Zwarte Piet

Standaard

piet

Net als de afgelopen jaren ben ik dit jaar Zwarte Piet geweest.
Dus voordat je verder leest,
geen gezeur over de kleur van mijn huid,
ik ben en blijf zwart, over en uit!
Kun je dat niet waarderen,
dan moet je dit blog maar negeren.

Dit weekend was het weer zover.
Het jaarlijkse Sinterklaasfeest op mijn werk. Net als de afgelopen jaren mocht ik weer Zwarte Piet spelen. Heerlijk vind ik dat. Geweldig om de verwachting, vrees en hoop van de kindjes te zien. Zo leuk als je bange kindjes zo op hun gemak weet te stellen, dat ze bij je op schoot komen zitten en hun angst overwinnen.

Dit jaar was er ook een clown. Ik zag hem en mijn Zwarte Pieten stekels gingen meteen overeind staan. Terecht bleek ook een seconde later. Hallo Zwarte Piet zei hij vrolijk. Of moet ik zeggen TIETEN Piet. Wat nou Tieten Piet dacht ik bij mezelf en negeerde Bassie met mijn zwarte neusje in de lucht gestoken. Bassie deed mij namelijk meer aan de clown van de film IT denken en van die film heb ik nog steeds nachtmerries.
Bassie was echter nog niet klaar met mij en een paar uren later stond ik met mijn snufferd achter een microfoon liedjes te zingen. Alhoewel zingen kun je het niet noemen. Met een stem als een aangereden kat die vlak daarvoor een schorre kraai heeft ingeslikt, klonk mijn “zie ginds komt de stoomboot” niet echt geweldig. Maar dat is het mooie aan kinderen, dat kan ze niet schelen. Vrolijk springend en zingend volgden ze mijn voorbeeld.

Toch was er ook een jongetje dat de clown wat minder aardig vond. Hij fluisterde me in mijn oor dat ik die clown vooral een harde trap tegen zijn kont moest geven. De verleiding was groot, ik geef het toe. Maar tja met mijn voorbeeldfunctie kon ik dat net niet maken. Ook al kostte het me moeite. Heel veel moeite.
Toen hetzelfde jongetje me aankeek en zei doe dat haar es af en dat spul van je gezicht, kon ik mijn lachen niet meer bedwingen. Wat geweldig die onbevangen ondeugende kinderen. Dat zijn de kinderen die voelen dat er iets niet klopt, maar toch nog stiekem een beetje geloven.

Een tijd later stond ik weer achter de microfoon, Sinterklaas liet op zich wachten en Piet Mariska moest de kinderen maar bezig houden. Help!
De kinderen vonden dit niet erg, de ouders vonden het minder leuk. 25 kinderen gillen, schreeuwen zo hard ze kunnen: Sinterklaas, Sinterklaas.
En een Zwarte Piet achter de microfoon die alleen maar roept: Harder! Dat kan harder! Ik hoor jullie niet.

Nog spannender werd het na de feestmiddag. Zwarte Piet moest nog even om boodschappen, want tja Sinterklaas moet toch ook eten. Bij de AH aangekomen zag ik een dorpsgenoot en vroeg haar of ze wel lief geweest was. Ze keek me verbaasd aan. Gelukkig herkende ze me niet.
Zonder schaamte liep ik dan ook door de AH nagestaard door alle andere bezoekers. Mijn mandje achter me aan trekkend, alsof ik gewoon in spijkerbroek en op gympen liep.
Jij zit ook nergens mee, zei een andere dorpsgenoot lachend tegen me. Ik keek haar verbaasd aan, herken je me dan? Ja natuurlijk, zei ze lachend.

Een gangpad later kwam er een brutaal jochie naar me toe, een Zwarte Piet doet geen boodschappen joh, moet jij niet op het dak zijn. Jij bent niet echt! Ik keek hem eens aan en zei hem liefjes dat Sinterklaas toch ook moet eten. Brutaal keek hij terug en zei, dat doet hij dan maar ’s nachts op het dak. Nog steeds niet uit het veld geslagen antwoordde ik hem liefjes, dan wordt zijn eten koud. Ja nou en, was het brutale antwoord.
Toen ik een stap dichterbij deed en hem dreigend aankeek, ging hij snel achter zijn vader staan.
Zijn moeder fluisterde me in mijn oren, ik snap niet dat je zoveel geduld hebt. Dat zou niets voor mij zijn, ik zou zo ruzie krijgen. Ach ik heb geduld genoeg fluisterde ik haar toe. En vervolgde mijn weg richting kassa, terwijl ik bij mezelf dacht, geduld met zulke jonge knulletjes nog wel. Die van boven de 25 zou ik al lang een schop voor hun reet hebben gegeven met een enkeltje Spanje erbij.

Voordat ik naar huis ging, moest ik nog even iets afgeven bij iemand in de buurt. Door de achterdeur stapte ik naar binnen en riep hallo, hallo.
Nietsvermoedend stapte zoonlief van een jaar of 18 de hal in en sprong meteen een meter in de lucht van schrik. Ik pieste bijna in mijn panty van het lachen. Zijn gezicht, goud waard.

En dan, dan zijn er mensen die mij dit jaarlijkse pleziertje willen ontnemen?! Van wie ik me niet meer mag schminken.
Van wie ik niet meer anoniem gek mag doen.
Ja, ik mag me geel schminken, of nog beter zonder schmink. Hallo dat kan toch niet. Ik ga toch niet herkenbaar in mijn apenpakkie achter een microfoon staan en met dat ijselijke stemgeluid van mij Sinterklaas Kapoentje staan zingen.
Ik ga toch niet herkenbaar met een pofbroek en een veer op mijn hoofd door de AH lopen.

Maar beloofd is beloofd, ik ga hier niet over zeiken. Ik heb genoeg aan het geluid van mijn eigen gezeik een keer of acht per dag.
Want dat het gezeik is, staat als een paal boven water.
Of in dit geval als een plasje in het toilet.

sint

Advertenties

Zomaar een avondje… Hilarisch

Standaard

lachende mensen

Een jaar of tien geleden kwam ik er ieder weekend, een tijdje zelfs op vrijdag- én zaterdagavond.
Tegenwoordig niet zo vaak meer. Soms twee weken achter elkaar, maar het kan ook voorkomen van maanden niet.
Ik heb er een aantal liefdes cq dates ontmoet. En nog steeds is het mijn favoriete uitgaansgelegenheid.
Er zijn er die zich afvragen waarom. Ik vind het er gezellig, leuk en lach me rot. Het is geen plaats van kijk mij eens mooi zijn, maar gewoon doe maar gewoon. Of nog beter, lekker gek.

Gisterenavond was het weer zover. Vriendinnetje uit Bonaire was in Nederland en na al onze verhalen wilde zij ook wel eens de sfeer proeven van deze gezellige tent.

Dit keer niet in een sexy jurkje, rokje of topje. Nee gewoon een hooggesloten zwart shirt en lange zwarte broek.
Not in the mood to look sexy zat ik op vriendinnetjes te wachten.

De avond begon al goed, geen parkeerplek te vinden. En toen we er eentje vonden, zette ik mijn auto in zijn achteruit, maar was net te laat.
Een dame pikte snel mijn plekje in. Vriendinnetje stapte resoluut uit en vroeg haar om wat strakker te parkeren zodat ik mijn Aygo er ook nog tussen kon proppen. Blij was ze niet, maar ze voldeed toch aan ons verzoek.
Op onze hakken liepen we  met z’n drietjes richting Stadhuisplein.

Eenmaal binnen viel het ons op dat het dronken-mannen-gehalte hoger was dan normaal.
Naast me stond een magere jongen van bijna 2.0 meter. Ook zijn leeftijd schatte ik niet veel hoger dan deze zelfde cijfers.
Zoenen? Ben je gek ofzo!?

Een eindje verder stond een niet onaantrekkelijke dame. Ze keek vragend om zich heen. Wie ga ik vanavond pakken? Wie wil me? Het was zo overduidelijk, zij wilde scoren. En wel zo snel mogelijk.

Toen het ons een beetje te heet onder de voeten werd, verplaatsten we ons naar voren. Hier stond de look-a-like van Antonio Banderas.
Oké iets kleiner en jonger, maar hij leek er wel op. Al snel kwam hij naar me toe en ik hoorde iets van mooie blabla ogen blabla.
Ik negeerde hem en ging lekker dansen. Tot het moment dat ik iets hoorde sissen in mijn oor. Of was het meer slissen. Het leek of er langzaam een ratelslang langs mijn nek ging zo richting mijn oor. Ik sprong een halve meter in de lucht van schrik en toen ik omkeek stond Antonio lachend achter me. Sorry hoor, maar ben je achterlijk! Is dit de nieuwe versiertruc anno 2015? Sissen in iemands oor.
Toen ik het bij vriendinnetje na deed, keek ze me angstig aan en zei: dit is eng. Ze keek zo benauwd, dat ik in lachen uitbarstte.
Antonia gaf het pas op, toen ik heel snel  met mijn ring zwaaide en hem vertelde dat ik getrouwd ben. Ik wilde ook nog zeggen dat ik vijf kinderen heb, maar dat vond vriendinnetje overdreven. Twee is voldoende Maris.

Ondertussen  was ik overgegaan op de cola light. De wijntjes smaakte me niet. En waarom zou ik ze dan drinken?!
Toen ik richting bar keek, zag ik iets nieuws voor mij. Op de bar stond een barman met dreadlocks te zingen en te dansen. En vriendinnetje dol op dreadlocks had het niet eens in de gaten. Ik stootte haar dan ook snel aan en meteen werden haar ogen zo groot als schoteltjes. Vooral toen hij deed alsof hij ging strippen. Ik stond al gereed om haar tegen te houden. Dit was gelukkig niet nodig.

Even later wees vriendinnetje me op een slanke goed uitziende kerel. Hey die ken jij toch? Ik keek hem vijf seconden aan en zei laconiek: nee, geloof ik niet hoor. Totdat ik hem een uur later nog eens even bekeek. Nee, dit meen je niet. Mijn Brabantse date van tig jaar geleden. En ja hoor, hij kende mij ook nog. Woon je nog steeds in ?huizen, hoe heet het ook alweer? Heb je kinderen? Getrouwd? Ja, nee, nee. En jij? Hij bleek weer al een aantal jaren vrijgezel te zijn en dat beviel hem prima zei hij er snel achteraan. Goh hoe lang is dat geleden vroeg hij, zeven of acht jaar?
Hij was wat ouder geworden, nog steeds best aantrekkelijk en nog steeds liep hij rond alsof hij hier niet thuis hoorde.
Na een stevige zoen op mijn wang, ging hij op zoek naar zijn vriend. En ik, ik ging weer dansen.

Niet veel later voelde ik een paar priemende ogen en keek eens om me heen. Moest ik lachen, huilen of gillen, toen ik een exotische kabouter naar me zag lachen. Hij wilde mijn hand pakken om te dansen of wat dan ook. Opzouten! Ik keek hem vuurspuwend aan en schreeuwde  NEE! Ga weg!
Bah, wat een engerd zei vriendinnetje griezelend.

Ondertussen zag ik dat de loopse dame had gescoord. Alhoewel. Zij stond smachtend naar hem te kijken en hij keek verveeld om zich heen.
Hmm leuk om naar te kijken. Hoe gaat dit zich verder ontwikkelen?!
Ze wisselden geen woord met elkaar, zij pakte hem beet en tja, hij keek nog steeds verveeld. Even later stonden ze toch te zoenen.
No way, dacht ik bij mezelf. Zo desperate. Of je bent enthousiast en gaat voor me. Of je blijft uit mijn buurt. Niet van dat halfbakken gedoe.

Vriendinnetjes vonden het tijd om even naar buiten te gaan. En daar stond hij. Een leuke kerel, maar een beetje teveel gedronken. Toen ik mijn lipgloss opdeed, vroeg hij of hij ook mocht. Ik smeerde een  klodder van de vetste lipgloss die je maar kunt bedenken op mijn vinger en kwakte het op zijn lippen. Nu besef ik pas dat dit niet de bedoeling was. Hij wilde dat ik die lipgloss op een andere manier op zijn lippen smeerde. Ja, had ik dat in de gaten. Zelfs niet toen ik zijn lippen gevaarlijk dicht bij de mijne voelde. Hij was zo sneaky en snel dat vriendinnetjes het niet eens zagen. Ik dook snel naar achteren. Zijn vriendin? Cougar? Of weet ik veel, zag het echter wel. Heel de avond hield ze hem al in de gaten. Hij het kuiken, al leek hij meer op een eend zo waggelde hij van de drank. Zij de kip of in haar geval meer de kalkoen.
Wel had ze geweldige hakken aan. Ik wilde er bijna een compliment over maken. Bijna! Ik durfde het net niet. Ze keek naar me alsof ze haar kuiken wilde beschermen tegen dat poesje in het zwart.
OMG ik zag opeens mezelf over tien jaar. Hoge hakken, ouder en meer verlept, achter een kuikentje lopen. No way! Wat erg, wat zo niet leuk. Ook niet voor haar. Ik zei hem dan ook snel dat vriendinnetje en ik lesbo’s zijn. Ho dat is ook geen probleem hoor, zei hij lachend.
Waarna wij niets anders konden dan meelachen.

Cougar2

Gelukkig werd mijn aandacht snel afgeleid door, jawel, Pipo de Clown. Wat was dat lang geleden. Na een stevige omhelzing, drie zoenen en de gebruikelijke rare bekken waar ik weer vreselijk om moest lachen, konden we toch even serieus praten. Alhoewel serieus. Wanneer gaan we nu eindelijk eens zoenen? Alleen als jij je clownsneus opdoet, was mijn bijdehante reactie. Jaren geleden liep hij namelijk met een rode clownsneus op.
Zo gek als een deur. In een tent waar het motto was, zien en gezien worden.
Heerlijk! Wat hebben vriendinnetjes en ik vaak gelachen om en met die gast.

Toen we weer naar binnen liepen, viel mijn oog op hem. Neeee, dit meen je niet! Mijn knuffelbeer. Mijn Teddy van jaren geleden. Wekelijks kreeg ik een stevige knuffel van hem en kon ik er weer een week tegenaan. Ja, ik als vrijgezel miste toen en nu soms weer, een lekkere knuffel. We keken elkaar aan en begonnen te lachen. Neeeee zei ook hij. Meteen sloeg hij zijn armen weer om me heen en knuffelde me bijna plat. Wat oneerlijk dacht ik bij mezelf. Waarom blijven getinte mannen zo jong. Hij was echt nog geen spat veranderd. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook  qua gladde praatjes. Ho mijn droomvrouw. Nog steeds zo mooi, zo geweldig. Nog steeds van die ondeugende oogjes.
Mijn reactie daarop was na al die jaren ook nog niet veranderd, yeah sure blablabla.
Toch was het leuk om hem weer een keer te zien.

Best vroeg voor ons doen liepen we richting de auto. Alle drie inmiddels strompelend op onze hakken. Het was weer een hilarische avond. Vol met onzin, zoekende mensen, dronken mensen, veel lachen, lekker dansen en oude bekenden.

Vriendinnetje uit Bonaire zei dan ook met een glimlach: ik kan begrijpen dat jullie het hier leuk vinden…
Zo eens in de zoveel maanden.

dance