Vreemd

Standaard

spiegel

H2

Een paar dagen later ben ik al bijna vergeten wat er het afgelopen weekend is gebeurd.
De vreemde geur is niet meer aanwezig en ik ben weer druk met van alles en nog wat.

Het is woensdag en ik kom thuis van een drukke dag op het werk. Blij dat ik de vorige avond een bakje eten uit de vriezer heb gehaald, zodat ik niet hoef te koken, loop ik naar de koelkast.
Ben ik nu kippig? Ik had toch echt een bakje spaghetti in de koelkast gezet. Nog een keer kijk ik van boven tot onder. Maar mijn avondeten is nergens te bekennen. Ik kijk in de vriezer, maar ook daar staat mijn eten niet meer. Heb ik dan gedroomd dat ik eten uit de vriezer heb gehaald?
Soms ga ik aan mezelf twijfelen. Ik heb de laatste tijd wel vaker dat ik spullen kwijt ben en geen idee waar ik ze gelaten heb. Gelukkig heb ik nog een blik soep wat ik op kan warmen.

Als ik aan tafel zit te eten, hoor ik opeens drup, drup, drup. Ik loop naar mijn keuken en zie dat mijn kraan lekt. Nou ja, deze heb ik toch echt wel stevig aangedraaid. Als ik in mijn wasbak kijk, zie ik dat er bruin roestwater lekt.
Het is dat het niet kan, maar het lijkt wel of er oud bloed uit mijn kraan loopt. Ik draai de kraan helemaal open en gelukkig wordt het water weer helder.

Een half uur later lig ik lui op de bank. Geen zin om te lezen of tv te kijken. Mijn ogen worden zwaar en vallen langzaam dicht.
Plotseling hoor ik een keiharde gil, gevolgd door een auto die hard weg rijdt. Ik schrik me rot en ben gelijk klaarwakker. Het is inmiddels al donker. Hoe kan dat nu? De gil komt van mijn tv, die keihard aan staat. Ik kijk of ik per ongeluk op mijn afstandsbediening ben gaan liggen. Maar nee, deze ligt bij de tv. Ben ik nu gek aan het worden? Of staan er een paar kwajongens buiten met een afstandsbediening geintjes uit te halen.
Ik loop naar de voordeur en trek deze met een ruk open. Zie ik daar nu een zwarte schim achter mijn auto wegduiken? Met een sprintje sta ik bij mijn auto, voorbereid om iemand gehurkt achter mijn auto aan te treffen. Er is echter niemand te zien.
Op het  moment dat ik terug wil lopen naar mijn voordeur, voel ik wat langs mijn benen strijken. Van schrik spring ik in de lucht.
Pffff Maris stel je niet aan, denk ik bij mezelf. Het is maar een kat. Dat beest is banger van jou dan jij van hem.

kat

Als ik binnen kom, staat de tv weer uit. Ach het zal wel een storing geweest zijn, stel ik mezelf gerust.
Inmiddels is het een paar minuten voor twaalven en het is al lang bedtijd voor mij geweest.

Snel mijn tanden poetsen, gezicht reinigen en lekker onder mijn dekbed  kruipen, bedenk ik me. En ik loop langzaam de trap op naar boven.
Als ik het licht van de badkamer aandoe en de badkamer in loop, zie ik dat mijn spiegel beslagen is. Wat vreemd, zo warm is het toch niet. Ik heb vanmorgen wel behoorlijk heet gedoucht, maar dat zou nu toch niet meer zichtbaar moeten zijn.
Nadat ik mijn tanden heb gepoetst, knip ik het licht uit. Wat ik dan zie, bezorgt me kippenvel op heel mijn lichaam. Op de beslagen spiegel staat met grote letters het woord TRUT geschreven. Snel druk ik op het lichtknopje. Als ik weer naar de spiegel kijk, is er niets meer te zien. De spiegel is weer helder en het lijkt of hij niet beslagen is geweest.

Aarzelend draai ik me om en loop langzaam mijn slaapkamer binnen. Ik voel me net weer dat bange meisje van vroeger, dat iedere avond onder haar bed keek om te zien of er niemand onder lag. Ik zak langzaam door mijn knieën en dwing mezelf om onder mijn bed te kijken. Bang om bij mijn armen gegrepen te worden of om geconfronteerd te worden met een enge vent.
Mijn hart klopt in mijn keel, de zenuwen gieren door mijn lijf. Ik durf niet.
Bemoedigend spreek ik mezelf toe. Gelukkig, het enige wat onder mijn bed ligt is mijn honkbalknuppel.

Stel je niet aan, spreek ik mezelf moed in.
Je bent gewoon moe en ziet dingen die er niet zijn.
Na een paar uren woelen val ik in een diepe slaap.

enge vent

Advertenties

Ieder kind verdient een lach

Standaard

Laatst was ik op een verjaardag. Op deze verjaardag was een meisje van, ik schat, een jaar of zeven. Dit meisje haalde vol trots haar doos met kraaltjes, veters, touwtjes en plaksteentjes tevoorschijn. IJverig begon ze een armbandje te maken. Deze armbandjes verkocht ze voor € 1,50.
Ik dacht bij mezelf, dat meisje is slim. Zo jong en dan al bezig met centjes verdienen. Totdat haar mama haar liet vertellen wat de bedoeling was van deze verdiende centjes. Alles wat het meisje “verdiende” met de verkoop van haar armbandjes, werd in een spaarpot gestopt. Deze spaarpot was niet voor het meisje zelf. Nee, de inhoud was bestemd voor de Stichting “Het vergeten Kind”.
Toeval of niet, ook ik heb een spaarpot staan. In deze spaarpot stop ik al mijn klein geld. Met klein geld bedoel ik geld minder dan een euro. Ook dit geld is bestemd voor de Stichting “Het vergeten Kind”. Dit is de voormalige “Guusje Nederhorst Foundation”. Enthousiast kocht ik dan ook een armbandje bij het meisje en ik was gelukkig niet de enige die een mooi armbandje kocht.

Nu schreef ik in mijn vorige blog over mijn droom en mijn rijke man die mij daar bij gaat helpen. Maar waarom wachten op een rijke man? Ik kan in mijn schaarse vrije tijd toch ook wel geld inzamelen. Maar hoe ga ik dit doen?

In een tweedehandskledingshop wordt kleding van mij en een aantal vrienden verkocht. De helft van de opbrengst hiervan is voor mij. En voor mij betekent in dit geval, voor Het Goede Doel. En het goede doel is in dit geval het helpen van kinderen die hulp nodig hebben. Onlangs heb ik met deze verkoop € 95,- over kunnen maken aan de Stichting Make A Wish. Nu zei iemand tegen mij, die € 95,- is maar een druppel op de gloeiende plaat. Om daar snel achteraan te zeggen, maar wel lief van je.
Ja, misschien is het wel een druppel op een gloeiende plaat, maar als iedereen er zo over denkt dan gebeurt er helemaal niets.
En heel veel druppels, maakt een emmer vol.

Toch moet er een manier zijn om meer geld in te zamelen. Maar hoe?

– Ik kan aan de deur koekjes gaan verkopen. Maar dan voel ik me zo’n schooier.
– Ik kan pannenkoeken gaan bakken en deze gaan verkopen. Maar ik heb 1x in mijn leven pannenkoeken gebakken. Wie wil die mislukte dingen van mij eten?
– Ik kan mijn haar een paar weken niet kammen, een week niet douchen en mijn gescheurde spijkerbroek aandoen. Wat zwarte vegen op mijn gezicht. Mijn lieve kleine schattige neefje even “lenen” en hem een smoezelig truitje aantrekken. Samen bij de supermarkten op het Eiland gaan zitten en dan gaan bedelen. Maar gaat dit niet wat ver?
– Ik kan een sponsorloop voor alle kinderen hier op het dorp organiseren. Maar zal hier animo voor zijn?
– Ik kan een oproep op Social Media plaatsen, een mail naar alle mensen in mijn adressenboek sturen. Maar uit ervaring weet ik, dat dit weinig tot niets oplevert.
– Ik kan een vuilniszak voor mijn deur zetten om lege statiegeldflessen in te zamelen. Maar zal iemand de moeite nemen om hier zijn flessen in te doen?
– Ik kan mijn spaarpot bij mijn voordeur zetten. Grote kans dat hij gejat wordt.

Nee het valt nog niet mee. Wie heeft er een idee?

We willen toch allemaal kinderen helpen die het moeilijk hebben. De wens vervullen van een terminaal ziek kindje. Of mishandelde, uit huis geplaatste kinderen helpen om hun verdriet een plaatsje te geven en hun trauma te verwerken. Ze de kans geven om kind te kunnen zijn. Alle kinderen verdienen toch een fijne jeugd. Een zorgeloze jeugd. Kinderen die jullie en mijn hulp kunnen gebruiken. Alle beetjes bij elkaar maken namelijk een groot verschil.

Wil je doneren, heb je een idee om geld in te zamelen of wil je gewoon iets aan me kwijt… Voel je welkom.

Een betere wereld begint bij jezelf!

Willen jullie meer weten over de goede doelen waar ik voor “spaar” :

kind

Rijk en kissable

Standaard

dromen

Iedereen heeft dromen. Dromen die misschien nooit uitkomen.
Maar een mens zonder dromen, is een mens zonder toekomst.
Een tuin zonder bloemen. Een lieveheersbeestje zonder stippen.

Ook ik heb mijn dromen. Kleine dromen, grote dromen.
Echter nu komt het, deze dromen zijn binnenkort geen dromen meer. Deze dromen worden werkelijkheid.

De oplossing is dichtbij, heel dichtbij. Een collega heeft mij vandaag de oplossing aangereikt.
Maris als jij op Bonaire bent, dan zoek je een rijke man van rond de 47 jaar.
Voor jou gunstig, want je kunt je dromen waarmaken. Voor mij gunstig, want ik mag in jullie vakantievilla op Bonaire komen logeren.

In eerste instantie keek ik hem sceptisch aan. Ja laten we eerlijk zijn, welke rijke meneer van 47 jaar zit er nu op een 40-jarige vrouw te wachten?!
Die heeft toch liever een aantrekkelijk chickie van 25 aan zijn arm hangen.
Ach Maris, je mag best liegen. Je zegt gewoon dat je 32 jaar bent, dat scheelt maar 7 jaar met een 25-jarige.

rijke man

Ja waarom eigenlijk niet! Ik ben toch best aardig, lief, slim, kan lekker koken en heb nog wel een paar dingen waar mannen blij van worden.
Dus ik ga mijn vastberadenheid om de komende tig jaren vrijgezel te blijven overboord gooien. Ik ga op jacht.
Alleen heb ik wel één eis, mijn rijke echtgenoot moet ook kissable zijn.
Zoals wij vrouwen dat wel eens zeggen en waarmee ik sommige collega’s verlegen maak of in shock breng…  je moet het er wel op kunnen.

Dus rijke mannen van rond de 47 jaar wie maakt mijn dromen waar? Ik hoef geen grote villa, Porsche of dure juwelen.
Ik hoef geen tuinman, bontjas of kaviaar. Voor mij ook geen sjieke etentjes, Swarovski of pracht en praal.
Dat interesseert mij allemaal geen mallemoer.
Nee het enige wat ik wil, is geld voor tijd of tijd voor geld.

Mijn droom is namelijk om arme kinderen te helpen. Kinderen die geen liefde krijgen, geen eten en kleding hebben, die lichamelijk en psychisch beschadigd zijn.
Ik wil vrijwilligerswerk doen in weeshuizen. Ik wil de Voedselbank helpen.
Mijn creativiteit kwijt kunnen in het organiseren van acties om geld in te zamelen voor stichtingen als “Het vergeten Kind” of “Doe een Wens”.

Dat is mijn droom…

Er moet toch echt wel ergens zo’n rijke, kissable meneer rondlopen die mij mijn dromen gunt.
Helpen jullie mee zoeken?!

 

En voor degenen die zich geroepen voelen om ook iets voor deze kinderen te doen, ik heb een lief spaarvarkentje en elke euro is welkom.
Dank u!

spaarvarken

Vreemd

Standaard

donker

H1

Weer veel te laat fiets ik door de polder naar huis. Het is al donker en het regent. Waarom blijf ik toch altijd zo lang plakken op een feestje. Zo hard ik kan, fiets ik naar huis. Ook al ben ik niet bang uitgevallen, het is vanavond wel erg donker. Het enige wat ik zie, zijn wat sterren aan de donkere lucht en het zwakke schijnsel van mijn fietslamp. Ik moet mijn best doen om de berm niet in te rijden. Overal ligt modder van de tractoren.
Opeens hoor ik een plons naast me in de sloot. Ik schrik me rot. Nog iets harder fiets ik richting bewoonde wereld.

Een kwartiertje later ben ik thuis. Wat vreemd? Ik weet zeker dat ik mijn buitenlamp heb aangelaten toen ik wegging. Ik kijk om me heen, maar er brandt geen licht meer bij mijn buren. Het lijkt wel of het dorp is uitgestorven. Het is pikkedonker als ik mijn schuurdeur open maak. Op de tast zoek ik naar het lichtknopje. Ik voel iets kriebelen op mijn hand, met afgrijzen bedenk ik me dat dit een spin kan zijn. Nog net kan ik me beheersen om het niet uit te gillen. Ik trek mijn hand snel weg en gooi mijn fiets tegen de muur. Dat zie ik morgen wel, als het weer licht is.

Als ik de sleutel in het slot van mijn achterdeur steek, krijg ik hem niet meteen omgedraaid. Wat vreemd, normaal gaat dit veel soepeler. Na een beetje gewrik lukt het me toch om de deur open te krijgen. Inmiddels zeiknat van de regen stap ik naar binnen. Ik trek mijn natte jas en schoenen uit en gooi mijn kleding op een hoopje in de bijkeuken. Dat komt morgen wel. Als ik verder loop, breek ik bijna mijn benen over een paar gympen. Ik kan me niet herinneren deze hier neergezet te hebben.

In de woonkamer doe ik mijn schemerlamp aan. Hij knippert even, maar gelukkig, hij doet het wel. Zal ik meteen naar bed gaan of nog een wijntje voor mezelf inschenken? Ik besluit het laatste en loop mijn hal in. Hmmm wat ruik ik? Een aparte geur vult mijn neusgaten. Het lijkt op een parfum, maar ook weer niet. Vreemd, het is een voor mij onbekend geurtje.
Even later lig ik op mijn bank met een wijntje in mijn hand. Toch zit het me niet lekker. Een onbestemd gevoel bekruipt me. Ik sta op en loop weer richting de hal. Als een konijntje loop ik rond te snuffelen. Nog steeds kan ik de geur niet plaatsen. Ik voel me er niet fijn bij.
Mijn fantasie zal wel met me op de loop gaan, maar toch wil ik zeker weten dat er niemand in mijn huis is.

donker

Eerst kijk ik op het toilet. Daar is niets te zien. Langzaam loop ik naar de bovenverdieping en pak snel mijn honkbalknuppel vanonder mijn bed. Met een ruk trek ik de overloopkast open. Met mijn honkbalknuppel in de aanslag. Zo komen alle slaapkamers, de badkamer en de zolder aan de beurt. Systematisch check ik alle vertrekken. Als laatste ben ik aangekomen bij de zolderkast. Ik trek deze snel open en een luide klap volgt. Ik schrik me rot.
De boeken die ik netjes had opgestapeld, liggen nu aan mijn voeten. Verder is er niets te zien.

Toch niet helemaal opgelucht loop ik weer naar beneden. De honkbalknuppel heb ik weer onder mijn bed gelegd. Als ik in mijn hal kom, ruik ik weer de geur. Het lijkt of het wat minder aanwezig is.
Met een teug drink ik mijn wijntje op en besluit naar bed te gaan.

Ik laat mijn rolluik dit keer op een kier, want ik wil mijn slaapkamer niet helemaal pikkedonker hebben. Als ik op bed lig en mijn nachtlampje heb uitgedaan, hoor ik mijn trap kraken. Meteen zit ik rechtop in bed. Wat is dit? Er loopt een rilling over mijn rug en ik knip snel mijn lampje weer aan. Bang blijf ik wachten op wat komen gaat. Er gaat een minuut voorbij, en nog één en nog één. Zo blijf ik vijf minuten zitten, maar ik hoor niets meer. Ach het zal wel bij de buren geweest zijn. Deze huizen zijn best gehorig. Langzaam ga ik weer liggen en knip mijn licht weer uit. Al snel val ik in een diepe slaap.

Midden in de nacht word ik wakker van een geluid. Ik voel een koude wind langs mijn wang strijken. Totaal van de wereld draai ik me om en slaap weer verder. De volgende dag ben ik vroeg wakker. Ik herinner me vaag wat er vannacht gebeurd is. Was het echt? Was het een droom? Was het verbeelding? Ik heb geen idee.

Slaperig loop ik naar beneden. Wat vreemd, ik weet toch zeker dat ik mijn licht in de keuken had uitgedaan.
Ach ook dat zal ik me wel verbeeld hebben.

bang

Roddelen

Standaard

roddelen

Iedereen kletst wel eens over iemand. Ook ik maak me daar wel eens schuldig aan. Is dit roddelen? Ik vind van niet. Want de dingen die ik zeg, zeg ik ook tegen die persoon zelf als het nodig is. En het is niet negatief of veroordelend bedoelt.

Nee met roddelen bedoel ik, achter iemands rug negatief praten. Opzettelijk iemand te kakken zetten, in de zeik zetten of onaardig over deze persoon zijn.

Er zijn mensen die, misschien zonder dat ze het echt in de gaten hebben, altijd over andere mensen roddelen. Vreselijk lijkt me dat als je zo bent. In mijn optiek ben je dan namelijk zelf of heel onzeker of heel ongelukkig. Of is je eigen leven heel saai.

Ik heb echt helemaal niets met mensen die altijd roddelen. Als ik hoor dat er over mij geroddeld wordt, stap ik het liefst op de betreffende persoon af om deze op zijn gedrag aan te spreken. Of laat ik liever zeggen, in niet mis te verstane woorden zeggen wat ik van deze persoon vind. Dit is helaas niet altijd mogelijk, omdat je beloofd hebt niets te zeggen tegen de persoon van wie jij gehoord hebt dat er over je geluld wordt.  Best lastig toch?! En ik hou niet van lastig.

Zo werkte ik jaren geleden bij mijn enige andere werkgever en daar zaten toch een paar vreselijke vrouwpersonen. Echt van die mutsen die niets anders deden dan over andere mensen kletsen. Om vervolgens poeslief tegen diezelfde mensen te doen. Dit zijn de ergste in mijn ogen. Een mes in je buik is niet lekker, maar een mes in je rug is helemaal geniepig. Ik liet deze dames links liggen. Was nog iets jonger, iets minder mondig en werkte er nog niet lang. Het enige wat deze dames van mij kregen, was een duidelijke blik.  En geloof me, mijn blikken zijn heel duidelijk. Zo brachten ze een roddel in de wereld dat mijn naaste collega vreemd zou gaan met een jong meisje wat ook bij ons werkzaam was. Ook bij zijn vrouw kwam het terecht.
Heel veel gedoe en gezeik en hij vroeg mij wat ik er nu van vond. Mijn laconieke antwoord was echter: wat jij doet, moet jij zelf weten. Zolang je het maar niet op mijn bureau doet! Gelukkig kon hij toen weer even lachen.

Op de werkvloer wordt heel veel gekletst. Je weet dat als je in sommige vertrekken komt, er zodra je er weer uit loopt, wel iets over je gezegd wordt. Ik probeer hier boven te staan. Ik probeer hier niet onzeker van te worden. Dat gebeurt namelijk ook. Als je weet dat er over je gekletst wordt, kun je daar onzeker van worden. Ik weet van verschillende mensen dat ze dit worden. En dat vind ik erg.
Soms maakt dit het “slechte” in mij los en gedraag me als een “relbitch”. Zo ook vorige week. Mooi weer, op de fiets naar het werk, uiteraard in mijn korte broek. Die witte melkflessen van mij pakken ieder mogelijk zonnestraaltje mee. In mijn fietstas mijn lange broek en onder mijn korte broek mijn hoge hakken. Nu had ik meteen bij aankomst beneden in het toilet mijn lange broek aan kunnen trekken. Maar nee, ik was een beetje recalcitrant en liep uitdagend de trappen op. De blikken van sommigen. Ik lag inwendig in een deuk van het lachen. Ik durf te wedden dat hier over gekletst is. Dat er gezegd is, dat is toch niet normaal dat ze zo naar haar werk komt.  Maar is dit roddelen?
Op mijn eigen verdieping kwam ik erachter dat ik mijn smartphone in mijn fietstas had laten zitten. Ik had me natuurlijk eerst om kunnen kleden. Maar nee om het nog even te voeren, liep ik weer in korte broek en hoge hakken naar beneden. Vrolijk naar iedereen zwaaiend. Om even later weer op dezelfde manier naar boven te lopen. Wat had ik een lol in mezelf.

Ook al lach ik hier om, ik weet ook dat er mensen zijn die doodongelukkig worden als ze samenwerken met mensen die constant roddelen. Het is natuurlijk niet leuk als je weet dat als je er niet bent, er over jou gekletst wordt. En dan zijn er ook nog de mensen die maar mee roddelen, omdat ze bang zijn dat er anders over hun geroddeld wordt. Wake Up! Dat gebeurt dan toch wel. Dus blijf lekker bij jezelf.

En voor alle negatieve roddelaars onder ons, weet je waarom je eigenlijk zoveel roddelt:
– je bent jaloers
– je bent onzeker
– je hebt zo weinig inhoud, dat je verder niets te vertellen hebt
– je hebt een saai leven
– je bent niet aardig

Is dat even schrikken.
Ja niet leuk hè.
Tijd om er mee te stoppen!

roddelen3

To the point

Standaard

get-to-the-point

De collega’s waarmee ik samenwerk kijken mij af en toe met open mond aan. En dan bedoel ik een open mond van verbazing. Ook liggen ze regelmatig bijna onder hun bureau van het lachen. Nu kan dat misschien komen, omdat ik soms nogal open en bloot mijn verhalen vertel.

Zo vertelde ik een keer dat een jongen van ongeveer 13 jaar jonger, die ik tijdens het uitgaan heb ontmoet, bleef aandringen om een wijntje te drinken. Op een gegeven moment had ik er eigenlijk een beetje genoeg van en stelde hem gewoon eerlijk en open de vraag; wat wil je nu eigenlijk? Een wijntje drinken of seks? (voor seks gebruikte ik een ander woord, maar laat ik het vandaag beschaafd houden). Hij viel even stil van verbazing, maar stamelde toen huhhh huhhh ja een wijntje drinken, maar als dat andere gebeurt, zeg ik ook geen nee. Mijn simpele antwoord hierop was: sorry, maar het gaat allebei niet gebeuren. Hij wist waar hij aan toe was en ik wist waar ik aan toe was. Lekker simpel!

Toch zijn er ook mensen die aan mijn directheid moeten wennen.
Ooit ben ik met een vriend naar de sauna geweest. Ik kleedde me uit en ging voor hem staan met de woorden, kijk even goed dan hebben we dat ook weer gehad en kunnen we de rest van de dag gewoon relaxen. Hij schrok nogal van mijn woorden en moest erg wennen aan mijn openheid. Echter het ijs was wel meteen gebroken.

Zelf schrik ik ook wel eens van mijn openheid, directheid en grote waffel. Ik probeer soms tot tien te tellen voordat ik mijn hart lucht, mijn kaarten op tafel gooi en mijn ziel open en bloot stel. Helaas heb ik een gezicht wat niet graag meewerkt. Je kunt het aan mijn charmante gezichtsuitdrukking zien als ik iemand een grote sukkel vind. Als ik zin heb om iemand te bespringen of als ik iets ondeugends ga doen. Als ik op oorlogspad ben en als je uit mijn buurt moet blijven.

Maar eigenlijk is daar niets mis mee. Mensen weten wat ze aan me hebben, waar ze aan toe zijn en dat ik oprecht ben. Ik merk dat dit steeds meer gewaardeerd wordt.
Andersom weet ik vaak niet waar ik aan toe ben. Niet iedereen is even open, eerlijk en to the point als ik ben. Daar baal ik wel eens van. Waarom niet eerlijk zeggen wat je denkt, vindt en voelt. Dat maakt het leven toch een stuk makkelijker, simpeler en ongecompliceerder.

Afgelopen week kreeg ik een berichtje van een manspersoon die ik niet ken, hey zin in een lekkere sexdate mooierd? Een ander zou hier misschien boos om worden. Ik moest er hartelijk om lachen. Mijn reactie was dan ook, hou ik van zo direct. Maar nee dank je.
Hij vond dit spijtig, maar verder was het oké. Nu zullen er dames zijn die hier meteen van in de stress schieten of die beledigd zijn om zoveel directheid. Maar als we even realistisch zijn, is dit toch wat heel veel mannen willen. Als een man meteen duidelijk is of hij serieus is of alleen van bil wilt, zou dit toch veel hartzeer en frustratie bij de dames schelen. En andersom natuurlijk ook. Onderschat ons vrouwen ook niet.

Niet alleen op dating of relatiegebied zou het fijn zijn als iedereen maar vanaf het begin open en eerlijk zou zijn. Nee ook op de werkvloer zou het een hoop gedoe, gezeur en negativiteit schelen als iedereen eens eerlijk zou zeggen wat hij of zij vindt. En dan bedoel ik niet, achter iemands rug je frustraties uitspreken. Niet iemand helemaal stijf schelden, maar gewoon heel gewoon op een volwassen eerlijke manier met elkaar communiceren. Naar elkaar luisteren, begrip voor elkaar hebben en open staan voor de mening van een ander.

Hoe moeilijk is het nu om to the point te zijn?!

truth1