De gevaren van Social Media

Standaard

Gevaar

Steeds meer mensen delen hun privéleven via Social Media. Denk aan Facebook, Twitter, Linkedin en weet ik veel wat.
Ook ik maak me daar “schuldig” aan. Ook ik plaats regelmatig iets op Facebook.
Nu zet ik geen schokkende dingen op Facebook, maar je schept wel een bepaald beeld. Een beeld wat niet altijd helemaal klopt.
Persoonlijk zet ik er alleen gezellige dingen op. Bij mij zijn dat foto’s van etentjes, feestjes en terrasjes. Als je alleen zulke zaken op Facebook zet, lijkt het alsof je alleen maar aan het eten en feesten bent. Mensen zien niet dat je ook gewoon werkt, dat je ook vaak alleen op de bank zit, dat je je ook wel eens rot voelt. Nee, ze zien alleen lang leve de lol. Nu is dat mijn eigen keuze. Ik ben niet het type wat zijn kommer en kwel aan de mensen wil laten zien. Ik “lijd” liever niet en als ik het af en toe eens doe, dan doe ik het liever in stilte.

Ook kan er meteen ge(of ver)oordeeld worden als je een foto plaatst waar je met een man op staat. Net vrijgezel en nu weer al achter de kerels aan.
Mensen die daar niet doorheen prikken, die denken niet na. Het is natuurlijk altijd makkelijker om te oordelen, dan om na te denken.

Of wat denken jullie van het pesten via bijvoorbeeld Facebook. Je kunt ongestraft iemand helemaal de grond in boren. Er zijn mensen die hun ruzies openlijk met elkaar uitvechten op Social Media. Mensen die eerst veel van elkaar hielden en elkaar nu pikzwart maken. Een enkele keer krijg ik plaatsvervangende schaamte als ik zoiets voorbij zie komen.

Over schaamte gesproken, ik heb wel eens een verhaal gehoord van iemand die opeens een eigen Facebookpagina had. Ze had deze pagina niet zelf aangemaakt, maar haar naam en pikante foto’s en teksten waren voor iedereen zichtbaar. Wat moet je daar tegen doen?
Soms twijfel ik wel eens over mijn blogsite. Ik weet dat ik tamelijk open ben. En ook al is het in mijn ogen niet schokkend wat ik schrijf, voor een ander kan het wel eens too much zijn.

Een nog groter gevaar zijn alle gekken die op het internet speuren. Mensen op zoek naar naaktfoto’s van kinderen. Mensen die zich heel anders voordoen dan wie ze werkelijk zijn. Kinderlokkers. En weet ik veel.
Het schijnt dat er een speciaal team is, die hele dagen bezig is om deze maniakken op te sporen.
Aan de ene kant lijkt het mij een baan die voldoening geeft als je zo’n zieke geest op het spoor bent, maar aan de andere kant wat voor schrikbarends kom je allemaal tegen.

Niet iedereen is zich bewust van het bereik van internet. Die leuke jongen waar je die pikante foto’s en filmpjes naar stuurt, kan over een half jaar wel een grote hekel aan jou hebben. Hij kan zomaar jouw foto op internet zetten. Dat verliefde pas getrouwde stelletje kan hun seksleven op tape zetten, maar datzelfde stelletje kan over een jaar wel in een vechtscheiding liggen. Waardoor uit wraak hun seksleven op straat kan liggen.

Dat grappige filmpje wat je tijdens dat feestje gemaakt hebt van je dronken vrienden en van jezelf en in een dronken bui op YouTube zet, kan wereldwijd bekeken worden. Het kan door je toekomstige baas gezien worden. Daar gaat je reputatie! Want ja, oordelen is makkelijk.

Die aankondiging van je super geweldige vakantie van twee weken naar Spanje. Hartstikke leuk, maar ook leuk voor de inbrekers. Die weten namelijk precies wanneer je niet thuis bent. Best vervelend als je thuis komt van vakantie en je huis is leeg gehaald.

Eigenlijk moet je altijd nadenken voordat je iets op Social Media gooit. Natuurlijk maak ik me ook schuldig aan het klakkeloos onzin verkopen. Maar toch… ze kunnen altijd alles van je terugvinden. Ook dingen die in jouw optiek verwijderd zijn, blijven altijd wel ergens zweven.

Mijn voornemens zijn dan ook:
Minder op Social Media plaatsen;
Mijn vriendenlijst opschonen, want wat heb ik aan zogenaamde vrienden die mij bekritiseren aan de hand van een paar foto’s op Facebook;
Mensen met dit blog een klein beetje waarschuwen voor de gevaren van Social Media.

gevaar