Mad World

Standaard

De trieste beelden op tv, de hartverscheurende verhalen van nabestaanden en de tranen van vele mensen. Het raakt me.
Ik probeer zo min mogelijk naar de beelden op tv te kijken, ik kan er dit keer niet tegen. Het raakt me teveel.

Als een zwart lint rijden de rouwauto’s achter elkaar met daarin de lichamen of lichaamsdelen van de slachtoffers van vlucht MH17. Heel Nederland is opgeschrikt, verbijsterd, verdrietig en boos.

Je denkt hier niet over na. Je stapt in een vliegtuig en bent blij dat je op vakantie gaat. Een vliegtuigongeluk gebeurt niet heel vaak, maar wie verwacht er uit de lucht geschoten te worden door een raket. Niemand toch?

Ik vraag me af of de slachtoffers iets gemerkt hebben van wat hun is overkomen. Ik hoop zo van niet. Hoe moet je je voelen als je hoog in de lucht zit. Een dierbare naast je, die je nog een laatste snelle blik kunt geven of elkaars hand pakken. Het besef dat je veel dierbaren nooit meer zult zien. Ik hoop zo dat ze hier niets van hebben meegekregen. Dat ze geen angst gevoeld hebben, geen pijn en geen wanhoop.

Deze keer is het dichtbij. Maar het is niet de eerste keer. Hoeveel mensen sterven er niet door oorlog, haat en zucht naar macht.
Ik herinner me de twin towers  van het World Trade Center die als dublo in elkaar stortten. Deze beelden staan nog in mijn geheugen gegrift.

En laten we niet alle slachtoffers van de tweede Wereldoorlog vergeten. Alle joden die in de gaskamers zijn omgekomen. Vanaf dat ik als kind kennis maakte met het dagboek van Anne Frank ben ik onder de indruk. Onder de indruk van deze vernietigende oorlog. En waarom? Omdat een enge man met een vreselijke snor de macht wilde.

Een paar dagen geleden sprak ik mijn onbegrip uit. Het leven kan zo mooi zijn. Waarom vechten, doden en de kans lopen zelf gedood te worden als je ook kunt genieten van je dierbaren en de leuke dingen van het leven. Ik begrijp het niet.
Ik zuchtte met mijn soms kinderlijke of misschien naïeve onschuld.

Mijn collega keek me peinzend aan en zei, mensen groeien op met oorlog en gaan daar gewoon mee door. Ze weten niet beter.

Zo had ik het zelf nog nooit bekeken. De hoop dat er nooit geen oorlog meer is, heb ik niet. Maar zo dichtbij hoop ik het nooit meer mee te maken.

R.I.P. alle onschuldige slachtoffers van zovele zinloze oorlogen.

I had a dream, I had a dream, a warning for our century. I’m able now to talk, I’ve been in the next century.
It’s hard to say in words I saw, how people cleared our misery. And how they talk about our world, the world of the 21th century!

War! No war! War! No war!

I have spoken with a man, his name was mister Victory. He has told me many things, the mess, the fatal history.
How the’ve tried, tears and died, beginning of this century. I ask him; “why me”? He begged me: “change our history”!

War, no war! No war! No war, no war, no war!
War, no war! No war, no war, no war!

Thanks to the people who saved our world.

Now it’s time, really time, to look to the reality. You’re still able, you can change, the hidden power’s history!
All together you are strong, use power for humanity. I beg you people around the world: Let’s change our children’s history!

War, no War! No War! No War, no war, no War! War! No war! No war!

Thanks to the people who saved our world.

stop-the-war

Leven en laten leven

Standaard

leven-en-laten-leven

Laatst stond ik met een aardige dame te praten die aan me vroeg hoe het met me gaat. Ik vertelde haar dat ik gelukkig weer een stuk beter in mijn velletje zit en ik goed op weg ben de “oude” Maris weer te worden. Ze was blij voor me en zei dat ze me bewondert. Bewondert om mijn manier van leven. Dat ik duidelijk heel erg geniet van het leven.
Hierop keek ik haar verbaasd aan, want voor mij is proberen te genieten van het leven iets vanzelfsprekends. Laten we er vanuit gaan dat je maar één keer leeft, dan moet je toch wel proberen zoveel mogelijk de slingers op te hangen. Zeker als je ruim anderhalf jaar als een “zombie” hebt geleefd besef je des te meer dat je in het heden moet leven.
Natuurlijk moet je ook naar de toekomst kijken, maar je moet je er nog meer bewust van zijn dat je toekomst opeens kan ophouden met leuk te zijn. Dat je niet alles moet uitstellen tot later, er kan namelijk zomaar geen later zijn.

Toch ben ik me er ook bewust van dat niet iedereen zo positief reageert als deze dame. Er zijn ook mensen die zeggen dat ik wel erg veel “leuke dingen” doe. Dat ze niet met me zouden willen ruilen. Dit hoor ik dan via via.
Van mij mogen mensen die mening hebben en mogen zij hun leven leiden of soms lijden zoals zij dat fijn vinden en waar zij gelukkig van worden. Het maakt mij namelijk niet uit hoe iemand anders leeft, als ze maar gelukkig zijn met hun leven en anderen hiervan geen hinder van ondervinden. Ook als ze niet gelukkig zijn en er zelf voor kiezen om in een situatie te blijven hangen, is dat iedereen zijn eigen keuze.

Ik probeer zoveel mogelijk een ander te respecteren en zo min mogelijk te oordelen. Natuurlijk denk je wel eens bij jezelf, waar ben je mee bezig. Maar zolang de persoon zich daar zelf goed bij voelt, moet hij lekker doen waar hij zin in heeft.

Heel vaak hoor ik om me heen mensen oordelen over anderen. Steeds vaker denk ik bij mezelf, waar maak je je druk om.
Irriteer je je aan iemand op Facebook, blokkeer die persoon. Probleem opgelost.
Voel je je niet meer prettig bij bepaalde “vrienden”, neem afstand of afscheid.

Het leven kan soms zoveel makkelijker zijn als mensen zich meer op zichzelf richten en zich niet bezig houden met het leven van anderen.
Die aantrekkelijke vrouw mag toch zelf weten als ze drie dates op een week heeft met verschillende mannen. Ze is single, wie doet ze er kwaad mee?
Die leuke meid mag toch zelf weten dat ze een maagverkleining kiest. Waarom moet ze minder vreten. Wie zegt dat dat de reden is van haar overgewicht. Misschien is ze wel ziek. Wie bezorgt ze last met haar operatie?
Die vriendin die zo weinig aandacht aan je geeft, misschien heeft ze haar redenen wel? Waarom is ze een egoïstische trut? Vraag wat er aan de hand is.
Dat leuke stel van de overkant heeft een stuk aan hun huis gebouwd. Waar doen ze het toch van? Ze gooien hun geld maar over de balk. Wat maakt jou dat uit? Heb je er hinder van?
Die neef heeft wel een mooie Audi, maar ja het is wel met geld van de bank hoor! So what. Laat hem blij zijn met zijn auto. Het is toch niet van jouw bankrekening.
Die ene gozer heeft wel vrouwentrekjes, zal vast wel een homo zijn. Ja en? Wat is daar mis mee? Laat hem gelukkig zijn.
Die collega zit in de ziektewet, maar ze kan wel naar het strand. En ik zie niets aan haar. Ze zal zich wel aanstellen. Misschien iets verder kijken? Of informeren? Je kunt namelijk niet altijd aan de buitenkant zien, wat er aan de binnenkant mankeert.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met “anekdotes”.

Ik zie het nut niet in van het oordelen over andere mensen.
Gun ieder het zijne. Respecteer de manier waarop iemand zijn leven indeelt, zijn beslissingen neemt en door het leven gaat. Ook al ben je het er niet mee eens.

De wereld zou er al een stukje mooier uitzien als iedereen een tolerante houding zou aannemen ten opzichte van anderen in plaats van telkens kritiek op andere mensen te leveren.

Ik doe in ieder geval  mijn best. Doe JIJ met me mee?!

Respect

ff knuffelen

Standaard

knuf1

Jaren geleden was ik samen met een collega op cursus in Amsterdam. Op deze cursus waren ook twee gezellige Brabanders waarmee wij het meteen goed konden vinden. De twee gezellige Brabanders vertelden ons dat ze sinds kort een nieuwe regel op kantoor hadden. Nu werkte er niet heel veel mensen bij ze op kantoor, zou het niet heel veel tijd in beslag nemen, maar toch vond ik het een beetje vreemd. Ik zag nog niet voor me dat wij dit bij ons op kantoor zouden invoeren. De nieuwe regel was namelijk elkaar iedere dag begroeten met een knuffel. Dit zou de onderlinge band versterken.

Uit onderzoek is ook gebleken dat knuffelen op de werkvloer de productiviteit verhoogt. Dus op dat kleine kantoor in het mooie Brabantse land kan ik me er nog enigszins een voorstelling bij maken. Maar bij het idee dat ik mijn collega’s allemaal moet knuffelen, breekt het koude zweet me al uit. Nu vind ik heel veel collega’s best lief, leuk en aardig, maar om nu 200 mensen een knuffel te geven gaat mij toch echt iets te ver.
Na nieuwjaarsdag zou ik het liefst al om zes uur achter mijn bureau gaan zitten om maar niet iedereen te hoeven zoenen.

Dit wil niet zeggen dat ik niet knuffelbaar ben. Integendeel, ik vind knuffelen heerlijk.  Echter ben ik wel erg selectief met het uitdelen van mijn knuffels.

Aangezien ik al een maand of drie happy single ben, heb ik een tekort aan knuffels. En mis ik toch steeds meer een knuffel. Even lekker wegkruipen in twee sterke armen. Je hoofd tegen een mannelijke borst vleien en stevig vastgepakt worden. Zalig. En nee dan heb ik het niet over seks! Gewoon braaf een liefdevolle knuffel.

Jaren geleden toen ik ook single was en iedere zaterdagavond met veel plezier in Rotterdam ging dansen, had ik een vaste knuffelbeer. Iedere week kreeg ik een stevige knuffel van hem en dan kon ik er weer een week tegenaan.  Helaas zie ik die grote knuffelbeer nooit meer.

Nu heb ik de afgelopen maanden heus wel een paar knuffels gekregen. Een dikke knuffel van mijn mams en van mijn grote nicht. Een heerlijke knuffel  van een vriend. En heel veel knuffels van mijn lieve neefje en nichtje. Maar het is niet voldoende. Ik wil meer knuffels.

Waarom vragen jullie je af.
Dat is eigenlijk heel simpel:

Van knuffels wordt je vrolijk, je krijgt er energie van, het geeft troost, je voelt je geborgen, vermindert  het risico op hartziektes, pakt vermoeidheid aan, geeft een boost aan het immuunsysteem, verlicht depressies en weert infecties af,  het voorkomt stress, je voelt je geliefd, je wordt er slanker van, het verlaagt de bloeddruk en de hartslag.

Kortom het is HET medicijn dat ik en vele anderen met mij nodig hebben. En nog een grote pluspunt, het is gratis. Dat moet ons Hollanders helemaal aanspreken toch.

Laten we daarom niet zo moeilijk doen met z’n allen en laten we elkaar wat vaker knuffelen. En die ene speciale knuffel die blijft hangen, die komt vast ook nog wel. Ooit!
Tot die tijd neem ik genoegen met een gemeende, hartelijke, vriendschappelijke knuffel…

Collega`s tot morgen!

groep