doet het pijn, een andere keer ben je opgelucht.
Mensen veranderen, ze passen niet meer bij jou.
Jij verandert, maar de ander verandert niet mee. Ze passen niet meer bij jou.

Soms komt er iemand op een verkeerd moment in je leven. Verkeerd voor hem. Verkeerd voor jou.
Het kan niet, het mag niet, je wilt het niet.
Toch heb je met deze persoon een band. Een connectie. Het is een gevoel.
Is het toch een beetje liefde? Je weet het niet, want je laat het niet toe.
Wat is het van zijn kant? Je weet het niet, want je vraagt het niet.

Als je weet dat je elkaar weer gaat ontmoeten, ook al is het in een bardancing, ben je zenuwachtig. Blij, vol verwachting en nerveus.
Eerst een borrel voordat je gedag durft te zeggen. Je voelt je net een puber.
Je fluistert in het oor van je vriendin dat je niet naar hem toe gaat. Iets houdt je tegen. Je durft niet.
Hoe zal hij reageren als ik op hem af stap? Denkt hij ook aan mij? Voelt hij zich ook zo zenuwachtig, verwachtingsvol en toch ook wat opgelaten.
Hij neemt de eerste stap. Zegt je gedag en geeft je een zachte kus op je mond. Jij omhelst hem. Woorden zijn niet nodig. Blikken zeggen genoeg. Zoekend, aftastend, nieuwsgierig, hongerig, blij.

Je verliest elkaar weer een tijdje uit het oog.
Soms krijg je een berichtje. Hij is bezorgd om je. Hij vraagt hoe het met je gaat. Je weet dat hij je stiekem “volgt”.

Dan komt het moment dat je elkaar eindelijk weer ontmoet. Je bent nieuwsgierig, is dat ondefinieerbare gevoel er nog steeds?
Je vraagt of je hem een knuffel mag geven, het is zo lang geleden dat je in zijn donkere ogen hebt gekeken. Natuurlijk mag dat, jij altijd. Het voelt goed.
Hij heeft je favoriete geurtje op. Doet hij dat bewust? Hij weet hoe lekker je dat vindt.
Met je neus kriebel je even in zijn nek om hem vervolgens los te laten.
Je weet even niets anders te zeggen dan, hoe gaat het met je?
Zijn vrienden kijken lachend toe. De spanning is voelbaar.

Je neemt afscheid, niet wetend dat het voor lange tijd zal zijn. Misschien zie je hem wel nooit meer.
Het kan niet, het mag niet en je wilt het niet.

Soms denk je nog aan hem. Soms wil je hem een berichtje sturen. Alleen maar vragen hoe het nu met hem gaat, meer niet. Echt niet!
Maar je doet het niet.

Ook al zie je bepaalde personen niet meer. Misschien wel nooit meer.
Zijn ze uit je leven verdwenen.
Ze blijven altijd een plekje in je hart houden. Je zult ze nooit helemaal vergeten.

Maar je weet dat hij het weet.
Toch?
Jij weet heus wel dat dat ene plekje in mijn hart voor jou zal blijven zijn.

hart

Singlereis

Standaard

vakantie

Tot een jaar geleden was ik er van overtuigd dat ik nooit en te nimmer alleen op vakantie zou gaan.
Verschillende vrijgezellen hebben mij geprobeerd over te halen. Dat moet je doen joh. Alleen op vakantie is echt niet eenzaam, eng of sneu. Het is tof, spannend en je leert nieuwe mensen kennen.

Nu heb ik best een beetje zelfkennis. Het afgelopen jaar is dat zelfs alleen maar sterker geworden en ik weet dat alleen op vakantie gaan niets voor mij is.
Ik zou me namelijk wel eenzaam en verloren voelen.
Maar erger nog, ik zou nooit meer terug komen.
Ik, degene die niet van vriendinnen in mijn eentje naar de supermarkt mag gaan op vakantie in Turkije. Ook al is het één rechte weg. Nee doe maar niet hoor Maris, dan kom je niet meer terug.
Of de keer dat ik ging parasailen in Turkije. Ik ga wel mee hoor Maris, zei mijn “kleine” Nicht. Waarom? was mijn verbaasde antwoord. Ja, dat lijkt mij gewoon beter, kreeg ik als reactie terug. Achteraf is het maar goed geweest, anders had ik nu nog op het verkeerde strand onder die gestreepte parasol gelegen.

Zo kan ik nog wel even doorgaan met anekdotes van niet meer weten waar het appartement is, op het politiebureau in Londen belanden of verdwalen in een bos. Het verkeerde huisje op een bungalowpark binnen lopen, terwijl je roept, ik ben er weer hoor.
Om tot de ontdekking te komen dat de man die zich omdraait, niet jouw man is.

Ik zal het moeten accepteren, mijn richtingsgevoel is gewoon simpelweg een beetje aan de matige kant.
Nee, alleen op vakantie gaan, is voor mij geen optie.

Probeer eens een singlereis, zei onlangs iemand tegen mij.
Een singlereis dat wordt hem niet, was mijn eerste reactie.
Bij een singlereis denk je toch al snel aan vrijgezelle mensen die hopen de liefde van hun leven te ontmoeten. Of allemaal van die sneue typjes. Van die loners. Mensen die geen vrienden hebben om mee op vakantie gaan. Van die halfzachte gebakjes.

Stel je voor, dan kom je tussen een groep mensen en heb je met niemand een klik. Lig je alsnog in je eentje op je handdoekje op het strand.
Of je moet de hele vakantie de advances van één of andere creep weerstaan. Lig je in je eentje op je hotelkamer en staat er een hitsige haan op je deur te kloppen. Wat moet je dan doen? Gillen? Onder je dekbed kruipen en negeren? Of naar de hotelmanager gaan?
Misschien kom je wel in een groepje met allemaal van die bitches. Van die wijven die het allemaal voorzien hebben op de enige leuke vrijgezelle kerel in het groepje en elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Haren trekken, schelden, kakkerlakken in je bed stoppen of een laxeermiddel in je cocktail gieten.
Het zal je maar gebeuren.

Nu is dit natuurlijk allemaal onzin. Het zijn vooroordelen van mensen die het nog nooit meegemaakt hebben.
Ik ken mensen die op singlereis gegaan zijn. Dit zijn helemaal geen sneue, zielige types. Ze hebben juist een leuke vakantie gehad. Er was altijd wel iemand in de groep waar ze een klik mee hadden.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer het idee me trekt.
Misschien moet ik het juist wel doen? Misschien moet ik eens een keer iets doen wat ik normaal nooit zou doen? Misschien is dit wel een mooie afsluiting van een moeilijke, maar leerzame periode. Een nieuw avontuur.
Misschien word ik er alleen nog maar sterker en stoerder van.
Leuke, nieuwe mensen ontmoeten. Gezellig aan de wijn rond een kampvuur. Niets moet, alles mag.

Hoe langer ik erover nadenk, hoe spannender het me lijkt.
Ik geloof dat ik wel zin heb in een avontuur!

Een avontuur naar de zon.
Want daar gaat het allemaal om, ik wil, ik verlang, ik snak naar de zon.

vakantie