Leef bewust

Standaard

2013-22a Druk vandaag op Pauze....

Kennen jullie ook dat gevoel van haasten, haasten, stressen, stressen, moeten, moeten.
In Nederland is dit een algemeen geaccepteerde levensvisie. Echter het kan ook anders.
Een vriendin van mij heeft op de Carribean gewoond en toen ze weer terug was in Nederland zei ze me dat ze zo moest wennen aan het leven hier. Je moet zo veel en altijd maar druk druk waren haar afkeurende woorden.

Ik begreep meteen wat ze bedoelde en had en heb nog steeds regelmatig het gevoel dat ik een dag op een dag tekort kom.
Echter doordat mijn lichaam mij de afgelopen jaren een stop heeft toegeroepen, probeer ik steeds meer van de kleine dingen te genieten.

Je wordt echt niet gelukkiger van een mooie villa met zwembad of een dure slee voor de deur.
Nee het is veel belangrijker dat je je thuis voelt in je eigen huis. Warmte, knus en gezelligheid.
Mijn huis is aan een opknapbeurt toe, maar als ik op vrijdagavond moe op mijn heerlijke loungebank onder mijn zachte dekentje lig, kaarsjes aan, wijntje en een zak chips erbij voel ik me gelukkig en geborgen.

Of zoals van de week toen ik bij mijn ouders ging eten. Ik zat nog te eten, maar mijn kleine nichtje klom op mijn schoot en kwam tegen me aan liggen met haar hoofd tegen mijn schouder. Dan smelt ik. Bij mijn bord met aardappelen kon ik bijna niet meer komen, maar wat maakt het uit als mijn eten koud wordt. Ik heb veel liever de warmte van de kleine meid.

Vanmiddag ging ik in mijn pauze een rondje wandelen in mijn eentje. De zon scheen. De wind waaide door mijn haren. Ik rook het net gemaaide gras. De eendjes zwommen in het water. De paardenbloemen waaiden uiteen, de vogeltjes floten. Al deze kleine dingen nam ik in me op. Ik was even toe aan een momentje voor mezelf. En ongeacht hoe ik me voelde, ik genoot van dit half uurtje rust.

images

Het is mij opgevallen dat juist ook oudere mensen die al lang met pensioen zijn, zich druk maken over van alles. Als ze moeten wachten in de wachtkamer bij de huisarts, als ze niet meteen geholpen worden in de supermarkt of als wij in onze pauze op het voet- fietspad lopen en niet meteen aan de kant gaan.  Als hun huis of tuin niet tip top in orde is, dag in en dag uit.
Wat maak je je druk, denk ik dan. Je hebt de hele dag de tijd. Doe niet zo opgefokt.
Wees blij met deze dag, wees blij dat je het geld hebt om naar de supermarkt te kunnen, wees blij dat je zo oud mag worden en nog kunt fietsen. Wees blij dat je gezond bent en niet meer hoeft te werken, maar mag genieten van de zon.

Veel mensen stellen zoveel uit. Die mooie cruise, dat komt wel als ik stop met werken.
Als ik het minder druk heb over tig jaar, dan ga ik die en die cursus volgen. Dan ga ik de dingen doen die ik écht leuk vind.
Zoveel mensen zijn altijd maar bezig met later. Maar wie zegt dat er een later komt.

Geniet van de kleine dingen. Geniet nu!
Je weet nooit wat volgende week brengt.

 

life-is-what-happens-to-you

Advertenties

Onzeker

Standaard

onzeker1

Onzekerheid. Volgens mij heeft iedereen daar wel eens last van.
Ja het is in mijn ogen een last. Onzeker betekent toch dat je je op bepaalde momenten niet prettig voelt met jezelf of in bepaalde situaties.

Vorige week vroeg ik aan een mannelijke collega die mij niet dagelijks meemaakt of hij mij onzeker vindt. Ik wist zijn antwoord natuurlijk al. Een dikke vette nee.
Toen ik hem vertelde dat ik toch echt ook wel eens onzeker ben, verbaasde hem dat.

Op veel mensen kom ik over als een stoer wijf. Een zelfverzekerd typje. Echter mensen die mij beter kennen. Die ik meer van mezelf laat zien, weten dat ik een erg klein hartje heb.
Ik kan heel stoer en zelfverzekerd zijn. Maar ook onzeker over keuzes die ik maak of over mezelf.
En dan heb ik het niet over keuzes  maken tijdens het winkelen, daar ben ik allesbehalve onzeker in.

Als meisje op de lagere school had ik al last van onzekerheid. Als ik een spreekbeurt moest houden, lag ik de nachten daarvoor bibberend van de zenuwen wakker.
Vreselijk, iedereen die naar je kijkt en luistert.

Ook toen ik op de middelbare school zat, liep ik tegen dit probleem aan.
Bij mondelinge overhoringen kroop ik diep weg, in de hoop niet naar voren te moeten komen.
Ik ben de biologieleraar nog steeds dankbaar. Hij riep mij namelijk zelden naar voren. Ik denk dat hij van mijn angst wist en aangezien ik toch wel voldoendes haalde, bespaarde hij mij de schaamte.

Toch is dat bij mij ook tegenstrijdig. Soms heb ik een zakelijke bespreking met alleen mannen waarvan ik de helft niet ken en kan het me niets schelen de enige vrouw te zijn en trek ik ook heus mijn mond open om mijn mening te geven.

Een tijd geleden zei een vrouwelijke collega dat ze jaloers op mij was. Dat ik zoveel lef had om op een personeelsfeest te gaan dansen op een lege dansvloer. Ook omdat zij weet dat ik aan de andere kant ook onzeker kan zijn.
Ook als tiener had ik tijdens het uitgaan schijt aan heel de wereld. Ik klom in mijn eentje op een podium en danste alsof mijn leven er vanaf hing. Niet eens in de gaten dat iedereen naar me stond te kijken.

Veel vrouwen kunnen onzeker zijn over hun uiterlijk. Jaloers kan ik zijn op vriendinnen die selfies maken. Je gelooft toch niet dat ik een selfie ga maken. PLEASE!
Samen met een vriendin heb ik het regelmatig gehad over onze buikjes. We zullen het natuurlijk nooit doen, maar de woorden vet wegzuigen en liposuctie kwamen toch uit onze mond.
Terwijl ik dit nu typ, denk ik wat erg…

Vooral als je wat ouder wordt, kun je onzeker worden. Maar dit komt toch ook door de maatschappij. Je ziet alleen maar slanke, jonge meiden in tijdschriften.

Mannen van je eigen leeftijd of ouder kijken vaak alleen naar jonge meiden en vinden hun eigen leeftijdsgenoten oud en niet meer mee tellen. Echter “vergeten” ze dat ze zelf ook grijs of kalend worden, een buikje hebben en niet meer zo fris en fruitig zijn als de dames waar ze warm voor lopen.
Of zijn deze heren ook gewoon onzeker?!

onzeker2

Een vriend van mij was aan het daten en zei me. Ik word zo onzeker van haar.
En hij vertelde mij over zijn onzekerheden. Dit was in mijn ogen helemaal niet nodig. Hij is lief, aardig, knuffelbaar en aantrekkelijk. Dit vertelde ik hem dan ook om hem een hart onder de riem te steken. Maar zo zie je maar dames, ook de heren hebben dezelfde onzekere gevoelens als ons.

Daten is sowieso onzeker. Ik zie dit nu ook bij vriendinnen. Belt hij wel, belt hij niet. Hij appt niet terug. Ik heb al een week niets gehoord.  Zou hij mij wel leuk vinden? Ojee ik heb een date en precies een grote pukkel op  mijn neus.  Meent hij het serieus? Heeft hij meerdere vrouwen? En zo kan ik nog wel tig dingen verzinnen.

Nooit vergeet ik de vriend van een vriendin. Iedere keer kreeg ze te horen dat ze een dikke reet heeft.  Op een gegeven moment heb ik gezegd dat hij zijn mond (ik zei het iets grover) moest houden en of hij wel eens in de spiegel gekeken heeft.
Ze zijn na al die jaren nog steeds bij elkaar, dus zij zal er niet onzeker van geworden zijn.
Als zulke dingen tegen mij gezegd worden, keer op keer, word ik daar toch behoorlijk onzeker van.

Maar eigenlijk is het belachelijk. Mensen kunnen elkaar zo kwetsen. Vaak zelfs onbewust.
Tegenwoordig vraag ik maar gewoon wat iemand vindt of bedoelt. In de hoop een eerlijk antwoord te krijgen. Dit scheelt in ieder geval een hoop onzekerheid.

Tips
Ten slotte nog wat korte tips die mij aanspreken om van onzekerheid naar zekerheid te gaan:

  • Probeer zo min mogelijk te bedenken wat een ander van je vindt. Je kunt geen gedachten lezen.
  • Probeer geen waarde te hechten aan wat anderen, die niet belangrijk voor jou zijn, tegen je zeggen. Mensen die jou kwetsen of onzeker maken, zijn het vaak niet waard om energie in te steken.
  • Betrap jezelf erop als je negatieve gedachten hebt over wat iemand van je vindt. Vraag je af of het logisch is wat die persoon zegt of doet. Denk: het is jouw probleem dat je zo doet en niet mijn probleem.
  • Stel doelen die haalbaar zijn. Leg de lat niet te hoog.
  • Verwen jezelf. Je kunt jezelf aanleren om te genieten van de dingen die jij prettig vindt.
  • Leef je eigen leven. Probeer zoveel mogelijk je eigen leven in te richten. Doe wat jij leuk en belangrijk vindt.

Benieuwd ben ik naar jullie ervaringen / verhalen over jullie eigen onzekerheden. Schroom niet…

loesje-perfectionisme

 

Stalken

Standaard

stalking-cartoon

16 dec 2006, 20:26

Ik heb er genoeg van! Al meer dan een week wordt ik gestalkt. En dan vooral ’s nachts.

Ik ben het zat! Hij valt me lastig, terwijl ik daar niet om heb gevraagd.
Hij moet me gewoon met rust laten!

Ik heb me nu voorgenomen, dat als ik hem zie, hij er aan gaat.
Het is zijn eigen schuld, had hij me maar niet moeten lastigvallen!
Had hij maar niet onuitgenodigd in mijn huis moeten komen.

Er is echter 1 probleem, ik weet niet waar hij is. Ik kan hem niet vinden.
En ik weet niet waar ik moet zoeken.

Maar hij heeft me al 2 keer pijn gedaan. En het was nog duidelijk voor andere mensen ook.
Een dikke hand en na de 2e keer kon ik bijna niet lopen, zo’n zere hiel.

Maar nu heb ik maatregelen genomen en die schijnen te helpen.

Maar toch als ik hem zie……. Maak ik hem dood.

KLOTEMUG!!!!

Help

Standaard

zon

Joepie de zomer komt eraan.
Help bikinitijd!
Kennen jullie dit gevoel?
Ja heren, ook jullie kennen vast het speedo-gevoel. Of niet?!

Heerlijk gezegd was ik er niet zo mee bezig.
Ik had namelijk genoeg redenen om er niet mee bezig te zijn:
– Ze nemen me maar zoals ik ben
– Ik ben tenslotte geen 20 meer
– Wanneer draag ik zo’n ding
– Ik mag toch niet klagen
– Het kan altijd erger
– Lekker belangrijk
– Het valt best mee als ik thuis in de spiegel kijk

En nu net die laatste reden is aan diggelen geslagen. Nee niet mijn spiegel, maar mijn zelfbeeld.
Deze week besloot ik eens lekker te gaan shoppen. Met mijn verjaardagsgeld en een goed humeur vertrok ik richting Rotterdam.
Mijn humeur werd nog beter toen ik bij de H&M heel veel leuks zag.

Na lekker een broodje te hebben gegeten, besloot ik eens te kijken voor wat sexy lingerie.  Want tja, daar heb ik nog niet zoveel van…

Mijn oog viel op een pop. Ik liep door en weer terug.
Wauw wat een gave bikini.
Met één blik was ik smoorverliefd op deze bikini. Rood, lederlook met een glinstering.
Mijn duiveltje fluisterde in mijn oor: hebben, hebben.

Ik zag mezelf al als Pamela Anderson paraderen op het witte zand.  In het rood, slank, gebruind, zelfverzekerd en oogverblindend.
Oké dit laatste is een leugentje, maar het  klinkt zo leuk allemaal. Natuurlijk heb ik een behoorlijke dosis zelfkennis.
Ik weet heus wel dat ik behoorlijk wit zie.

Blij vertrok ik met de bikini richting pashokje. Eerst het topje maar.
Teleurgesteld keek ik naar mijn spiegelbeeld. Jee, ik dacht dat je in pashokjes altijd beter licht hebt dan thuis. Ik keek naar mijn slappe buikje en love handles. Dit kan echt  niet!

bikini
Snel trok ik mijn kleding weer aan en hing de bikini weer netjes op de lingerieafdeling. De lingerie geen blik meer waardig gunnend.

Nee dik ben ik niet, maar waarom gaan sommige dingen zo hangen op een bepaalde leeftijd? Niet leuk! En dan heb ik het niet over mijn borsten. Dat is geloof ik momenteel het enige wat niet hangt.

Dus ik heb een besluit genomen.
Positief als ik ben, ga ik de komende weken iedere dag. Ja echt, dat is de planning. Ik ga iedere dag mijn buikspieren trainen.  Die slappe hap zal als sneeuw voor de zon verdwijnen en plaats maken voor een strakke killerbody.

Ja echt, a.s. maandag begin ik.
Toen ik dit laatste tegen mijn collega’s  zei, begon er eentje hard te lachen. Ja nu niet eens mijn mannelijke collega’s die mij uitlachen. Nee mijn vrouwelijke collega lag bijna dubbel. In plaats van mij te steunen, keek ze mij sceptisch aan en zei: ja maandag beginnen. Net als iedere maandag beginnen met lijnen…..

bikini

I love the love

Standaard

love

11 aug 2007, 14:01

Vrijdagmorgen vertrokken Cootje en ik en onze mama’s richting Eindhoven.
Cootje en ik hadden lekker een hotelletje geboekt om onze mama’s eens te bedanken voor alles wat ze altijd voor ons doen. Omdat we dit hotel een paar jaar geleden ook al eens bezocht hadden, wisten we wat ons te wachten stond: een lekker bed en een luxe ontbijt. Wat wil je nog meer!

Maar eerst natuurlijk shoppen. Dat hebben we zeker gedaan. Wat een gave winterkleding hing er weer voor Marissie in de rekken, ik heb dan ook twee gave jurken gekocht (ben nu bijna toe aan een inloopkast), maar geen bikini’s dit keer (opeens gingen mijn ogen open; Maris wat moet je in vredesnaam met acht bikini’s?!).

Toch ging ik wel met een apart gevoel richting Eindhoven. Vriendinnetje had mij namelijk een week geleden mijn jaarhoroscoop voorgelezen en wat bleek: vrijdag 11 augustus zou mijn dag van de liefde worden. Jullie denken nu natuurlijk; wat een onzin die horoscopen. Maar neeeeee, het is uitgekomen. Ik heb heeeel veeeel liefde ontvangen. Na uren shoppen hadden we wel zin in een drankje en gingen lekker op de overvolle terrasjes zitten. Met een roseetje in de hand keek ik eens om mij heen en jawel daar kwam HIJ aangereden. Nee niet op zijn witte paard, maar op zijn scootmobiel. Een dikke meneer incl. vieze lange baard en trainingsbroek. Hij reed rondjes op het plein tussen de terrasjes en zong voluit: Ik hou van de liefde, de liefde houdt van mij, I love the love, I love the love. Alle mensen keken natuurlijk met grote ogen naar hem en konden hun lachen niet bedwingen. En hij, ja het zal weer geen waar zijn, hij keek naar Marissie en stopte dus met zijn scootmobiel voor Marissie en begon nog iets harder te zingen: Ik hou van de liefde, hou jij van de liefde? En toen: je hebt er genoeg van om bedrogen te worden, je wilt niet meer bedriegen, je wilt liefde, ik geef je liefde. En toen moest ik bij hem komen, want hij wilde wat in mijn oor fluisteren. En ach ik ben de rotste niet en liep naar hem toe. Echter toen pakte hij mijn hand, legde zijn andere hand op mijn hoofd en ging in een vreemde taal zingen en preken en weet ik wat nog meer. HELP. Cootje en moeders piesten bijna in hun broek van het lachen en ik rukte mezelf natuurlijk los en kwam ook niet meer bij inclusief alle andere mensen die naast ons op het terras zaten. Crisis dat heb ik weer, zei ik tegen mijn moeder. Tja zei Cootje, maar je hebt nu wel heel veel liefde gekregen! Ik keek haar eens aan en gooide mijn roseetje naar achter (of in Cootjes woorden: je drinkt het als limonade).

Arnol

Na dit liefdevolle incident gingen we weer lekker verder shoppen en terwijl Cootje en mama’s naar de kledingwinkel gingen, wilde ik wel eens voor een paar toffe laarzen kijken. Nietsvermoedend stond ik een beetje krom naar een paar gave boots te kijken. Opeens voelde ik langzaam een hand onder mijn jurk glijden en werd deze omhoog getrokken. Ik schrik me rot en draai me met een ruk om. Daar kijk ik in het lachende gezicht van een klein donker krullenbolletje van een jaar of twee die vanuit zijn wandelwagentje zijn handje net terugtrekt. Tja dan kan ik niet boos worden natuurlijk en lachend zeg ik tegen hem: Zoooo dat zit er al vroeg in bij jou. Maar Big Mama zag ook wat hij deed en kon het toch niet echt waarderen van haar zoontje, dus zoontje kreeg nog net geen klapje op zijn handje. Tja wel goed eigenlijk, want die mannen moet je al vanaf het begin flink onder de duim houden!

Geschrokken 1

Na een heerlijk dagje shoppen, gingen we naar ons favoriete restaurant in Eindhoven: De Vooruitgang. Heeeerlijk! Volgevreten (ja vreten dit keer, want die dikke patatten kon ik echt niet laten liggen) gingen onze mama’s een gokje wagen in het casino en Cootje en ik bleven een drankje doen in de bar. Laat hebben we het niet gemaakt, 12 uur kwamen onze mama’s weer terug (helaas geen jackpot) en liepen we weer terug richting hotel.

Na vanmorgen nog een heerlijk ontbijt genuttigd te hebben, vertrokken we weer richting Flakkee en namen we weer afscheid. Maar niet voordat we afspraken dat we dit zeker nog een keer gaan herhalen.

I LOVE THE LOVE!!!
I LOVE THE LOVE!!!

Lot’s of love from me!

1 april grap… Of toch niet?!

Standaard

allergie

Vannacht om 1.30 uur schrok ik wakker. Ik dacht dat ik gek werd. Wat gebeurt er?
Brand. Het licht moet aan.

Verdwaasd wilde ik mijn lampje op mijn nachtkastje aan doen. Door het paniekerige gevoel wat mij overviel, gooide ik met zoveel kracht het lampje omver en daardoor alle spullen van  mijn nachtkastje. Zo hard dat mijn lamp het niet meer deed. Slaperig voelde ik of ik per ongeluk de stekker uit het stopcontact had gerukt. Maar nee, er gebeurde niets. Licht, NU ging er door mijn hoofd.

Ik sprong uit mijn bed en struikelde richting deur en lichtknopje. OMG ik word echt gek!

Jeuk, overal jeuk. Het gekke is dat ik zo slaperig was dat ik niet eens meer precies weet wat ik verder heb gedaan. Volgens mij heb ik wat zalf op mijn  benen gesmeerd en ben verdwaasd weer onder de lakens gekropen.

Toen ik een paar uur later wakker werd, was er nog steeds die vreselijke jeuk en dat brandende gevoel. Na een koude douche om te koelen, vertrok ik richting kantoor.
Na een half uur  werken, besloot ik toch om de assistente van de huisarts te vragen hoe/wat. Bel na 13.30 uur maar terug zei de stagiaire.
Dit was ik ook van plan, echt waar! Totdat een collega op het lumineuze idee kwam dat het wel eens schurft kon zijn. Want ja, ik kwam immers net uit Marokko en haar reisgezelschap had hier ook wel eens last van gehad.
Ja maar, stotterde ik, ik heb toch met niemand daar contact gehad.
Nee maar dat kun je krijgen door beddengoed en matrassen, was haar alles behalve geruststellende reactie.

Meteen dacht ik aan de deken waaronder ik een week had geslapen. Ik met mijn smetvrees, had het liever koud dan lekker diep onder die deken weg te kruipen. Nee dat laken moest er echt tussen blijven. Terwijl vriendinnetjes bijna lagen te knuffelen met hun dekens.

Zo ook met de honden en poesjes die we tegen kwamen. Waar vriendinnetjes meteen ontroerd waren en de beesten gingen aaien, liep ik een meter verder om maar van die, in mijn ogen vlooienbalen, vandaan te blijven. Sorry vriendinnetjes, maar ik hou nu eenmaal niet zo van beesten.

En nu, nu zit ik met schurft opgescheept! OMG!

Dit was natuurlijk meteen plaagvoer voor mijn mannelijke collega’s. Grappen, grollen en lachen. Totdat ik zei dat zij dan ook besmet waren door mij. Hier schrokken sommigen toch wel van. Want ja ik had hem wel die morgen drie zoenen gegeven.
Ook had ik het gevoel dat een enkeling niet meer in mijn buurt durfde te komen.

Omdat de schrik er toch wel bij mij inzat, heb ik meteen weer gebeld naar de assistente en gezegd dat ik misschien wel schurft had. Natuurlijk moest zij lachen, maar ik mocht wel  vanmiddag  meteen langs komen.
Vanmiddag, dacht ik, ik wil nu meteen!

Onder gejoel van mijn collega’s vertrok ik een paar uur later gespannen richting huisarts. Ik zag mezelf al van mijn tenen tot mijn nek in de zalf liggen.
Mijn beddengoed, kleding en wat nog meer moeten ontsmetten.
En nog erger, het iedereen moeten vertellen.

Gelukkig bleek het geen schurft te zijn.
Ik zag heus wel dat de huisarts stiekem een beetje om me moest lachen. Nee, je hebt een allergische reactie. Dit kan van het eten zijn, maar het kan ook door een infectie komen in je darmen. Dit was haar conclusie toen ik haar vertelde dat ik ik al meer dan vier dagen met dichtgeknepen billen loop en een paar dagen aan de remmers had gezeten. De combinatie was dus snel gelegd.
Toch trok ik voor de zekerheid mijn shirt nog omhoog om haar de plekken op mijn buik te laten zien. En liet ik haar nogmaals naar mijn armen kijken.

Opgelucht vertrok ik weer richting kantoor, meteen een pil tegen allergie ingenomen en na nog geen twee uurtjes voelde ik al dat mijn kin niet meer in de fik stond.

Toch vraag ik me stiekem af of die trut in Marokko me dan vervloekt heeft.
Ondanks mijn weigering spoot ze toch henna op mijn hand. Ik werd hier best pissig om en gebood haar het eraf te halen. En niet alleen omdat het net leek of er een vogel op mijn hand had gescheten. Als ik zeg nee, is het ook nee.
It’s for good luck waren haar woorden! Don’t you want have baby’s, don’t you want have good seks. Ze bleef maar doorgaan.
Ik weet niet wat ik haar allemaal toegeroepen heb, maar ze heeft het er wel afgehaald.

Die avond kreeg ik prompt last van diarree en nu ook nog allergie erbij.
Hmmm ik denk dat ik vanavond maar mooi in mijn huis blijf!!

allergie1