Eten zonder sex

Standaard

sex-intimidatie

Een aantal jaren geleden vroeg een collega of ik gezellig bij hem kwam eten.

Hij was al een tijdje gescheiden en we mailden wel eens met elkaar over onze levenservaringen.
Ook in de wandelgangen maakten we wel eens een praatje. Niets bijzonders verder.
Dat deed en doe ik wel vaker met collega’s, zowel met mannelijke als vrouwelijke.

Het was al eeuwen geleden dat een man voor mij gekookt had, dus ik vond dat weer wel eens leuk.
Gewoon gezellig eten, wijntje en kletsen.

Hij woonde maar een paar kilometer bij mij vandaan. Met een fles wijn onder mijn snelbinders fietste ik de paar kilometer naar zijn huis.
Mijn collega was al druk bezig met koken en vertelde me met een glimlach wat hij allemaal ging maken. Terwijl hij dat vertelde keek hij mij eens diep in mijn ogen en zei: wat heb je toch een mooie ogen. Ik wist niet zo goed wat ik hier op moest zeggen en stamelde een dankjewel. Een beetje vreemd, was mijn gedachte.

ongewensteintimiteiten

Nadat we lekker hadden gegeten, zaten we in de bank met een wijntje gezellig te kletsen.
Hoe het precies gebeurde, geen idee. Vanuit het niets zag ik opeens twee grote lippen op me af komen. Ik schrok me rot en sprong twee meter de lucht in. Wat doe jij nu!! vroeg ik verschrikt.
Je hoeft niet zo te schrikken hoor, zei hij verbaasd, ik vind je leuk en wil je zoenen.
Nou sorry ik wil dat niet, was mijn verbouwereerde antwoord.

Na dit akkefietje kletsten we weer vrolijk verder. Hij begon me allemaal enge verhalen te vertellen over ons criminele Eiland. Dat ons Eiland veel erger is dan de grote Stad. Dat er heel veel engerds hier rond lopen en het best gevaarlijk is. Hij had nl. bij de politietelefoon gewerkt of iets dergelijks. Dat hield hij een beetje vaag.

Opeens dook hij bovenop me en probeerde me weer te zoenen. Nu schrok ik minder, maar ik was wel verbaasd over zoveel lef. Ik zei je toch dat ik het niet wil zei ik kalm. Hij probeerde me over te halen met de woorden dat niemand het hoefde te weten en dat hij mij zo graag beter wilde leren kennen. Je bent zo leuk!
Nog durfde ik niet te zeggen dat ik hem op DIE manier zeker niet wilde leren kennen en kletste uit mijn nek: nee joh, daar moet je niet aan beginnen met collega’s. Daar komen alleen maar problemen van. Dat is tegen mijn principes. Wel vertelde ik hem dat hij moest ophouden en dat ik anders naar huis zou gaan.

ongewenste intimiteiten

Inmiddels iets minder gezellig kletsten we weer verder. Ik dacht dat het nu wel doorgedrongen was tot zijn botte hersens. Maar niets van dat alles.Toen hij voor de derde keer op me dook, was ik er klaar me. Ik sprong op, zei dat ik naar huis ging en was best wel een beetje pissed.

Hij herinnerde me nog snel aan al die enge gekken hier op het Eiland en dat ik niet door het donker moest gaan fietsen.
Omdat ik hem al behoorlijk eng vond, kon me dat niets schelen en stapte boos op mijn fiets.

Nog nooit heb ik zo snel die paar kilometers gefietst. Ik moest namelijk langs allemaal bosjes en door een stille weg. Met in mijn ene hand mijn mobieltje en mijn andere hand aan mijn stuur fietste ik alsof de duivel me op de hielen zat. Ik kon alleen maar denken: als mijn moeder wist dat ik hier nu in het donker fietste oei oei oei. Ben ik hier nu zo oud voor geworden pffff.

fiets

Natuurlijk kwam ik hem daarna weer tegen op kantoor. Elke keer voelde ik me beschaamd en begon te blozen. Belachelijk eigenlijk, want hij zou degene moeten zijn die zich rot moest schamen.
Nooit heb ik meer een woord met hem gewisseld.

Toen ik het een jaar later tegen mijn twee naaste collega’s vertelden, werden de twee mannen  een beetje boos.
Niet op mij. Maar op hem. Nee is nee en hij is gewoon een eikel.
Maar ook vonden ze mij behoorlijk naïef.
Maris als een man vraagt of je komt eten, dan zit er altijd wat achter. Dan willen ze meer.
Belachelijk, zei ik. Je kunt toch ook gewoon gezellig eten met elkaar.
Maar nee, dat is volgens mijn mannelijke collega’s niet mogelijk.

Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, maar nog steeds ben ik het niet met ze eens.
Het moet toch mogelijk zijn om als man en vrouw samen te kunnen eten, drinken en kletsen zonder daarbij je broek te laten zakken?!

Wat vinden jullie?

Advertenties

Tante

Standaard

tante

Het is bijna vier jaar geleden dat ik voor de eerste keer tante werd.

Nooit had ik een voorstelling kunnen maken van wat het inhoudt om tante te worden.
Nooit had ik gedacht dat het zo leuk is om tante te zijn.
Nooit had ik verwacht dat je zoveel liefde kunt voelen voor zo’n klein wezentje.

Ik weet nog goed dat mijn “kleine” broertje vertelde dat hij papa zou worden.
Stttt zei hij, want ik moet het nog tegen Pa en Ma vertellen.
Eerlijk is eerlijk, het was even wennen, het idee dat mijn kleine broertje papa zou worden.
Een seconde dacht ik, mijn broertje wordt papa en ik ben ouder als hij is en ben nog geen mama. Maar deze gedachte verdween ook meteen weer. Wat was ik blij.
Blij was ik ook voor mijn ouders, dat ze toch nog opa en oma zouden worden.
Mijn schoonzusje straalde, zij was volgens mij al lang toe aan een kleine miniversie. Voor haar was ik daarom ook heel gelukkig.

Het was op een dag in maart. Ik was lekker een dag naar de sauna en had mijn mobieltje in de locker achter gelaten, om daar vervolgens de hele dag niet meer naar om te kijken.
Op het einde van de middag toen we onze mobieltjes even checkten, zag ik diverse gemiste oproepen.
Ook was mijn voicemail ingesproken.

baby1

Schoonzusje was in het ziekenhuis bevallen van mijn lieve nichtje.
Natuurlijk ging ik meteen richting het ziekenhuis om de kleine te bewonderen.
Ik vond haar de mooiste baby op aarde.

Toen ze een paar maanden oud was, vond ik haar nog steeds het mooiste prinsesje ter wereld.
Ze leek op mij werd me verteld.
Als ik nu naar haar babyfoto’s kijk, dan zie ik wel dat ze een lekkere bolle toet had toen ze baby was.
Toen zag ik dat echt niet. Als iemand zei, zo dat is een flinke bollie, was ik beledigd. Mijn kattige reactie was dan: heb je jezelf wel eens in de spiegel bekeken, met die dubbele onderkin en bolle kop van je.

Een tijd later kwam er weer goed nieuws, er was een broertje of zusje op komst.
Dolblij was ik weer toen het lieve broertje in november werd geboren.

baby

Zo veel ik kon en kan ga ik met ze spelen als ze bij opa en oma zijn. Vaak blijf ik dan gezellig mee-eten. Steevast klinkt het dan, ik wil naast Mariska zitten. Waarna de andere roept, ik naast Malika zitten.

Laten we eerlijk zijn…
Het is toch geweldig als je aankomt en de twee schatten staan te juichen en te springen en je naam te roepen omdat ze blij zijn als je komt.
Het is toch heerlijk als je binnen stapt en de kleine man komt op je af gestormd om je te knuffelen.
Of de kleine meid die je aankijkt en oprecht gemeend zegt, ik vind jou lief.
Dan smelt je toch!

Hartjes

Sommige tantes zeggen dat ik precies zo was als de kleine meid toen ik zo oud was.
Zelf kan ik me dat niet herinneren.
Toen ik een keer met haar buiten liep en mijn moeder ons in de verte zag lopen, zei ze dat het net was of ik daar liep toen ik zo oud was.
Als ik foto’s van mezelf op die leeftijd bekijk, lijken we niet echt op elkaar. Volgens mij lijkt de kleine meid meer op haar mama.
Maar wat herken ik veel  van mezelf in haar, het gevoelige, maar ook het stoere, de boze blikken, alles goed willen doen en alle informatie opzuigen als een spons.
Soms beangstigd me dat ook wel een beetje, want dan hoop ik dat ze niet zo gevoelig wordt als ik was en ben. Dat ze in ieder geval onbezorgder is in haar kinderjaren.

De kleine man vind ik sprekend zijn papa. Hetzelfde ondeugende koppie en dezelfde ondeugende streken. Heerlijk als ik hem zo zie lachen. Het liefst zou ik dan constant met hem willen knuffelen.
Maar omdat ik nog goed weet hoe een hekel ik daar zelf aan had, bespaar ik hem dat.
Wat we wel vaak doen, is dansen en zingen. Van de polonaise,  kontje schudden tot roeien op de grond toe. De grootste lol hebben we dan. Hij op een verhoging staan en dansen en zingen. Ik hard applaudisseren voor zijn geweldige optreden. Hij stralen van trots.

Een paar weken geleden ging ik met mijn nichtje met het openbaar vervoer. Zij wilde zo graag een keer met de bus en Marissie (ja zo noemt ze me soms) stond meteen in de startblokken om haar dat avontuur te laten beleven. Genoten heeft ze en Marissie ook.
Wel had ik van tevoren visioenen over dat de bus wegreed met haar erin en ik nog niet was ingestapt. Daarom moest ik ook lachen toen schoonzus vertelde dat de kleine meid had gezegd dat ze me wel een handje wilde geven bij het instappen. Stel je voor dat de bus met haar alleen erin zou wegrijden zei ze.

Toen wij zo samen op pad waren, besefte ik wel de kwetsbaarheid van zo’n kleintje. Dat ze nu helemaal op mij bouwde. De verantwoordelijkheid die daar bij komt kijken.
De liefde die je kunt voelen voor een kind. Ik zou mijn leven geven als het nodig zou zijn.

Maar ook besef ik heel goed het voordeel van tante zijn.
Als je uitgespeeld bent, moe bent en even geen zin hebt. Dan kun je ze weer bij papa en mama brengen.

Ze zijn nu nog klein en als ze ouder zijn dan zullen ze meer hun eigen leventje gaan leiden en niet meer met hun tante spelen.
Maar toch hoop ik dat ze weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Dat ze mij vertrouwen en zich bij mij thuis voelen.
Dat ze zullen zeggen, ik kom zo graag bij die maffe hippe oude tante.

?????????????????????????????????????????????????????????????????

Jij MOET dit! Dacht het niet….

Standaard

feministisch serpent

Kennen jullie dat gevoel dat je haren overeind gaan staan, je rimpels op je voorhoofd komen en je neusvleugels gaan trillen. Je spieren spannen zich aan, je tenen trekken krom en je handen ballen zich tot vuisten. Je wilt gillen en schreeuwen, maar je bijt op je lippen totdat het bloed eruit komt.

Ik niet.

Vroeger was ik best een fel typetje. Als iemand zei je moet dit of je moet dat, zei ik simpelweg nee.
Om het  dan vervolgens toch vaak wel te doen, terwijl ik er eigenlijk geen zin in had.
Tegenwoordig ben ik een stuk rustiger. Als iemand zegt je moet dit of je moet dat, zeg ik heel weinig.
Ik denk wel veel, zoals dat bepaal ik zelf wel, je bent mijn baas niet, opzouten.
En doe alleen de dingen waar ik zelf achtersta.

Allergisch word ik als mensen mij vertellen wat ik MOET doen. Vriendelijk vragen, adviezen geven, maar de beslissing aan mij overlaten werkt veel beter bij mij.

Uiteraard zijn er uitzonderingen. Als mijn baas zegt dat ik iets moet doen en het is werk gerelateerd dan ben ik best braaf en doe dat gewoon. Logisch toch.
Als personen die altijd voor mij klaar staan, zeggen dat ik iets moet doen, dan doe ik dat ook met liefde. Mits het geen gekke dingen zijn. Maar ach wat is gek?!
Of als ik hoteldebotel-roze bril-smoorverliefd ben, dan doe ik alles. Nou ja bijna alles.

Een vriendje had dat een aantal jaren geleden al heel snel door. Jij doet het juist niet hey, als er tegen je gezegd wordt dat je iets MOET doen. Dat klopt, was mijn antwoord.
Hmm zei hij toen: als ik nu zeg dat je niet met mij naar bed moet gaan, doe je het dan dus juist wel? Natuurlijk moest ik hier hartelijk om lachen, maar helaas voor hem werkt het bij mij niet op die manier.

Of wat denken jullie van mannen die jou vertellen welke kleding je moet dragen. Zijn er vrouwen die dit waarderen? Ik kan het me niet voorstellen namelijk.
Ooit had ik een lover die opeens tegen me zei dat ik geen coltruien meer naar mijn werk aan mocht trekken. Pardon?! Was mijn reactie. Ja want dan zie je je boobies zo goed, kreeg ik als reden.  Toen we later gingen winkelen, kwam hij met een creme kleurige wijdvallende poncho met daaraan hangend gebreide ballen. Niet zo maar ballen, nee zo groot als pingpongballen. Doe dit eens aan!
Ik keek met mijn bekende “je bent niet goed bij je hoofd” blik en zei alleen maar: dat kan ik ook nog aan als ik 60 jaar ben!
Mijn lover was teleurgesteld en beledigd tegelijk.
Snappen  jullie dat nu?

grote borsten

De lover na hem vond juist dat ik wel coltruien aan moest doen. Ja echt! Maar dan tijdens het uitgaan. Want die blote topjes zijn te uitdagend. Dan zitten ze straks aan je en loop je gevaar. Vast lief bedoeld. Maar hij kende mij nog niet zo goed denk ik, want
a. als ze mijn blik zien, durven ze niet eens aan me te zitten;
b. in een coltrui uitgaan, betekent hetzelfde als met een skipak in de sauna zitten met als gevolg een flauwte;
c. ik bepaal zelf wat ik aandoe.

Een ander verhaal wordt het als er tegen je gezegd wordt, je ziet er zo leuk uit in die broek en dat jasje.
Of als je dat mooie jurkje met die geweldige high heels aan hebt en er wordt smachtend naar je gekeken, en in je oor gefluisterd mmmmmm  give it to me baby.
Dat werkt veel beter bij mij en waarschijnlijk bij veel vrouwen.
Dus mannen bij deze,  jullie tip van de dag.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.
Je moet je auto hier parkeren. Nee ik bepaal zelf waar ik mijn auto parkeer.
Je moet je auto iedere week wassen. Nee ik bepaal zelf wanneer ik hem was.
Je moet je servies eens opruimen en weggooien. Nee ik bepaal zelf wat ik opruim en weg gooi.
Je moet zo laat daar en daar zijn. Nee komt het gelegen dat ik zo laat daar en daar ben?
Je moet niet zelf op je dak klimmen als het vol water staat. Nee ik klim er wel op.
Je moet maar accepteren dat ik bepaalde dingen doe die eigenlijk niet kunnen. Nee dat accepteer ik niet.
Je moet je haar zo en zo doen. Nee het is mijn haar, ik vind het prima zo. Blijf af!
Je moet dat en dat eten vanavond. Nee ik kan zelf prima beslissen wat ik eet.

Je moet, je moet, je moet.
Ik moet helemaal niets, zelfs niet meer van mezelf…

Natuurlijk is het vaak goed bedoeld. En niet bedoeld om de baas over mij te spelen. Dat begrijp en weet ik wel. Maar ik kan er echt niets aan doen, dat woordje MOET moet ik gewoon niet.

ik moet niks

Voordat jullie mij nu een eigenwijze doos vinden.
Het is niet mijn schuld, niet mijn fout, niet mijn opvoeding,  niets van dat alles.
Het komt door de datum en het tijdstip waarop ik ben geboren.

Ja echt waar:

Geboren op 15-03-1974 om 06:30

Ascendant: Waterman

Sterrenbeeld: Vissen

Kijk hieronder wat jouw ascendant is en lees wat dit over jou zegt.

Als er een ding is waar je niet van houdt met een ascendant Waterman, dan is het wel conformeren aan de algemeen heersende regels. Sowieso is het moeilijk voor je om iets te accepteren wat je niet aanstaat. Je weet veel sneller wat je niet wilt, dan iets wat je wel wilt. Vandaar ook dat je eerder reageert dan ageert. Je staat bekend als iemand die al snel commentaar heeft als het over conventionele zaken gaat. Soms kun je overkomen als iemand die alles nogal rationeel benadert. Natuurlijk heb je wel degelijk gevoel, maar dat laat je niet zomaar zien. Met woorden scherm jij jezelf af. Een ascendant Waterman geeft je een opvallend uiterlijk. Je doet niet mee aan de mode, maar hebt een hele eigen stijl die best opvallend is. Veel mensen met deze ascendant noemt men alternatief of excentriek. Je bent eigenwijs en draaft daar soms in door. Hierdoor ben je niet zo toegankelijk voor anderen. Je laat andere meningen of mensen niet snel toe. Een beetje afstandelijk zijn vind je wel prettig, omdat het je de gelegenheid geeft de kat uit de boom te kijken zodat je tijd wint om een mening te vormen. Je bent graag met vrienden die er eenzelfde levensstijl op na houden als jij. Met hen kun je goed praten en ervaar je een bepaalde veiligheid. Dit kan zelfs vertrouwder aanvoelen dan je eigen familie. Je bent een hele goede vriend(in) maar hebt een hekel aan claimen of geclaimd worden. Zodra je dat voelt, ben je weg, vaak met een confrontatie. Want het verschil tussen jou en de gewezen ander moet heel duidelijk zijn. Men kan jou maar het beste je eigen gang laten gaan, want jij laat je op geen enkele manier dwingen. Je weet zelf het beste wat goed voor je is.

 

vis

Bijna 40

Standaard

Afbeelding

Ja het is echt waar…. in maart word ik 40 jaar.

Het is inderdaad amper te bevatten, zo’n jonge uitstraling, zo’n goddelijk lichaam, zo jong van geest blablabla. Dit krijg ik de laatste tijd te horen als ik zeg dat ik bijna 40 jaar ben. Onzin natuurlijk.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik dat liever heb, dan de opmerkingen: Jee al 40 joh en dan daarbij een blik van rijp voor het bejaardentehuis, afgeschreven en opsluiten. Want ook dat heb ik de afgelopen weken al een enkele keer meegemaakt.

Zelf heb ik er eigenlijk geen moeite mee dat ik 40 jaar word. Ja natuurlijk zou ik nog wel 25 jaar willen zijn en als ik dan wist wat ik nu weet. Dan zou ik heel erg genieten van het vrije leven. Geen verplichtingen, alleen maar lol maken. En dan zou ik erover denken om op mijn 30ste eens een keer serieus te worden.

40 jaar1

40 jaar
De ene zegt tegen mij dat je leven begint bij 40. De ander zegt dat je leven voorbij is op 40.
Dat laatste lijkt me sowieso onzin. Want je kunt altijd zelf de slingers ophangen.

Maar wat is er typerend voor 40 jarigen?

Je schijnt je overtollige kilo’s niet meer kwijt te raken. Who cares, dat werd ook tegen mij gezegd toen ik 30 jaar werd en op mijn 33ste was ik op m’n slankst.

De meeste 40tigers blijken goed in hun vel te zitten en relaxter door het leven te gaan.
Dus ik hoef geen medelevende blikken meer, ik pieker namelijk nog steeds niet over de dood. Ik treur niet om de gemiste kansen in mijn leven, want mijn motto is en blijft: het komt zoals het komt.
Ik pieker niet over een dikker wordend buikje, daar kamp ik de meeste tijd vanaf mijn puberteit al mee en ik heb het al lang opgegeven dat ik een sixpack krijg. Die sixpack heb ik trouwens wel, maar er zit gewoon een lekker zacht kussentje overheen. En mannen vinden dat gewoon lekker als ik mijn collega’s moet geloven. Om misverstanden te voorkomen: niet dat mijn collega’s aan mijn buikje zitten, maar ze spelen soms voor mental coach.

Je schijnt in een midlifecrisis te komen. Maar dat is toch alleen voor het mannelijke geslacht van toepassing?!
Of hoort daar een tattoo nemen ook bij?

40 jaar2

Veertigers accepteren hun eigen persoonlijkheid en status veel beter dan toen ze dertig waren.
Mijn status heb ik me nog nooit druk om gemaakt en dat ben ik in de toekomst ook niet van plan.
Mijn persoonlijkheid, ach die is zo bijzonder, daar wil ik niet eens over nadenken.

Wel rijzen er vragen op m.b.t. het werk bij veertigers:
•Wil ik ditzelfde werk blijven doen voor de rest van mijn werkende leven?
•Zo nee: wat dan? Hoe en waar vind ik nieuwe uitdagingen?
•Heb ik eigenlijk nog wel kansen, binnen deze organisatie of daarbuiten?
•Hoe krijg ik een betere balans tussen al die dingen die ik wil en doe?
•Wat wil ik nu eigenlijk echt?
•Wie ben ik geworden en wat past nu bij mij?
Ik denk dat deze vragen niets met leeftijd te maken hebben. Ik heb het prima naar mijn zin op mijn werk. Dat is voor een groot gedeelte ook te danken aan mijn collega’s en de functie die ik heb sinds 2008. Zolang ik nog uitdaging in mijn werk heb, blijf ik blij.
Natuurlijk vraag ik me wel eens af wat ik nu eigenlijk wil. Als ik 25 jaar zou zijn, zou ik een studie psychologie gaan volgen. En misschien komt dat er ooit nog van, wie zal het zeggen.
De rest hou ik me niet zo mee bezig. Ik leef nu en je kunt wel allemaal plannen maken, maar het loopt toch altijd anders dan je in gedachten hebt.
Trouwens dit jaar ga ik een paar miljoen in de staatsloterij winnen en al mijn dromen nastreven.

Je komt in je 2e jeugd
Daar hoef ik me sowieso niet mee bezig te houden. Mijn 2e jeugd heb ik al op mijn dertigste gehad en dat was de meest bewogen tijd van mijn leven. Ik zou het morgen weer overdoen!
Ojee bestaat de kans op een 3e jeugd?

Je begint aan je 2e leg
Dit is toch meer van toepassing op het mannelijke geslacht? Vrouwlief wordt ingeruild voor een lekker jong chickie.
Is het ook van toepassing op vrouwen? Dan moet ik snel nog aan mijn 1e leg beginnen. Wie heeft er vanavond tijd?

Je figuurlijke hoogtepunt op sexgebied laat je definitief achter je.
Zeg me dat het onzin is!

Wat wel aan me knaagt, is dat ik mijn welbekende excuus niet meer kan gebruiken:
Trouw niet voor je 40 bent en de geheimen van het huwelijk kent lalalalala.
Maar voor eens en voor altijd: Ik heb niets tegen het huwelijk, maar IK blijf graag de baas over mijn afstandsbediening.

En dan nog een laatste persoonlijke:
Als ik 40 ben, word ik ingeruild voor twee van 20.
Ik kan dan alleen maar denken: dom dom dom! Want waar vind je nog zo’n droomvrouw!?

Ja ik ben nog ongeveer anderhalve maand een dertiger, maar nu al een stuk relaxter.
Kom maar op met die 40 jaar, ik lust het rauw.

Hoe vaak hoor je niet dat iemand van net 40 komt te overlijden of de 40 niet eens haalt.
Wees blij dat je 40 mag worden.
Ik had een collega die op dezelfde dag jarig is als ik ben, alleen zij was een aantal jaren jonger.
Als mensen over leeftijd zeuren, denk ik vaak aan haar. Zij is niet ouder dan 28 jaar geworden, haar zoontje was nog geen 1 jaar toen zij overleed aan de rotziekte.
Dus lekker belangrijk dat ik AL 40 word.

Nee dat ik 40 word, is juist een feestje waard.
Een groot feest met mijn familie en vrienden, muziek, drank en gezelligheid.
Tijd om de slingers op te hangen, letterlijk en figuurlijk.

Ik heb er nu al zin in!

p.s. tips en levenservaringen van veertigers zijn van harte welkom.
Want een beetje voorbereiding kan natuurlijk geen kwaad.

40 jaar